Дахин нэг удаа Санни өөрийгөө зүүд болон бодит байдлын хооронд орших төгсгөлгүй орон зайд байгааг мэдрэв. Түүний эргэн тойронд хязгааргүй хар хоосролоос өөр юу ч байсангүй. Харин тэрхүү хоосролыг тоолж баршгүй олон тод од гэрэлтүүлж байлаа. Оддын хооронд мөнгөлөг гэрлийн тоо томшгүй олон утас сүлэлдэн, гайхамшигтай бөгөөд төсөөлөхийн аргагүй нарийн төвөгтэй хээ угалз үүсгэжээ.

Дахиад л тэр өөрийгөө Хараалын дотоод үйл ажиллагааг өнгөц боловч олж харсан мэт санагдав. Энэ ердөө хуурмаг үзэгдэл байсан уу, эсвэл тэр үнэхээр өмнөхөөсөө илүү ихийг харж чаддаг болсон уу?

Бараг л түүний нүд тэрхүү төсөөлшгүй, аварга том гайхамшигт сүлжээний цаана нуугдсан утга учрын өчүүхэн хэлтэрхийг ялгаж чаддаг болсон мэт.

...Яах аргагүй, тэр одоо Нэхэгчийн нүдийг эзэмшдэг болсон шүү дээ.

Өвдөлттэй ёолон, Санни өөрийгөө хүчээр мөнгөлөг гэрлийн утаснуудаас харцаа салгахад хүргэв. Энэ сансар огторгуйн хээн дотор нуугдсан нууцын цар хүрээ асар их байсан тул зөвхөн түүний тухай бодох төдийд л хүн галзуурч мэдэхээр байлаа.

Мартагдсан Эрэг түүнд нэг чухал сургамж өгсөн.

Тэр нь харах зүйлээ болгоомжтой сонгох хэрэгтэй гэсэн сургамж байв. Зарим зүйлсийг хүн төрөлхтөн харахаар бүтээгээгүй.

...Түүнээс гадна түүнд бодох өөр зүйлс ч байлаа.

"Хараал ид! Бүгдийг нь хараал идэг! Та нар бүгдээрээ хараал идэг!"

Түүний хоолой үгээр илэрхийлэхийн аргагүй хилэн, гашуун хорсол, уй гашуугаар дүүрэн харанхуйд замхарлаа. Түүнийг сонсох хүн байсангүй. Хараал л ганцаараа сонссон байх. Гэвч тэр тун ухаалгаар чимээгүй хэвээр үлджээ.

Хүндээр амьсгалан, Санни нударгаа зангидаад нүдээ анив.

Тэр яг юу нь түүнд илүү их уур хилэн, өвдөлт төрүүлж байгааг мэдэхгүй байлаа.

Нефисийг алдсан явдал уу?

Эсвэл өөрийн нууц ил болсон явдал уу?

Аль аль нь залгихын аргагүй гашуун байлаа.

Тэр бүх хугацаа...

Тэр бүх зовлон...

Юуны төлөө байсан юм бэ?

Тэр маш олон хүчирхэг дайсныг мэхэлж, ялж дийлсэн.

Гэтэл эцэст нь түүний Жинхэнэ нэрийг талархалгүй, сул дорой, сохор охин олж мэдсэн гэж үү?! Тэрний төлөө хийсэн бүхнийх нь дараа...

Магадгүй Кассигийн урвалт л хамгийн ихээр шархлуулсан байх.

"Хараал идсэн юм..."

Дахин нэгэнтээ тэр боол болжээ.

Тэр бүтэн тойрог эргэж, яг эхэлсэн цэг дээрээ буцаж ирсэн байв. Үл тасрах хүйтэн гинжинд. Зөвхөн энэ удаа эзэн нь нэргүй боолын наймаачид биш байлаа. Одоо Нефис түүний эзэн болсон.

Нефис...

Санни шүдээ хавиран ёолов. Зөрчилдсөн мэдрэмжүүдийн шуурга зүрхийг нь урж тасдах шахна.

'Тэр яагаад тэгэх ёстой байсан юм бэ... яагаад...'

Түүнийг алдсан шаналал. Түүнийг дахин олно гэсэн найдвар. Эдгээр нь яг л Зүүдний ертөнцийн өршөөлгүй тамд Нефис үхэж, бүрмөсөн алга болоосой гэсэн хүсэлтэй нь адил хүчтэй байв.

Тэд хэзээ ч дахин уулзахгүй байхын тулд. Тэр эрх чөлөөтэй болохын тулд.

Санни нүүрээ самардан маажив.

Энэ бүх мэдрэмжийн түймрийг хэрхэн ойлгохоо тэр мэдэхгүй байлаа. Амьдралынхаа ихэнх хугацааг ганцаараа өнгөрөөж, бараг юунд ч санаа тавьдаггүй байсан хүний хувьд энэ бүхэн хэтэрхий их байв.

Аз болж, энэ хязгааргүй хоосрол дотор цаг хугацаа гэдэг хачирхалтай ойлголт байсан тул шинэ бодит байдалтайгаа эвлэрэх гэж оролдоход түүнд мөнх хугацаа байсан.

Хараал ч түүнд ийм боломж олгохыг хүссэн мэт чимээгүй хэвээр байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа...

Магадгүй хэдэн цагийн дараа.

Эсвэл хэдэн өдрийн дараа.

Эсвэл ердөө ганцхан хормын дараа.

Удалгүй Санни санаа алдав. Дахиад хэсэг хугацааны дараа тэр амаа нээн шивнэв.

"...Би ялсан."

Тэр амьд үлдсэн. Үүнийг хэн төсөөлөх билээ?

Нэг жилийн гаруйн өмнө тэр хүн төрөлхтний хэн нь ч амьд гарч байгаагүй Зүүдний ертөнцийн бүс рүү хаягдсан.

Харин одоо тэр зөвхөн бодит ертөнц рүү буцаж байгаа биш, хүн төрөлхтний түүхэн дэх хамгийн хүчирхэг Идэвхгүй хүмүүсийн нэг болон буцаж байлаа.

Магадгүй хамгийн хүчирхэг нь ч байж болох.

...Эсвэл хоёр дахь нь.

Тэр тоолж баршгүй аймшгийг даван туулсан. Чөтгөрийн ясаар хийсэн завиар хараагдсан тэнгисийг гаталсан.

Олон зуун Хар дарсан зүүдний Амьтдыг устгасан. Нэг насны туршид хангалттай хүрэлцэхүйц туршлага, сорви хуримтлуулсан. Бурхдын нууц мэдлэгт хүрсэн.

Нэг тирант үхэж, шинээр өөр нэг нь титэм хүртэхийг харсан. Эртний хараалыг мартагдсан харанхуй руу хөөн зайлуулсан.

Бас нэгэн нарыг мөхөхийг харсан.

Харин одоо тэр Сэрсэн болох гэж байлаа.

Элитүүдийн дундах элит. Нийгмийн оргилд зогсох хүн. Хамгийн сайхан хоол хүнс. Хамгийн их хөрөнгө баялаг. Хамгийн өндөр нэр хүнд. Хамгийн дээд... бүх зүйлд хүрэх эрхтэй хүн.

Түүний бүх мөрөөдөл биелэх гэж байлаа. Түүний бүх зовлон шагнагдах гэж байлаа.

"Би гуниглахгүй. Би хорсохгүй. Би уурлахгүй. Яагаад тэгэх ёстой гэж?"

Тэр энэ хар дарсан зүүдийг туулчихаад эцэст нь зүрх нь шархалсан хүн болж үлдэх гэж үү?

Үгүй.

Тэр энэ баяр баясгалан, энэ аз жаргал, энэ ялалтыг хүртэх эрхтэй. Тэгээд тэр үүнийг эдлэх болно. Аажмаар Саннигийн нүүрэнд чичирхийлсэн инээмсэглэл тодров. Эхэндээ тэр өөрийгөө хүчлэх шаардлагатай байсан. Гэвч удалгүй тэр инээмсэглэл чин сэтгэлийнх болж хувирлаа.

"Тийм шүү. Ялалт угаасаа амттай байх ёстой. Тэгэхээр харцгаая... юунаас эхлэх вэ?"

Түүнд хариулж байгаа мэт Хараал эцэст нь дуугарав. Түүний хоолой жаахан хачирхалтай сонсогдож байлаа. Яг л дундаасаа тасалдсан өгүүлбэрээ үргэлжлүүлж байгаа мэт.

[Таны сүүдэр хүчээр бялхаж байна.]

[Таны сүүдэр хэлбэрээ олж байна.]

Гэнэт Санни сүнснээсээ дахин хачирхалтай халуун цацарч байгааг мэдрэв.

'Өө новш...'

[Таны сүүдэр бүрэн гүйцлээ.]

Түүний дотор ямар нэг зүйл дэлбэрэв. Үгээр илэрхийлэхийн аргагүй зовлон түүний бүх оршихуйг залгилаа. Цочирдон хашгирсан Санни сөхрөн унав.

***

'Яагаад... яагаад би энэ газарт ирэх болгондоо бөгсөөрөө газардах ёстой байдаг юм бэ...'

Санни анх удаа энэ хоосонд ирэхдээ Аспект нь Тэнгэрлэг зэрэглэлтэй болохыг мэдээд цочирдсоноос хөл нь нугарч байсан.

Харин одоо сүнсэнд нь өрнөж буй өвдөлттэй өөрчлөлтийн улмаас дахиад л яг ижил байдалд оржээ.

Тэр Улаан цамхгийг орхисон учраас [Сүнсний суваг] Шинж чанар алга болсон байв.

Түүний нөлөөлөл үгүй болсон тул Сүүдрийн Цөм ханасан үед эхэлсэн хачирхалтай үйл явц эцэстээ үргэлжлэх боломжтой болжээ.

Яг Саннигийн санаж байсантай адил өвдөлттэй байлаа.

Хашхирахаас өөрийгөө хориглохын тулд шүдээ хавиран, тэр аймшигт тарчлалыг тэсэхийг оролдов. Биеийн өвдөлт түүнд танил зүйл байсан. Гэвч энэ бол өөр. Энэ нь сүнснээс нь өөрөөс нь гарч ирж байсан.

Тиймээс бүр ч дор байлаа.

'Аргх! Бүгдийг хараал идэг!'

Гэсэн ч энэ нь Нэхэгчийн цусны дуслыг залгисны дараах зүрх хөлдөөм тарчлалтай харьцуулахад хол байсан.

Эсвэл Хар Хүлэг Баатартай анх учирсны дараа туулсан хар дарсан зүүдтэй ч.

Мөн удаан үргэлжлээгүй. Хэсэг хугацааны дараа өвдөлт багасав. Тэгээд бүрмөсөн алга болов.

Түүний оронд Санни өөрийгөө бүхэл бүтэн, сэргэг болсон мэт мэдрэв.

Санни болгоомжтой босоод доош харж, өөрийн бие бүрэн бүтэн хэвээр байгаа эсэхийг шалгалаа.

Тэр...

Илүү хүчтэй болсон байв.

Маш, маш их хүчтэй.

Илүү хүчтэй.

Илүү хурдан.

Илүү тэсвэртэй.

Үнэхээр их.

Үнэндээ тэр өөрийгөө маш хүчирхэг болсон мэт мэдэрсэн тул хэсэгхэн зуур өөрийн эрхгүй сүүдэртээ тушаал өгч биеэ бүрхүүлсэн юм биш байгаа гэж хүртэл бодов.

Ингэснээр сүүдрийн хүч нэмэгдүүлэх нөлөөг эдэлж байгаа байх гэж. Үүнийг шалгахын тулд тэр зуршлынхаа дагуу доош харж, сүүдрээ ажиглав.

...Тэгээд хөшиж орхилоо.

'Юу... гээч нь вэ?'

Сүүдэр нь биеийг нь бүрхээгүй байв.

Тэр байх ёстой газраа, Саннигийн зогсож буй үл үзэгдэх гадаргуу дээр оршиж байлаа.

Хар хоосон харанхуй дунд хэрхэн харагдаж байсан нь ойлгомжгүй.

Гэхдээ тэр ганцаараа байсангүй.

Яг ижилхэн хоёр сүүдэр Санни руу ширтэж байлаа.

Нэг нь гундуухан, бараан царайтай харагдана. Нөгөө нь баяр хөөртэй, нөхөрсөг төрхтэй байлаа.