Цангаагаа тайлсны дараа Нефис цөөрмийн эрэг дээр хэсэг чимээгүй суун, алсыг ширтэв.

Гэвч түүний нүд тайван усны дээр агаарт хөвөх үл үзэгдэх номыг уншиж буй мэт хөдөлж байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа уруулынх нь өнцөгт үл мэдэг инээмсэглэл тодров.

'Энэ залуу... дахиад л нэг галзуу зүйл хийчихлээ, тийм үү?'

Тэр нүдээ анин гүнзгий амьсгаа авав.

'Яаж ингэж хурдан байдаг юм...'

Өнгөрсөн хэдэн сар... жил... эсвэл бүхэл бүтэн амьдралуудын турш?... Зүүдний ертөнцөөр тэнүүчилж, өвдөлт, цусны урсгалаас өөр юу ч үгүй орчинд амьдрахдаа Нефис өмнөх амьдралынхаа дурсамжид эргэлзэж эхэлсэн байлаа. Заримдаа тэр бүх зүйл зүгээр л өөрийнх нь төсөөлөн бодсон зүйл мэт санагдана, бодит ертөнцийн аймшгаас зугтахын тулд өөрөө зохиосон гашуун атлаа сайхан зүүд мэт. Энэ ертөнцөөс.

Хэзээ ч дуусашгүй Хар дарсан зүүдний ертөнцөөс.

Санниг дүрсэлсэн Бичээсийн өөрчлөлт л түүнийг жинхэнэ бодит байдалтай холбож үлдсэн цорын ганц холбоо байлаа. Магадгүй энэ л түүнийг ухаан санаагаа алдахгүй байлгаж байсан цорын ганц зүйл байсан биз.

…Хэдийгээр гялалзсан Бичээсээс хардаг зүйлс нь заримдаа итгэхэд бэрх байсан ч гэсэн.

Оршин байх учиргүй боломжгүй Удамшил, долдугаар Зэргийн тэнгэрлэг Дурсамж, түүний сүнсний хачирхалтай мөн чанар, дуу цөөтэй чулуун чөтгөрийн жинхэнэ мөн чанар... бас мэдээж түүний Дутагдлын жинхэнэ төрх.

Санни Нефисийн бодож байснаас хавьгүй олон нууцтай бололтой. Энэ бүхнийг мэдсэний дараа олон зүйл илүү ойлгомжтой болсон ч нөгөөтэйгүүр бүр ч итгэмээргүй санагдах зүйлс ч олон байлаа.

Яахав, Нефист өөрт нь ч гэсэн нууц байхгүй биш.

Тэгээд ч бүх зүйл өнгөрсөнд үлджээ.

Бүх зүйл өнгөрсөнд.

Үлдсэн нь зөвхөн ирээдүй.

…Гэхдээ тэр бодит ертөнцөд сайн байгаа гэж Нефис үнэхээр найддаг байлаа. Касситай хамт...

Уснаас харцаа салган Нефис эртний мод руу харахад цагаан холтосонд нь хэрцгийгээр хадагдсан хоёр элэгдэж муудсан араг яс харагдав. Хоёулаа хоосон нүдээрээ түүнийг ширтэн, шүд нь мөнхийн инээмсэглэл мэт ярзайжээ.

Хэсэг хугацааны дараа нэг араг яс нь хэлэв.

"Өө, бурхан минь. Намайг харахад тийм таатай байна гэж үү?"

Нөгөө араг яс шүдээ хавирч, хуучин хаалга шиг часхийсэн архиралт гаргаснаа өөрийг нь модонд нэвт хадаж тогтоосон том мөнгөн хадааснаас мултрах гэж хамаг хүчээрээ тэмцэв. Гэвч хэчнээн галзуурсан мэт тэмцсэн ч хадааснууд хөдөлсөнгүй.

Нефис араг яснуудыг тайван төрхөөр ширтэж, хүйтэн саарал нүдэнд нь ямар ч сэтгэл хөдлөл туссангүй.

Эхний араг яс дахин ярилаа.

"Энэ... энэ амьд цусны үнэр мөн үү? Бурхад минь! Амьдаараа энэ тамд хаягдахын тулд чи ямар аймшигтай нүгэл үйлдсэн юм бэ, охин минь? Чам шиг жигшүүрт Нефилимд хүртэл энэ бол дэндүү хатуу шийтгэл."

Эцэст нь тэр амаа нээн, бараг ярихаа мартсан хүний сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

"...Та нар ямар хэлээр ярьдаг юм?"

Араг яс инээд алдав.

"Мэдээж энэ газарт байдаг цорын ганц хэлээр. Яагаад? Сурахыг хүсэж байна уу?"

Нефис удаан чимээгүй байснаа хэлэв.

"Би сэрүүн ертөнц рүү буцах замыг хайж байна. Энэ газраас яаж гарахыг та мэдэх үү?"

Араг яс инээмсэглэсээр түүнийг ширтэв.

"Сэрүүн ертөнц гэж юу вэ?"

Гэнэт хоёр дахь араг яс гүн бөгөөд уур хилэнгээр дүүрэн хоолойгоор хэлэв.

"Энэ жигшүүрт юмнаас Хагас бурхны өмхий үнэр үнэртэхгүй байна гэж үү? Тэр Нэхэгчийн тал, тэнэг минь!"

Эхний араг яс гавлаа үл ялиг эргүүлээд асуув.

"Тийм гэж үү? Өө, бурхан минь. Тэгвэл чамд бид хоёроос илүү сайн замч олдохгүй. Зүгээр л биднийг энэ хараал идсэн модноос буулгачих, тэгвэл бид чамайг хүссэн газар чинь хүргэж өгье."

Нефис тэднийг хэсэг ширтээд, дараа нь харцаа өөр тийш эргүүлэв.

"...Надад хоёр замч хэрэггүй. Та хоёрын алиныг нь сонгох хэрэгтэй вэ?"

Хоёр дахь араг яс дахин өөрийгөө чөлөөлөхөөр хүч гаргаснаа архирав.

"Би бол Хүчит Азаракс, Гангийн Гай, Хаадын Хаан, зуун хаан ширээг эзлэн дагуулагч! Намайг сонго, Нефилим! Би чамайг Доод ертөнцийн эрэг хүртэл, дараа нь түүний харанхуй уудам дундуур амьд хүмүүсийн ертөнц рүү хөтөлнө! Хэрэв зугтахыг хүсэж байвал чамд хүчирхэг замч хэрэгтэй!"

Нефис түүн рүү нэг хараад, нөгөөд нь хандан хэлэв.

"...Харин та?"

Эхний араг яс хайхрамжгүй өнгөөр хариулав.

"Би юу? Өө, би бол хэн ч биш. Зүгээр л нэг даруухан боол."

Нефис хэсэг бодолд автав. Эцэст нь тэр асуулаа.

"...Та хоёр... яагаад... энэ модонд хадагдсан юм бэ?"

Өөрийгөө Азаракс хэмээн танилцуулсан араг яс архирав.

"Чи хаана байгаагаа мэдэхгүй байна гэж үү, жигшүүрт амьтан минь?! Би аугаа дайнд цэргүүдээ удирдан орж, тоолж баршгүй олон сүнсийг хядсан учраас хүч чадал, бардам зангийнхаа төлөө шийтгүүлсэн!"

Нефис харцаа нөгөө араг яс руу шилжүүлэв.

Эхний араг яс товчхон хариулав.

"Би бурхдыг уурлуулсан."

Нефис толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

"Яаж?"

Араг яс харамссан мэт санаа алдав.

"За яахав, мэдэхийг үнэхээр хүсэж байгаа бол... би нэг бурхны хоолойг хэрчихсэн юм. Өө, бурхан минь! Үүнийг зүгээр л үл ойлголцол байсан гэж хэлж болно шүү дээ. Үүнээс болж тэгтлээ өширхөх хэрэг байсан гэж үү?"

Нар аль хэдийн тэнгэрийн хаяаны цаагуур шингэж, яс хавтгайлам хүйтэн цагаан цөл даяар тархаж байлаа. Нефис цагаан нөмрөгөө дуудан гаргаж мөрөндөө ороон чичирч эхлэв.

Удалгүй шөнө ертөнцийг бүрхэн бууж, тоолж баршгүй олон тод оддыг ил гаргав. Тэгэхэд элс хөдөлж, удалгүй түүний доороос тоо томшгүй олон дүрс аажмаар өндийлөө. Тэд бүгд төгс хар ясан дээрээ өчүүхэн ч махгүй цогцсууд байсан бөгөөд зарим нь хүнтэй төстэй, зарим нь аварга биетүүд, харин зарим нь дүрслэхийн аргагүй хачин бөгөөд аймшигт оршихуй байв.

Зэвэрсэн хуягны нижигнээ, тасралтгүй улих дуун дунд тэр жигшүүрт зүйлүүд хоорондоо мөргөлдөн, үхсэнийхээ дараа хүртэл аймшигт дайнаа үргэлжлүүлсээр байлаа.

Нефис ямар нэгэн байдлаар аймшгийн далайн дундах тайван арал хэвээр үлдсэн мод руу ойртож, эхний араг яс руу харав.

"...Та надад миний таньдаг байсан нэг хүнийг санагдуулж байна. Өглөө болоход би таныг энэ модноос буулгана. Гэхдээ намайг замчлахын тулд."

Араг яс тас тас инээлээ.

"За тэгье, жигшүүрт амьтан минь. Хэдийгээр чи үнэхээр ой гутам ч гэсэн би амласнаа биелүүлнэ."

Нефис үл ялиг инээмсэглэв.

"...Тэгвэл би таныг юу гэж дуудах вэ?"

Араг яс хэсэг чимээгүй болов.

"Нэр гэж үү? Надад урьд нь тийм зүйл байсан л даа. Ямар нэр билээ? Аан!"

Тэр эрүүгээ үл ялиг хөдөлгөөд хэлэв.

"Юрис. Найний Юрис..."