481-р бүлэг : Анхны учрал
'Тэр энд юу хийж яваа юм?! Яагаад надтай юм яриад байгаа юм?!'
Санни дотроо сандарч байсан ч түүний царайд ямар ч сэтгэл хөдлөл илэрсэнгүй. Худал хуурмаг, заль мэх, аймшигт Хар дарсан зүүдний мангасуудтай ойрын тулаанд нүүр тулж ирсэн арвин туршлагадаа түшиглэн тэр нүүрний хувирлаа өөрчилсөнгүй, Рэйн рүү бараан харцаар хараад тайвнаар хэлэв.
"Би юу ч ширтээгүй. Бас хэнийг жаал гэж дуудаад байгаа юм, жаал аа? Ахмад хүмүүсээ хүндэл!"
Охин ёжтой инээмсэглэв.
"Юун ахмад хүн? Чи надаас илүү залуу харагдаж байна шүү дээ!"
Санни уурласан дүр үзүүлэн нүдээ том нээлээ.
'...Ёо ёо.'
Өөрийгөө наснаасаа залуу харагддгаа тэр мэддэг байсан ч дунд сургуулийн хүүхэдтэй андуурагдана гэдэг арай л хэтэрсэн хэрэг байв!
Орой болж байсан болохоор түүнийг андуурсан шалтгаан нь тэр биз.
Гэтэл Рэйн яриагаа үргэлжлүүлсээр байлаа.
"Тэгээд чи намайг үнэхээр ширтэж байсан, бас их муухай царайлаад. Би бараг бүдэрчих шахсан! Чамд хүн ширтэж болохгүй гэж эцэг эх чинь заагаагүй юм уу?"
Санни амаа нээгээд, дараа нь буцаан анив. Тэгээд дахин нээлээ.
"Нэгдүгээрт, би арван наймтай. Хоёрдугаарт, би зүгээр л бодолд автаад насанд хүрсэн хүмүүсийн л ойлгох зүйлсийн тухай бодож байсан, чам шиг жаахан хүүхэд тийм юмыг ойлгох ч үгүй! Харин гуравдугаарт, эцэг эх маань надад заах ёстой бүхнээ заасан, гэхдээ энэ явдал тэдэнд ямар хамаатай гэж? Тэд энд байхгүй шүү дээ!"
Рэйн ёжилсон янзтай хөмсгөө өргөлөө.
"Тийм үү? Тэгвэл чи энэ том байшинд ганцаараа амьдардаг юм уу?"
Санни хөмсгөө зангидав.
"Би энэ байшинд ганцаараа амьдраад зогсохгүй, эзэмшдэг юм!"
...Гэвч яг тэр мөчид Эффи дотроос чангаар хашхирав.
"Санни! Хоол идэхгүй юм уу, оройн хоол чинь хөрчихлөө!"
Тэр даруй хөшиж орхиж, чихнийх нь үзүүр халуу дүүгэж байгааг мэдрэв.
'Хараал ид, Эффи!'
"Аан... манайд ирсэн зочин байгаа юм. Тэр... тодорхой шалтгааны улмаас хэд хонож байгаа."
Рэйн түүний өөдөөс хэдэн хором хачин царайлан ширтсэний эцэст асуулаа.
"Чиний нэрийг Санни гэдэг юм уу?"
Санни аль болох хайхрамжгүй харагдахыг хичээн мөрөө хавчив.
"Тийм ээ. Яасан?"
Тэр гэнэт инээд алдав.
"Юу нь тийм инээдтэй байгаа юм?"
"Үгүй ээ, үгүй! Зүгээр л... ээж намайг Рэйни гэж дууддаг юм. Ямар сонин давхцал вэ!"
Тэр тайвширлаа.
'Өө... нэг хором намайг саначихсан юм болов уу гэж айлаа. Гэхдээ тийм биш бололтой. Сайн байна. Үнэхээр сайн...'
Тэр жаахан сэтгэл дундуур байсан юм болов уу?
Санни Холбооны хэрэгслээ гаргаж, нэг товч дарсныхаа дараа гөлгөр төхөөрөмжөөс нь гулган гарч ирсэн сийлбэртэй чипийг Рэйн рүү шидэв.
Тэр яг өөр асуулт асуух гэж байлаа.
"Өө, бас ер нь би чамайг дандаа үүдэн дээрээ эргэлдэж, хичээлээ тасалж байхыг хардаг... чи сахилгагүй хүүхэд юм уу эсвэл..."
Тэгээд тэр чипийг тосон авч, гайхан ширтэв.
"Аан... энэ юу вэ?"
Санни амныхаа нэг буланг өргөн инээмсэглэлээ.
"Харагдахгүй байна гэж үү? Энэ бол засгийн газраас олгодог иргэний үнэмлэхийн чип. Хэрэв би хууль ёсны насанд хүрээгүй байсан бол ийм юм яаж авах юм?"
Рэйн чип рүү хэсэг хараад, урьдынхаасаа ч цонхийв.
"Т, та үнэхээр арван наймтай юм уу?"
Тэр бүр ихэд ичиж сандарсан тул хүндэтгэлийн хэллэг хүртэл хэрэглэв.
Санни инээлээ.
"Мэдээж. Нэр хүндтэй насанд хүрсэн хүний хувьд би хэзээ ч худал хэлдэггүй. Би энэ дэлхийн хамгийн үнэнч хүн шүү."
Охин яг одоо газарт шингээд алга болчихмоор байгаа бололтой харагдав.
"Өө... тэгвэл уучлаарай. Би ийм гэж бодоогүй..."
Сайн гэр бүлд өссөн хүүхдийн хувьд түүнд ахмад хүмүүсийг үргэлж хүндэтгэж байхыг заасан нь гарцаагүй тул энэ байдал бараг л Хар дарсан зүүд шиг санагдаж байлаа. Санни өөрөө ёс журамд ингэж ач холбогдол өгдөг хүмүүстэй хэзээ ч ойртож байгаагүй ч Рэйн сургуулийнхаа орчинд ямар байсныг харахад тэдний хүрээлэлд нийгмийн шатлал, ёс дэгийн дүрэм хамгийн чухал зүйлсийн нэг байсан бололтой.
Аз болоход яг тэр үед Эффи гарч ирэн энэ эвгүй байдлыг тасалдууллаа. Хаалгаа онгойлгон тэргэнцрээ үүдэн дээр гаргаж ирээд ууртайгаар хэлэв.
"Хөөе, тэнэг минь, хоолоо идэх юм уу үгүй юү? Үгүй бол би чиний хувийг хүртэл идчихнэ шүү..."
Тэгээд тэр зог тусан, Рэйн рүү, дараа нь Санни руу харав. Хэдэн хормын дараа тэр асуулаа.
"Найз чинь юм уу?"
Санни нүүрээ илэв.
"Миний хоолыг хүссэнээрээ ид. Харин энэ охин миний хөршийн охин юм. Зүгээр л хажуугаар өнгөрч явсан."
Рэйн толгой дохив.
"Тантай уулзсандаа таатай байна, хатагтай. Би... үнэхээр уучлаарай. Би сургуулиасаа харьж явсан юм, тэгээд андуурчихлаа. Юу болсон бэ гэвэл..."
Эффи инээмсэглээд, түүнийг үргэлжлүүлэх хэрэггүй гэсэн дохио өгөв.
"Тааж үзье... энэ нөхөр энд нэг муухай царай гаргачихаад бодолд автан зогсож байсан, дараа нь чам руу хараад туйлын зохисгүй юм хэлчихсэн биз?"
Рэйн хэд хэдэн удаа анивчаад хэлэв.
"Тийм! Үгүй ээ... тэр юу ч хэлээгүй. Харин би л зохисгүй юм хэлчихсэн!"
Анчин бүсгүй толгой сэгсэрлээ.
"Тэгвэл чи азтай юм! Манай Санни жаахан онцгой. Давтагдашгүй нэгэн! Заримдаа амнаас нь гардаг юмнуудыг нь сонсвол..."
Санни түүн рүү хилэгнэн ширтээд шивнэн хэлэв.
"Миний амнаас гардаг юмнууд гэнэ ээ?! Өөрөө ч гэсэн ялгаагүй шүү дээ!"
Эффи санаа алдаад, сэтгэл нь шархалсан мэт царайлан Рэйн рүү харав.
"Намайг яаж дээрэлхэж байгааг хар даа? Зочинтой ингэж харьцаж болдог юм уу, Санни. Яасан бүдүүлэг юм! Энэ хөөрхөн хөршийн охин юу гэж бодох бол..."
Рэйн яаран толгой сэгсэрлээ.
"Үгүй, үгүй! Би юу ч бодохгүй. Би... одоо харих хэрэгтэй боллоо. Танилцсандаа үнэхээр таатай байлаа!"
Ингэж хэлээд тэр бушуухан эргэн, алхаж одлоо.
Эффи араас нь жаахан чанга дуугаар хэлэв.
"Баяртай! Бид ч бас танилцсандаа баяртай байна! Хэрэв энэ үл ойлголцлоос болж өөрийгөө буруутай гэж бодож байвал хүссэн үедээ хүрээд ирээрэй! Хоолтойгоо хамт шүү! Тэгвэл бүгдийг чинь уучилна!"
Санни нүдээ бүлтийлгэн түүн рүү ширтэж, сонссон зүйлдээ итгэж ядан зогсов. Эцэст нь Рэйн ногоон хашааны цаагуур алга болоход Эффи түүн рүү эргэн инээмсэглэлээ.
"...Хотод хаа нэгтээ цайвар, туранхай жаалуудыг бөөнөөр нь үйлдвэрлэдэг үйлдвэр байдаг юм шиг л байна. Тэр охин бараг чам шиг цонхигор юм, Санни! Итгэмээргүй..."
Ингээд тэр толгой сэгсрэн, тэргэнцрээ эргүүлээд оройн хоолоо үргэлжлүүлэхээр дотогш орлоо.
Харин Санни ганцаараа үлдэж, гайхширалдаа автан, өөрийгөө үнэхээр сэрүүн байгаа эсэхийг ч ялгаж чадахгүй байв.
'...Тэр чинь юу байсан юм бэ? Сая юу болчихов?'
Рэйнтэй хийх анхны уулзалтынхаа талаар түүний толгойд тоо томшгүй олон хувилбар эргэлдэж байсан ч...
Энэ бол тэдгээрийн нэг нь лав биш байлаа!