Өөрт хэрэгтэй бүхнээ харсан гэж үзээд Санни босож, кафегаас гарч гэрийн зүг хөдөллөө. Аз жаргалтай сүүдэр нь сургуулийн байрнаас хэний ч анхааралд өртөлгүй гарч, удалгүй түүний биед эргэн шингэв. Гэхдээ үүнээс өмнө өөрийн өөгүй гүйцэтгэлээрээ ямар их бахархаж, сэтгэл хангалуун байгаагаа хангалттай харуулаад амжив.

'Тийм ээ, тийм. Чи сайн ажиллалаа.'

Буцах замдаа Санни Рэйний талаар олж мэдсэн бүхнээ эргэцүүлэн бодов. Түүний дүү ухаалаг, зөв хүмүүжилтэй нэгэн бололтой. Түүнчлэн энэ ертөнцийн ихэнх хүүхэд мөрөөдөхөөс цаашгүй сургалтыг хүртэж байлаа.

Гэхдээ энэ хангалттай гэж үү?

Тэр мэдэхгүй байв. Үнэндээ хэн ч мэдэхгүй.

Мартагдсан Эргээс буцаж ирснийх нь дараа хэд хэдэн хүн түүнд өөрсдөө байсан бол тэр тамд хэзээ ч амьд үлдэхгүй байсан гэж хэлж байлаа. Гэвч тэдний үг Саннид хоосон сонсогддог байв. Яагаад гэвэл тэд үүнийг яаж мэдэх юм бэ? Хүн яг тийм нөхцөл байдалд өөрөө шидэгдэх хүртлээ бусад бүх зүйлээ алдахад өөрийнх нь шийдэмгий зангаас юу гарахыг хэн ч таашгүй.

Зоригтой хүмүүс нуран унадаг бол аймхай хүмүүс өөрсдөө ч мэддэггүй байсан хүчээ олдог. Сайхан сэтгэлтэй хүмүүс хэрцгий болж, хэрцгий хүмүүс төөрөлддөг. Зөвхөн Хар дарсан зүүдний толинд харснаар л хүн өөрийн жинхэнэ дүр төрхийг олж хардаг.

Мартагдсан Эрэгт очихоосоо өмнө Санни өөрийгөө хүчтэй гэж боддог байсан. Харин тэнд очоод өөрийн хүч чадал ямар хэврэг, хуурмаг болохыг хатуу аргаар ойлгожээ. Тэр хүч өчүүхэн төдий дарамтад хүртэл бутран унаж чадна. Амьд үлдэхийн тулд тэр өөрийнхөө дотор хэн ч, юу ч эвдэж чадахгүй шинэ хүчийг бүтээхээс өөр аргагүй болсон.

Энэ л түүнийг амьд үлдээсэн юм.

Рэйн Хар дарсан зүүдний Хараалын аймшгуудын өмнө хэрхэн тэсэж үлдэхийг тэр яаж мэдэх билээ? Бас түүний Хар дарсан зүүдийг даван туулах магадлалыг хэрхэн нэмэгдүүлэх вэ?

Эдгээр бодолд автсан Санни гэртээ ирээд сэтгэлээ тайвшруулахыг хичээв.

Ямартай ч энэ бол яаран шийдэх зүйл биш.

Одоохондоо түүнд хийх өөр олон ажил байлаа.

Зүүдний Орны капсулыг идэвхжүүлээд Санни дотогш орж, нүдээ анив.

'Жаахан амрах цаг болж...'

Ядаж Зүүдний Оронд бүх зүйл энгийн. Тэр зөвхөн тулалдаж, суралцаж, ялахад л хангалттай.

...Мэдээж өмнөх удаа Колизейд очсон нь жинхэнэ бүтэлгүйтлээр дууссан. Гэсэн ч Санни илүү өндөр зэрэглэлийн талбаруудаас их зүйл хүлээж байв. Тэр ердөө хангалттай олон ялалт байгуулж, тийшээ нэвтрэх эрх авах хэрэгтэй. Доод зэрэглэлийн мэргэжлийн талбарт орохын тулд дал орчим ялалт л дутуу байлаа.

Тийм ч хэцүү биш...

Тэр сонирхогчидтой тулалдахаас аль хэдийн залхсан бөгөөд илүү чадварлаг өрсөлдөгчидтэй учирч, өнгөлөгдсөн олон төрлийн тулааны хэв маяг сурахыг тэсэн ядан хүлээж байлаа.

'Аан, хурдан дуусгасан нь дээр.'

Колизейн элсэн дээр гарч ирсэн Санни багныхаа цаанаас санаа алдаад Сүнсний Могойд бараан өнгийн одачийн дүрийг авахыг тушаав.

'Хөөх... хачин юм.'

Яагаад ч юм өнөөдөр түүнтэй тулалдахыг хүссэн хүмүүс өмнөхөөс хавьгүй олон байлаа. Ганцхан минутын дотор Сэрэгсдийн бөөн сүрэг түүнийг тойрон цугларч, эвгүй ширүүн харцаар ширтэнэ. Түүнээс гадна өрсөлдөгчид нь ер бусын их яриасаг болжээ.

'Энэ тэнэгүүдэд юу тохиолдоо вэ?'

"Хөөе, Монгрел! Чиний жинхэнэ нэр хэн юм бэ?"

Түүнийг дуудсан залуу эмэгтэй рүү Санни ширтээд бага зэрэг цухалдсан өнгөөр хариулав.

"Монгрел."

Бүсгүй ямар нэгэн агуу гэгээрэлд хүрсэн мэт учиртай инээмсэглээд дахин асуулаа.

"Чи ямар тулааны хэв маяг эзэмшдэг юм вэ?"

Санни багныхаа цаанаас хөмсгөө зангидав.

"Би ямар ч хэв маяг эзэмшдэггүй."

Бүсгүй ахин юм хэлэхээр амаа нээсэн ч Санни нэг алхам урагшилж, тулааны хүсэлтийг идэвхжүүлэн түүний яриаг таслав.

Хоёрхон секундын дараа бүсгүйн цогцос аль хэдийн гэрэлт очны бороо болон замхарч байлаа.

'Өнөөдөр яагаад бүгд ингэж их ярих дуртай болчихов? Надад тийм их цаг байхгүй. Дараагийн удаа мэргэжлийн талбарт орохыг хүсвэл хурдан дуусгах хэрэгтэй...'

Цугласан Сэрэгсдийг хараад Санни санаа алдан архирлаа.

"Үг ямар ч үнэ цэнгүй. Дуугүй байх нь алт. Миний амьсгалыг битгий үр!"

Өрсөлдөгчид бие бие рүүгээ хачин гэгээрсэн мэт харц солилцоод чимээгүй болов.

'Одоо дээрдлээ! Ядаж хүний үг ойлгодог хүмүүс юм даа.'

Хүмүүс тулаан бүрийн өмнө хэрэггүй зүйл ярьдаг зангаа больсон тул бүх зүйл илүү хурдан өрнөв. Өнөөдөр Санни эдгээр авьяаслаг сонирхогчдын тулааны хэв маягийг хуулбарлах бодолгүй байсан учраас аль болох үр ашигтай тулалдахаар шийджээ.

Гэхдээ энэ нь түүнээс асар их хүч шаардаж байв. Эцсийн эцэст тэд бүгд Сэрэгсэд байсан. Нэг ч хүн сул дорой биш. Хар багны цаана Санни хөлсөндөө баригдаж, дотроо хараал урсгана.

Гэхдээ өөр яах билээ? Тэр зүгээр л дуусгах хэрэгтэй.

Тулаануудын хооронд огт амраагүй учир хэсэг хугацааны дараа түүний Сүүдрийн Мөн Чанарын нөөц аюултай хэмжээнд хүрч багасав. Санни Сүнсний Могойд өөрийн биедээ буцаж ирэхийг тушааж, мөн чанарын хуримтлалыг түргэсгэн, зарцуулалтыг удаашруулахаас өөр аргагүй болов.

Түүний сэлэм алга болсныг харсан өрсөлдөгчид Санни дахиж тулалдахгүй юм байна гэж бодоод урам хугарсан янзтай санаа алдлаа.

Тэдэн рүү нэг харснаа Санни шүдээ зуун шивнэв.

"Дараагийнх нь!"

Тэр өнөөдрийн зорилгодоо хүрэхэд нэг их үлдээгүй байсан. Тэгээд ч Доод ертөнцийн өмсгөл өөрөө бараг зэвсэг шиг байлаа. Ялангуяа жинг нь удирдаж, цохилтоо уулын дайтай хүнд болгох үед. Мэдээж зүйрлэж хэлж байгаа хэрэг.

Өвдөж ядарсан булчингууд нь эсэргүүцэж байсан ч тэр шүдээ зуун тэсэж, үргэлжлүүлэв.

'Одоо жоохон тэсчих...'

Дараагийн өрсөлдөгч урагш алхмагц Санни түүн рүү ухасхийн дайрч, өргөст цохиурын хальт цохилтыг бугуйн хуягаараа хазайлгаад хамаг хүчээрээ нүүр лүү нь цохив. Хар ониксон бээлий нь агаарт нисэх зуураа аймшигтай хүнд болж, байндаа яг онож... залуугийн гавлын ясыг бараг дэлбэлчихэв.

Санни нууцаар амьсгаадан дотроо хараалаа.

'Аахх... ийм байдалтай удаан үргэлжлүүлж чадахгүй нь...'

Аз болоход түүнд ялах ёстой тулаан хэдхэн үлдсэн байв.

Колизейд орсноосоо хойш бараг нэг цагийн дараа Санни эцэст нь илүү өндөр зэрэглэлийн талбарт орох эрх авах хэмжээний ялалт байгууллаа. Тэр үедээ тэр бөөлжих шахам болтлоо туйлдсан байв.

'Хараал гэж... энэ үнэхээр хэцүү байлаа. За яах вэ, өдөр тутмын ажил л юм даа...'

Чимээгүй зогсох Сэрэгсдийн бөөгнөрөл рүү сүүлчийн удаа хараад Санни толгой сэгсрэв.

'Яасан хачин хүмүүс вэ...'

Ингээд тэр Зүүдний Оронд тушаал өгч, ахиц дэвшилдээ сэтгэл хангалуун боловч туйлдан ядран хуурмаг ертөнцөөс гарлаа.

...

Колизейн элсэн дээр ганцаараа үлдсэн өрсөлдөгчид хэдэн минутын турш юу ч хэлсэнгүй.

Удалгүй нэг нь аяархан хэлэв.

"Тэр толгой сэгсэрлээ."

Өөр нэг Сэрэгч хүндээр санаа алдаад хүндэтгэлтэй өнгөөр хэллээ.

"Тийм ээ. Бид хангалттай үнэ цэнэтэй биш байж..."