Санни өөрийгөө Сүнсний Тэнгисийнхээ нам гүм харанхуйд байхыг олж мэдэв.

Энэ газар урьдын адил хоосон, чимээгүй харагдана… түүний дээр төгс гурвалжин үүсгэн байрласан гурван хар нар бараан дөлөөр дүрэлзэж байлаа. Тэдний дунд үхэж буй одод мэт түүний Дурсамжууд болох жижиг гэрлийн бөмбөлгүүд хөвнө. Чимээгүй усан мандал уудам бөгөөд хөдөлгөөнгүй, харин нэлээд зайд түүний харааны захын цаахан амьгүй сүүдрүүдийн эгнээ хөдөлгөөнгүй зогсож байлаа.

Гэвч энэ удаа ямар нэг зүйл өөр байв.

Санни Сүнсний Тэнгистээ хэрхэн орсноо, бүр орохыг хүссэн эсэхээ ч санасангүй. Түүнээс ч илүүгээр тэр бодит ертөнцийг огтхон ч мэдэрч чадсангүй. Ердийн үед энэ газарт ирэхэд түүний ухамсар хачирхалтайгаар хоёр хуваагдаж, нэг хэсэг нь сүнснийхээ гүнд аялж байх зуур нөгөө хэсэг нь бодит орчноо мэдэрсээр байдаг байлаа. Энэ нь яг л ямар нэгэн дүр зургийг төсөөлөхтэй адил, тэглээ гээд хүн сохор, дүлий болчихдоггүйтэй ижил.

Харин одоо тэр энд байсан, зөвхөн энд л байсан, энэ харанхуй, чимээгүй тэнгисийн гадна юу ч оршин тогтнохгүй мэт.

Бодоод үзэхэд энэ бол ганцаардмал бөгөөд аймшигтай газар ажээ. Бодит ертөнцөөс бүрэн тасарч, үхлийн мэт нам гүмээс өөр юу ч үгүй орчинд хүрээлэгдсэн Санни урьдынх шигээ тайван, тухтай санагдсангүй.

…Тэгээд тэр үнэндээ энэ харанхуйд ганцаараа ч байсангүй.

“Ямар хачирхалтай сүнстэй юм бэ…”

Тэр үгийг сонсоод Санни цочин, эргэн харав.

Тэр үгийг хэлсэн хоолой Велтегийнх биш байлаа. Танил бөгөөд таатай тэрхүү хоолой Доод Тэнгэрийн гэрэлгүй ангалд сонсогдож байсан шигээ эгшиглэж, Мордрет жинхэнэ хоолойгоороо дахин ярьж байв.

Хоосролын Ханхүү түүнээс нэлээд зайтай зогсон, сониуч инээмсэглэлтэйгээр дээш ширтэж байлаа. Санни одоо л анх удаа түүний жинхэнэ бие устахаас өмнө ямар төрхтэй байсныг харж байв.

Мордрет өндөр, туранхай биетэй, цонхигор арьс, хар хэрээний өд мэт үсээрээ ялгарна. Тэр хорь гаруй насны хүн шиг харагдаж, Кай, Эффи хоёроос хоёр орчим насаар ах бололтой. Царай нь шовх, туранхай, яг сайхан царайтай гэж хэлэхээргүй мөртлөө нэгэн зэрэг сэтгэл татам, хачирхалтай үзэсгэлэнтэй байлаа. Гэвч түүний хамгийн содон шинж нь өөрийн гэсэн өнгөгүй мэт, хорвоог бүхлээр нь буцаан тусгах шингэн мөнгөлөгөөр дүүрсэн хоёр цөөрөм шиг нүд нь байв.

Одоо тэр нүдсүүд нь хязгааргүй хоосон ангал шиг бараан бөгөөд гэрэлгүй харагдана.

Мордрет өнгөө аль хэдийн алдсан энгийн туник өмссөн байлаа. Түүнд хуяг ч байсангүй, ямар ч зэвсэг авч яваа шинжгүй. Гэвч Санни түүний туранхай биеэс асар их дарамт цацарч байгааг мэдэрч, өөрийгөө үхлийн аюулд орсныг ойлгож байв.

Гэхдээ түүнийг хамгийн их гайхшруулсан зүйл нь Мордретийн царай танил санагдсан явдал байлаа. Үнэндээ… тэр яг л Валорын Морганы арай ахимаг насны эрэгтэй хувилбар шиг харагдаж байв. Тэдний төстэй байдал дэндүү тодорхой байсан тул зүгээр нэг давхцал байх боломжгүй. Зөвхөн төрсөн ах дүүс л ингэж адилхан харагдаж чадна…

Мөн Саннигийн биеийг чангалж, түгшүүр төрүүлсэн өөр нэг зүйл байлаа.

Хоосролын Ханхүүгийн бүх биеийг тойрон бүдэг алтлаг туяа цацарч байв. Яг л өөрийнх нь цусанд нуугдаж, Нефисийг хүрээлдэг тэр үзэсгэлэнт гэрэл… тэнгэрлэгийн дөл.

'Хараал гэж…'

Мордрет Саннигийн сүнсний гурван цөмийг сониучирхан ажигласнаа түүн рүү нөхөрсөг инээмсэглэлээр харав.

“Би ийм зүйлийг хэзээ ч харж байгаагүй. Намайг дотогшоо урьсан чинь ямар эелдэг хэрэг вэ, Санлесс! Харин чиний бяцхан найз юу бодож байсан бол гэж үнэхээр гайхаж байна… тэр чамайг намайг эсэргүүцэж чадна гэж бодсон юм болов уу?”

Санни түрэмгийлэгчийг бараан харцаар ширтсээр мөрөө хавчив.

“Тэр юу бодож байгааг би яаж мэдэх юм? Зөнчийн бодлыг ойлгох гэж оролдох нь тэнэг хүний хийх ажил гэдгийг мэдэж байгаа биз дээ.”

Мордрет инээд алдав.

“Аан, үүнээс илүү үнэн үг гэж үгүй. За тэгвэл удахгүй мэдэх нь дээ…”

Санни үл ялиг хөдөлж, бараан хоолойгоор асуулаа.

“Чи ер нь яагаад миний биеийг эзэмшихийг хүсээд байгаа юм? Велтег аль хэдийн авчихсан биз дээ? Мастераас илүү намайг сонгохоор тийм гайхамшигтай зүйл миний биед юу байгаа юм?”

Хоосролын Ханхүү инээмсэглэв.

“Хэн чамд хоёуланг нь авч болохгүй гэж хэлсэн юм?”

Энэ нь хариулт шиг сонсогдсон ч үнэндээ тийм биш байлаа. Санни өмнө нь Мордрет асуултаас бултаж, хүмүүсийг төөрөгдүүлдэг зуршилтайг аль хэдийн мэддэг болсон. Тэр хөмсгөө зангидан, толин ад зэтгэрийг дургүйхэн ширтэв.

Түрэмгийлэгч инээлээ.

“Ямар сүртэй юм бэ… өөрийгөө тэгтлээ дутуу үнэлэх хэрэггүй, Санлесс. Чи ердөө Сэрэгч байж болох ч, хэрэв би өөрөө Дэвшсэн болохыг хүсэж байгаа бол өөр хэнийг сав болгох билээ? Түүнээс гадна чиний бие миний одоогийн хэрэгцээнд төгс нийцэж байна. Чиний Аспект надад нуугдах болон шилжин очих чадварыг хоёуланг нь өгнө. Гэгээнтнээс зугтахыг хүсэж байгаа хүний хувьд үүнээс төгс хослол гэж байх уу?”

Тэр дахин нэг алхам урагшилж, үргэлжлүүлэв.

“Мөн би өмнө нь Тэнгэрлэг Аспекттай өөр хэнтэй ч уулзаж, сонсож байгаагүй. Чамайг надтай яг адилхан гэдгийг мэдээд ямар их гайхсаныг минь төсөөл дөө. Бас чамд байгаа тэр зүйл… Хар Цамхагт намайг сохолж чадсан яг юу байсан бол гэдгийг би үнэхээр мэдмээр байна. Ийм хүчирхэг мэргэ төлгийг эсэргүүцэх дурсгалтай болбол миний амьдрал хавьгүй амар болно… тиймээс харж байгаа биз дээ, би тийм ч дуртай биш ч гэсэн чамайг сав болгон авах нь харамсалтай ч зайлшгүй хийх ёстой сонголт болсон.”

Санни нүдээ нарийсган, Мордрет яг юуг хэлээд байгааг ойлгохыг оролдов. Түүнийг сохолсон… Хар Цамхагт байх үед үү? Санни Доод ертөнцийн захирагчийн бэхлэлтийн тавдугаар давхрын аймшигт Бичээсүүдийг уншихын тулд Нэхэгчийн Багийг өмсөж байсан. Толин ад зэтгэр үүнийг хэлээд байна гэж үү?

Тэгэхээр тэр Баг Санниг түүний тагнуулаас нууж чадсан төдийгүй… Толин Араатан ч түүний нууцыг олж харж чадаагүй байжээ. Өөрөөр хэлбэл Мордрет энэ нь юу болохыг мэдэхгүй, зөвхөн Саннид өөрийг нь ер бусын аргаар мөрдөж, ажиглахаас хамгаалдаг ямар нэгэн зүйл байгааг л мэдэж байв.

…Гэвч тэр нүдээ нарийсгахад өөр нэг зүйл болов.

Санни үүнийг огтхон ч төсөөлөөгүй тул бараг тайван байдлаа алдах шахав. Түүнд ийм чадвар байдгийг мэддэггүй байсан ч Цусан сүлжээний хувьсал нүдийг нь хүртэл сайжруулсан бололтой.

Гэнэт тэр Мордретийн сүнсний гадаргын цаана нэвт харж чаддаг болов. Яг л өмнө нь Дурсамжууд болон Сүүдрийн хувилбаруудын гадаргын цаадах сүлжээсийг ажигладаг байсан шиг.

Тэгээд тэндээсээ харсан зүйл нь түүнийг чичрүүлэв.

'Новш…'

Амьд сүнсний хувьд Хоосролын Ханхүү мэдээж шивээсэн сүлжээ эзэмшдэггүй байлаа. Гэхдээ түүнд байсан зүйл нь сүнсний цөмүүд… зургаан ширхэг…

Мордрет бол Аюул байв.

Тэрхүү Аюул Санни руу алхам алхмаар улам ойртсоор байлаа.

“…Үнэнийг хэлэхэд, Санлесс, чиний бие надад маш сайн таарч байгаа болохоор өвгөн чамайг надад бэлэг болгон явуулсан юм болов уу гэж хүртэл нэг хором бодсон. Бурхад л мэдэх байх, тэр надаас маш их уучлал гуйх ёстой хүн шүү дээ… гэтэл энэ бүхэнд тэр огт хамаагүй, зүгээр л санамсаргүй давхцал байсан гэж бодохоор! Чиний тэр хөгжилтэй Шинж чанар үнэхээр онцгой юм, тийм ээ?”

Санни шүдээ зуун, бараан өнгөөр хэлэв.

“Ямар гайхамшигтай юм бэ. Чиний өмнөөс үнэхээр баярлаж байна, найз аа. Гэхдээ… одоо яг юу болох юм? Би зүгээр л биеэ чамд сайн дураараа өгчихнө гэж үнэхээр бодоогүй биз дээ?”

Энд, Сүнсний Тэнгист Санни Дутагдалдаа баригдаагүй, учир нь түүний үгс ердөө л бодлууд байлаа. Энэ нь үнэндээ багагүй тайвшрал төрүүлж байв.

Мордрет зогсов. Одоо тэднийг хэдхэн алхам л тусгаарлаж байлаа.

Тэр инээмсэглэв.

“Одоо юу гэж? Өөр юу байх билээ… одоо би чиний сүнсийг устгана, мэдээж…”