Өглөө аль хэдийн болсон байсан тул тэр унтахаар төвдсөнгүй, зүгээр л өөртөө дахиад кофе чанаж, аяганд хийчхээд үүдний довжоон дээр суухаар гарлаа.

Урт хугацааны төлөвлөлтийн ядаргаа түүний бодлыг бага зэрэг удаашруулсан ч Санни ямар ч асуудалгүйгээр дахиад хэд хоног сэрүүн, саруул байж чадна гэдгээ мэдэж байв. Тэр сэрүүн ертөнц дэх бүх ажлаа дуусгах хүртлээ Зүүдний ертөнц рүү буцахгүй байсан юм.

Тиймээс Санни зүгээр л хэсэг амарч, үүрийн гэгээг ажиглангаа хийх ёстой бүх зүйлээ яаралгүй эргэцүүлэв.

"…Багш Жулиустай салах ёс хийх... Айкотой Гайхамшигт Дэлгүүрийн талаар ярилцах..."

Хоёр дахь Хар дарсан зүүдийг давахад их хугацаа шаардагдаж магадгүй тул түүнд өгсөн сүнсний хэлтэрхийн нөөц хэр удаан хүрэлцэх вэ гэсэн асуудал байлаа. Санни буцаж ирээд дэлгүүр нь хаалгаа барьж, бүх үйлчлүүлэгчдээ алдсан байхыг хүссэнгүй.

Тэр кофеноосоо балгаад доош харав.

...Мэдээж тэр огт буцаж ирэхгүй байх маш бодит боломж бас байсан.

Санни өөрийгөө хуурдаггүй байв. Өөрийгөө хэчнээн хүчирхэг болсон, хэр хурдан өсөж дэвшсэнийг үл харгалзан энэ Хар дарсан зүүд туйлын үхлийн аюултайгаас өөр юу ч биш байх нь гарцаагүй... яг л бүх Хар дарсан зүүд байдаг шиг. Түүнээс ч илүү чадварлаг хүмүүс дотор нь орсон ч хэзээ ч эргэж ирээгүй. Үхэх магадлал үнэхээр бодитой байлаа...

Ирээдүйн төлөө төлөвлөгөө гаргах нь ер нь утгатай гэж үү?

Ингэж бодож суутал гэнэт довжоонд хүрэх замаас хөнгөн алхааны чимээ сонсогдов. Санни үл ялиг инээмсэглээд толгойгоо өргөв.

Рейн хэдхэн алхмын зайд зогсон, бага зэрэг эвгүйцсэн байдалтай түүн рүү харж байлаа.

"Өө... танай зочид байгаа юу?"

Тэр толгой сэгсрэв.

"Сайн байна! Үгүй ээ, тэгэхээр... муу юм? Би зүгээр л чамтай... ганцаараа... ярилцах гэсэн юм."

Санни нэг хөмсгөө өргөв.

"Өө? Юуны талаар?"

Рейн аль болох уучлал хүссэн, хүндэтгэлтэй харагдахыг хичээж байсан ч нүдэнд нь танил уур уцаарын гал дүрэлзэв.

"Юуны талаар гэдгийг чи мэдэж байгаа! Аан... уучлаарай..."

Тэр түгдэрч, хэсэг чимээгүй байснаа илүү эелдэг өнгөөр асуулаа.

"...Чи яагаад өөрийгөө тийм том хүн гэдгээ надад хэлээгүй юм?"

Санни хэсэг Рейн рүү ширтээд инээмсэглэв.

"Би өөрийгөө магадгүй дэлхийн хамгийн хүчирхэг Сэрэгч, хамгийн шилдгийн шилдэг гэж хэлж байгаагүй гэж үү? Санахад яг энэ газар хэлж байсан шиг байна."

Рейн хөмсгөө зангидав.

"Би нухацтай ярьж байна!"

Санни кофеноосоо балгаад түүнийг хэсэг ажиглав. Аажмаар нүүрэн дээрх инээмсэглэл нь ариллаа. Эцэст нь тэр санаа алдан өөр тийш харав.

"Яагаад гэвэл би тийм биш. Сэрэгчдийн дунд бол би огтхон ч том хүн биш. Үнэндээ би маш өчүүхэн, амархан няцлагддаг нэгэн. Тийм болохоор би өөрийнхөө чадварыг гайхуулж сурталчлах дургүй. Хүмүүс намайг сул дорой, тэнэг гэж бодож байвал хамгийн сайн. Тэгвэл намайг алах нь хавьгүй хэцүү болно."

Рейн будилсан харцаар түүн рүү харав.

"Би... би ойлгохгүй байна. Хар дарсан зүүдний мангасууд чамайг хүчтэй гэж үнэлэгддэгийг яаж мэдэх юм бэ? Тэгээд яагаад тэр нь амийг чинь аюулд оруулна гэж?"

Саннигийн нүүрэнд бараан, гунигтай инээмсэглэл тодров. Тэр Рейн рүү нэг хараад асуулаа.

"Би Хар дарсан зүүдний мангасуудын тухай ярьсан гэж хэн хэлсэн юм?"

Санни аягаа шалан дээр тавиад хэлэв.

"Манайхаас явсны дараа чи Мартагдсан Эргийн тухай олдсон бүх мэдээллийг интернетээс хайсан биз дээ?"

Рейн улайгаад толгой дохив.

Тэр ч мөн толгой дохилоо.

"Тэгвэл Улаан цамхгийн Бүслэлтийн үеэр дөрвөн зуу орчим Нойрсогч амиа алдсаныг мэдэж байгаа байх. Маш олон. Харин түүнээс өмнөх хэдэн сарын хугацаанд хэчнээн хүн алагдсаныг мэдэх үү? Бараг хоёр дахин их."

Түүний нүд үл ялиг томров.

Санни залуу охин руу харахад дуу хоолойд нь өчүүхэн ч тоглоом байсангүй.

"Тэднийг Хар дарсан зүүдний мангасууд алаагүй. Хүмүүс алсан юм. Тиймээс хачирхалтай нь би тэр тамд байх хугацаанд мангасуудад биш, өөр хүмүүст алагдсан хүмүүсийн тоо илүү олон байсан. За... яг үнэндээ өөр төрлийн мангасуудад гэвэл зөв байх. Хэрэв чи хүчирхэг болохыг хүсэж байгаа бол энэ бол заавал сурах ёстой нэг хичээл."

Тэр санаа алдав.

"Би чамд сэлэм эсвэл жад хэрхэн барих, Зүүдний ертөнцөөр хэрхэн явж өлсөж үхэхгүй байх, дайснуудаа хэрхэн алахыг зааж чадна. Харин хүчирхэг хүн хэрхэн болохыг зааж чадахгүй, Рейн. Тэр бол зөвхөн өөрөө сурдаг зүйл. Энэ ертөнц... харгис, өршөөлгүй газар. Зарим хүмүүс үнэнийг нь хэзээ ч мэдэлгүй амьдрах азтай байдаг, зарим нь мэддэг. Харин тэдний дундаас зөөлөн хүмүүс хэзээ ч амьд үлддэггүй. Чи маш, маш зөөлөн... гэхдээ азтай юу? Би мэдэхгүй. Тэр зөвхөн чамаас л шалтгаална."

Рейн түүнийг анхааралтай сонсож байлаа. Насанд нь арай ахадсан мэт хэтэрхий нухацтай, бараан төрх нүүрэнд нь тодорчээ. Хэсэг хугацааны дараа тэр хэлэв.

"Би... би ойлгож байх шиг байна."

Санни инээмсэглэв.

"Ойлгосон гэж найдаж байна. Гэхдээ бас нэг хэсэг минь ойлгоогүй байгаасай гэж хүсэж байна."

Тэр эргэлзэн байснаа холбооны хэрэгслээ гаргав.

"Өө, бас нэг юм... бидний хичээл хэсэг хугацаанд завсарлах хэрэгтэй болох нь. Найзууд бид нар томоохон аянд явах гэж байгаа болохоор хэр удаан үргэлжлэхийг нь мэдэхгүй байна. Гэхдээ санаа зоволтгүй. Би чамд ганцаараа үргэлжлүүлэн бэлтгэл хийхэд хангалттай зүйлийг аль хэдийн заасан. Хичээнгүй бэлтгэлээ хийж, залхуурч болохгүй шүү! Хэрэв намайг буцаж ирэхээс өмнө бүгдийг эзэмшсэн гэж бодвол сая явуулсан дугаар луу залга. Тэр миний нэг найз байгаа юм. Түүнийг Айко гэдэг, тэр чамд шинэ багш олж өгнө."

Рейн холбооны хэрэгсэл рүүгээ удаан ширтэж байснаа түүн рүү харан аяархан асуулаа.

"Чи томоохон аялалд явах гэж байгаа юм уу?"

Санни санаа зовниогүй мэт инээмсэглээд мөрөө хавчив.

"Тийм ээ. Яасан?"

Тэр хэсэг эргэлзэж байснаа гэнэт ер бусын даруухан хоолойгоор асуулаа.

"...Энэ... аюултай юу?"

Тэр кофегоо авч нэг балгаад дахиад мөрөө хавчив.

"Аюултай юу? Тийм ээ, мэдээж. Маш аюултай байх. Гэхдээ... Хараалтай холбоотой бүх зүйл тийм байдаг."

Рейн өмнөх даруу байдал нь ор мөргүй алга болж, гэнэт ширүүн харцаар түүн рүү ширтэв. Түүнийг ярихад дуу хоолой нь түгшүүрээр чичирч байлаа.

"Тэгвэл яагаад? Яагаад чи явж байгаа юм?"

Санни гайхсан харцаар түүн рүү хараад гэнэт толгойгоо гэдийлгэн чангаар инээв.

Инээж дуусаад тэр Рейн рүү нэг харан хөгжилтэй инээмсэглэлээр хэлэв.

"Яагаад гэж үү? Чи яагаад бэлтгэл хийхийг хүссэнтэй яг адилхан шалтгаанаар. Хүчирхэг болохын төлөө! Үнэхээр хүчирхэг..."