582-р бүлэг : Илүү агуу сайн сайхны төлөө

Санни хөдөлсөн ч үгүй, ганц ч булчингаа хөдөлгөхгүйг хичээн хөшиж орхилоо. Түүний царай цонхийж, ноцтой болов.

"Ю... юу болоод байгаа юм? Мастер Велте?"

Эмэгтэй түүний нурууг ширтэн, нарийхан сэлмийнхээ ирийг Кассигийн хоолойд тулгасан хэвээр байлаа. Тэр хариулахыг хүсээгүй мэт чимээгүй байсан ч түүний оронд Пирс уруулаа бараан инээмсэглэлээр тахийлган:

"Санаа зоволтгүй... удахгүй бүгдийг хэлнэ."

Ингээд тэр хоёр Сүүдрийн хувилбарт урагш алхахыг тушаав. Нэг нь гадаргуу дээрээ үзэсгэлэнтэй атлаа хүний ухааныг самууруулах ээдрээтэй хээ сийлсэн том модон хайрцаг барьсан байлаа. Нөгөө нь эвхсэн хар даавуу барьжээ.

Пирс хайрцгийг болгоомжтой авч, өмнөө шалан дээр тавиад хэсэгхэн нүдээ анив. Дотор нь чанга түгжээ мултрах чимээ гарч, таг нь хэдхэн миллиметр сөхөгдөв. Гэвч тэр түүнд хүрсэнгүй.

Оронд нь аймшигт Мастер санаа алдаад эвхээстэй даавууг авав.

Санни модон хайрцгийг багагүй түгшүүртэйгээр ширтлээ.

"Энэ юу юм?"

Эцэст нь Велте ярив. Түүний хоолой хүйтэн бөгөөд тогтуун байлаа.

"Энэ бол Толин Урхи. Манай агуу овгийн ахмадуудын бүтээсэн маш онцгой эд өлгийн зүйл. Үүний тусламжтайгаар бид ханхүүг барьж, хүлж чадна."

Тэр хэд хэдэн удаа анивчаад, хүчээр сулхан инээмсэглэл гаргав.

"Тэгвэл... сайн хэрэг юм биш үү? Тийм биз?"

Пирс архирлаа.

"Тийм ээ... асуудал нь тэр зан үйлийг гүйцэтгэхэд тодорхой хугацаа шаарддаг. Харин тэр мангас хангалттай удаан тогтоон баригдахааргүй дэндүү овжин гэдгээ баталсан. Бид түүнийг буланд шахах болгондоо тэр ердөө л савыг устгаад мултарчихдаг байсан. Учир нь бид үргэлж нэг алхмаар хоцорч, тулааны талбарыг тэр өөрөө хянаж байсан."

Мастер инээмсэглэв.

"Гэхдээ... энэ удаа бүх зүйл өөр байх болно."

Санни хөмсгөө зангидлаа.

Түүний ард Касси гэнэт хэлэв.

"Та нар... та нар түүнийг урхинд оруулахыг хүсэж байгаа юм уу? Биднийг өгөөш болгон ашиглаад?"

Велте толгой сэгсрэв.

"Таныг биш, Нүгэлтний Дуу Хоолойг. Зөвхөн чиний хамтрагчийг. Эцсийн эцэст ханхүү Мордретийн хүсээд байгаа хүн нь тэр."

Нөгөө хүлэгт баатар инээд алдав.

"Энэ бүхний шалтгаан болсон хүн нь тэр... тэгэхээр үүнийг төгсгөх хүн нь өөрөө байх нь шударга биш гэж үү?"

Пирс нэг алхам урагшилж, Санни руу дээрээс нь харав.

"Яагаад тэр новш чамайг эцсийн сав болгон сонгосныг би мэдэхгүй, гэхдээ түүний үйлдлээс харахад бусдаас илүү чиний биеийг авах гэж улайрч байгаа нь илэрхий байна. Эс бөгөөс чамайг гүтгэж, хөөхийн тулд яагаад тийм их зүйл хийх байсан юм? Манай хуаранд нууцаар нэвтрэх эрсдэл хүртэл үүрсэн шүү дээ... тэр галзуу ханхүү өвчтэй, ухаан нь самуурсан. Хэрэв бид түүнд чамайг эзэмших боломж олговол тэр эсэргүүцэж чадахгүй."

Мастер ууртайгаар барайв.

"...Тэгээд энэ удаа бүхнийг бид хянах болно. Тэр дахиж биднээс зугтаж чадахгүй. Тийм болохоор... илүү агуу сайн сайхны төлөө жаахан золиос гаргахад дургүйцэхгүй биз дээ, Сэрэгч Санлесс?"

Санни дагжин чичирч, өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарлаа. Гэвч ухрах газар байсангүй. Велте болон таван Сүүдрийн хувилбар ард нь зогсон зугтах замыг нь хаачихсан байв.

"Х... хэрэв би дургүйцвэл?"

Пирс инээмсэглэв.

"Тэгвэл хатагтай Кассия оргосон алуурчны гарт эмгэнэлтэйгээр амиа алдана... мэдээж агуу Валор овогт баатарлагаар тусалж, олон хүний амийг аварч яваад шүү. Харин чи эцэст нь миний хэлснээр л хийх болно, ердөө хэдхэн нэмэлт... маш, маш таагүй... алхмын дараа."

Касси шүдээ зуун, чангаар хашхирлаа.

"Санни! Битгий!"

Дараагийн агшинд Велте сэлмээ хөдөлгөж, сохор охиныг дуугүй болгов. Хүзүүгээр нь нэг дусал цус урсан буулаа.

"Чимээгүй..."

Санни юу хийхээ мэдэхгүй мэт хөшиж орхив. Түүний нүд өрөөгөөр ийш тийш гүйлгэн, өөрийг нь аврах ямар нэгэн зүйл хайж байгаа мэт харагдана. Гэвч ашиглаж болох зүйл байсангүй. Зөвхөн хоёр Мастер, арван Сүүдрийн хувилбар л байсан бөгөөд тэр ямар нэгэн үйлдэл хийхийг оролдвол бүгд түүн рүү зэрэг дайрахад бэлэн байлаа.

"Би... би..."

Тэр чичирч, эргэлзсээр байснаа гэнэт ялагдсан хүн шиг толгойгоо гудайлгав.

"...Би зөвшөөрье. Зөвхөн... түүнд битгий хүрээрэй. Гуйя!"

'Хэтрүүлчихээгүй байгаа даа... тийм үү?'

Касси Велтегийн атгалтаас мултрахыг оролдлоо.

"Санни! Үгүй ээ!"

Тэр эргэн харж, нүүрэндээ ноцтой төрх тодруулав. Ярихад нь хоолой нь боогдсон, айсан мэт атлаа нэгэн зэрэг итгэл төгс, шийдэмгий сонсогдов.

...Бараг л баатарлаг.

"Зүгээр дээ... зүгээр. Битгий гунигла, Касси. Ядаж ингэвэл... ингэвэл бидний нэг нь амьд үлдэнэ."

Ингээд Санни Пирс рүү эргэн харж, дагжин чичирлээ.

"Би... би юу хийх ёстой вэ?"

Аймшигт Мастер ёжтой инээмсэглээд эвхсэн даавууг түүнд өгөв.

"Зөв сонголт хийлээ. Эхлээд сөхөр."

Санни даавууг аваад модон хайрцгийн өмнө сөхрөн суув. Велте аажмаар хөдөлж Пирстэй зэрэгцэн зогсох хооронд Сүүдрийн хувилбарууд тархан, түүнийг бүслэн ханын дагуу байрлалаа эзлэв.

Тэр нүдээ анив.

"...Одоо яах вэ?"

Кассиг төмөр мэт чанга атгасан хэвээр Велте ярив. Харин Пирс бөхийн, хайрцгийн таг дээр нэг гараа тавилаа.

"Нүдээ нээ. Даавууг дэлгээд доторх зүйлийг хар. Ямар нэгэн заль мэх хийх тухай ч битгий бод..."

Тэр сэлмээ хөдөлгөхөд Касси өвдсөндөө ёолов.

Санни цочсон ч сөхөрсөн хэвээр үлдэв. Шүдээ зуун сохор охин руу нэг харснаа толгойгоо буулган, даавууг аажмаар дэлгэлээ.

Дотор нь хар даавуун дээр ганцхан хагархай толь байв.

Санни түүн рүү ширтэхэд цонхийсон өөрийнх нь дүрс өөдөөс нь ширтэж байлаа.

Хоёр Мастер биеэ чангалав.

...Гэтэл юу ч болсонгүй.

Мэдээж юу ч болохгүй.

Хэрэв Санни өөрөөр бодсон бол өөрийгөө хэзээ ч ийм байдалд оруулахгүй байсан.

Үнэндээ тэр Мордрет юу төлөвлөж байгаа, яагаад тэгж байгааг бараг ойлгочихсон байсан. Тиймээс яг энэ мөчид толинд харах нь өөрт нь бүрэн аюулгүй гэдэгт итгэлтэй байлаа.

Тийм ч учраас тэр Касситай хамт энэ жижиг жүжгийг тоглож, айж сандарсан, юу ч ойлгохгүй байгаа юм шиг, эсвэл ядаж л хувь заяандаа бууж өгсөн мэт дүр эсгэсэн юм. Санни өөрөөрөө бүр бахархаж байлаа. Жүжиглэх чадвар нь үнэхээр сайжирсан бололтой. Ялангуяа хамгийн сүүлчийн тэр үг... ямар хүчтэй мэдрэмж вэ...

Касси ч гэсэн санаанд оромгүй сайн жүжиглэсэн.

Пирс, Велте хоёр Мордрет өгөөшинд орсны шинж тэмдэг хүлээн түүнийг ширтэж байлаа. Гэвч хэдэн секунд өнгөрөхөд юу ч болоогүй тул тэдний нүдэнд үл ялиг будилаан, дараа нь эргэлзээ тодров.

...Тэгээд айдас.

Хамгийн түрүүнд Велте учрыг ойлгов.

Түүний царай цонхийж, гэнэт дээш харлаа. Хараагаараа чулуун тоолж баршгүй олон давхаргыг нэвтэлнэ гэж найдаж байгаа мэт.

Тэгээд өөрсдийнх нь ардаа орхисон бэхлэгдсэн хуаранг харах гэсэн юм.

Түүний уруул чичирлээ.

"Үгүй ээ..."