Санни үл мэдэгдэх нэгэн бурхны тасархай гарыг, дараа нь түүнээс тархаж буй аймшигт, ариун бус ялзралыг ширтээд ядарсан янзтай нүүрээ үрэв.

'...Яагаад юу ч хэзээ ч амархан байж болдоггүй юм бэ?'

Тэр гар өөрийнх нь хувь тавилантай ямар нэгэн байдлаар холбоотой гэдэгт тэр итгэлтэй байсан бөгөөд энэ нь түүнд ямар ч байсан түүнд хүрэх шаардлагатай гэсэн үг байлаа. Гэхдээ Санни тэр ялзралын дэргэд очих нь байтугай, түүнд халдварласан ямар нэгэн зүйлд хүрэх хэмжээний шагнал энэ орчлонд байхгүй гэдэгт ч бас итгэлтэй байв.

Энэ зүйл өөрийнх нь хэмжээнээс хэтэрхий, хэтэрхий давсан гэдэг мэдрэмж түүнд төрж байлаа.

Үнэндээ тэрхүү тэнгэрлэг оршихуй тархаж буй тэр ялзралыг эсэргүүцэх ямар ч аргагүй байсан учраас өөрийнхөө гарыг ямар ч өршөөлгүйгээр өөрөө тасалсан байх гэж Санни сэжиглэж байв.

Тэгвэл Санни яах ёстой гэж?

За...

Тэр ялзралаас аль болох хол байхыг хичээн хэсэг хугацаанд ажигласны эцэст хачирхалтай нэгэн дүгнэлтэд, эсвэл зөв хэлбэл нэгэн хачирхалтай асуултад хүрэв.

Хэрэв энэ ялзрал үнэхээр тийм аймшигтай юм бол яагаад бүхэл цамхгийг эзлэн тархаагүй юм бол? Яагаад мөнгөн тулганаас хэдхэн метр мөлхөж гарч ирээд суваргын хоёрдугаар давхрын өчүүхэн хэсгийг л өөрийн махан биет болгон хувиргасан юм бэ?

'Больё. Яагаад бүх арал тэр чигтээ ялзарсан хар... тэр юу ч байсан нэг аварга биет болоогүй юм бол?'

Хариултыг таахад хэцүү байсангүй. Учир нь ялзрал ч мөн цамхгийн доторх бусад бүхний адил хэдэн мянган жилийн турш цаг хугацаанаас тусгаарлагдан битүүмжлэгдсэн байжээ.

Харин одоо Санни тэр битүүмжлэлийг эвдсэн...

Тэр тархан ургаж, аль хэдийн өөрийн нэг хэсэг болсон мөнгөн тулга руу харахад хөмсөг нь улам гүн үрчийв.

Одоо ердөө хоёрхон боломж үлджээ. Цаг хугацаа энэ бүхнийг залгигч ялзралыг гүйцэж ирэх бөгөөд тэр нь бүхнийг аажмаар залгих... эсвэл өлбөрч үхэх хоёрын нэг болно.

Тэр зүйл хэдэн мянган жилийн турш зөвхөн хүйтэн чулуугаар хооллон оршин тогтнож чадах болов уу? Эсвэл мах, сүнсээр хооллох шаардлагатай юу, эсвэл юу ч байсан хамаагүй юу?

'...Удахгүй мэдэх нь дээ.'

Аймшигт ялзралын хэсгийг ажигласаар Санни айдсаа дарахыг хичээн нэг алхам урагшлав.

Ялзрал тархаж байгаа шинж алга байлаа. Ядаж одоохондоо.

Ямар ч байсан тэр түүнд илүү ойртохгүй. Гэхдээ хамгийн муу зүйл тохиолдсон ч өөрийг нь аврах ямар ч арга хэрэгсэл түүнд байхгүй гэдгийг тэр мэдэж байв. Хэрэв тэр зүйл дахин ургаж эхлээд Хар Цамхгийг бүхэлд нь, дараа нь бүх арлыг аажмаар бүрхвэл Санни зүгээр л үхнэ. Магадгүй тэр... зүйлсийн нэг хэсэг болохоос зайлсхийхийн тулд хоосон руу үсэрч амиа хорлох ч байж мэднэ.

Эцсийн эцэст Доод Тэнгэрт ухрах өөр газар байсангүй. Бас тэр хоосон дундаас хоёр дахь нууц арлыг олж чадна гэдэгтээ ч эргэлзэж байлаа.

Тиймээс түүнийг аврах ямар нэгэн зүйлийг суваргаас олох нь түүний цорын ганц найдвар байв. Тэр цааш судлах ёстой...

Мөн ялзрал хурдан хатаж үхэх боломж ч байсан. Санни бол үүнд мөрий тавихгүй л дээ.

Нуруугаа хүйтэн обсидиан хананд наасан Санни Гэгээнтнийг буцааж, аварга танхимын гадна ханыг даган тойрсоор гуравдугаар давхар руу хөтлөх шатан дээр хүрэв. Тэнд тэр дуу цөөтэй чөтгөрийг дахин дуудан гаргаж, хэсэг эргэлзсэний эцэст Сүүдрүүдийнхээ нэгийг тэр бүхнийг залгигч ялзралыг ажиглуулахаар үлдээв.

Мөнгөн тулга руу нуруугаа харуулах бодол хүртэл түүнд учиргүй сандрал төрүүлж байсан ч Санни шүдээ зуун, болгоомжтойгоор мушгиран өгсөх шатаар дээш алхлаа.

Тэр аймшигт зүйл хараанаас далд ормогц тэр тайвширсан санаа алдаад бүх бие нь хүйтэн хөлсөнд норсныг мэдэрлээ. Чичирсэн гараараа нүүрээ арчаад дахин дээш өгсөв.

Ядаж л Гэгээнтэн хажууд нь байгаа нь түүнд багахан зориг өгч байлаа. Сүүдэр нь ард орхигдсон тэр аймшигт дүр төрхөд огтхон ч түгшээгүй бололтой.

'...Айдас гэдэг зүйл тэр чулуун толгойд нь багтдаг ч юм уу даа. Сүүдрүүд айж чаддаг болов уу?'

Гэгээнтэн айдсыг мэдэрдэг эсэхийг тэр мэдэхгүй байв. Харин гунигтай сүүдэр бол мэдэрдэг нь гарцаагүй. Үнэндээ тэр бардам дүр төрхийнхөө цаана нэлээд хулчгар нэгэн. Одоо түүний биед ороогдсон байгаагүйсэн бол тэр новш бүх биеэрээ салгалж байх байсан гэдэгт Санни итгэлтэй байлаа.

Эдгээр бодлоор өөрийгөө сатааруулахыг оролдсоор Санни Хар Цамхгийн гуравдугаар давхарт орж ирээд тэнд харсан зүйлдээ балмагдан хөшиж орхив.

'Би... ойлголоо. Үгүй ээ, түр хүлээ. Би ер нь юу хараад байгаа юм бэ?'

Түүний орсон танхим өмнөх гурван танхимаас жижигхэн байлаа. Ихэвчлэн суварга дээшлэх тусам нарийсдаг учраас, мөн энэ давхар хэд хэдэн тасалгаанд хуваагдсан учраас тэр.

Харин энэ тасалгаанд л гэхэд хэдэн арван шаазан гар агаарт хөвж, тус бүр нь өчүүхэн хэсгүүд болгон задлагдах өөр өөр шатандаа хүрсэн байв.

Хэн нэгэн тэднийг Хар Цамхгийн зоорийн хагархай хүүхэлдэйн овоолгоос авчраад энд... яг юу хийх гэж байсныг ойлгохын аргагүй.

Санни агаарт хөвөх задарсан гаруудын цэцэрлэгийг хэсэг ширтээд ойртон алхлаа. Тэр өөрийгөө ямар нэгэн хачирхалтай анатомийн музейд явж байгаа мэт мэдэрч байв...

Шаазан хүүхэлдэйнүүд түүний бодсоноос хавьгүй илүү нарийн бүтэцтэй ажээ. Задарсан байдал нь тэдгээрийн хийц ямар нарийн төвөгтэйг, мөн хүний мөч шиг ажиллагаатай, уян хатан болгохын тулд хэчнээн олон хөдөлгөөнт эд анги ашигласныг харуулж байлаа. Ялангуяа үе холбоосууд нь инженерийн гайхамшиг мэт харагдах бөгөөд доорх алмаазан утасны гайхалтай нарийн сүлжээг бол бүр ярихын ч хэрэггүй.

Хараалын технологийн автоматууд хүртэл ийм ухаалаг, ийм нарийн хийцээрээ сайрхаж чадахгүй.

Гэхдээ яагаад эдгээр гаруудыг энд авчирч задалсан юм бол? Хэн үүнийг хийсэн юм бэ? Доод ертөнцийн Ханхүү өөрөө юу?

Тийм биш бололтой... тэр өөрийнхөө хаясан бүтээлүүдийг дахин судлах ямар хэрэгтэй гэж?

Санни тасалгааны нөгөө үзүүрт байх чулуун тавцанд хүрч, дээр нь тавигдсан жижигхэн зүйлээс бүдэгхэн алтан гэрэл цацарч байгааг харах үед бүх зүйл илүү тодорхой болов.

Чулуун тавцан дээр задалсан шаазан гаруудаас салгаж авсан олон эд анги, хэд хэдэн ороомог үзэсгэлэнт алмаазан утас... бас урт нарийхан нэгэн зүү байлаа.

Бүдгэрсэн, сулхан гэрэл цацруулж байсан зүйл нь тэр зүү ажээ.

Санни зүү рүү хараад дараа нь агаарт хөвөх шаазан гаруудыг дахин ажиглахад тус бүрээс нь нэг эсвэл хоёр хэсэг дутуу байгааг анх удаа анзаарав.

Эцэст нь тархинд нь тархай байсан мэдээллүүд хоорондоо холбогдож, Хар Цамхагт юу болсон талаар ямар нэгэн зүйлийг ойлгосон мэт болов.

Доод ертөнцийн Ханхүү энэ нууц арлыг орхин явснаас хойш хэзээ нэгэн цагт, магадгүй хэдэн жилийн дараа ч юм уу, эсвэл хэдэн мянган жилийн дараа ч юм уу, урилгагүй нэгэн зочин хулгайч мэт хар суваргад шургалан оржээ. Тэр хаалттай хаалгыг огт нээлгүйгээр, энэ газрыг цаг хугацааны сүйрлээс хамгаалж байсан битүүмжлэлийг огтхон ч хөндөлгүйгээр яаж ийгээд дотогш нэвтэрсэн байв.

Тэр хулгайч өөрөө тэнгэрлэг оршихуй байсан... бас аймшигтай шархаджээ. Түүний нэг гар урагдан, хэн ч, бүр түүн шиг бурхан хүртэл зайлуулж чадахгүй тэр тархдаг ялзралд халдварласан байв.

Тиймээс л тэр хулгайч халдварласан гараа мөрөөр нь таслан авч, хоёрдугаар давхрын мөнгөн тулганд дүрэлзэж байсан тэнгэрлэг дөлөнд шидчихээд, дараа нь зоорь луу бууж хагархай шаазан хүүхэлдэйнүүдээс гар цуглуулсан ажээ. Хүүхэлдэйн овоолгыг тойрон алхаж, Саннигийн олсон тоосон дээрх мөрийг үлдээсэн нь тэр бурхан байсан.

Эцэст нь тэр хулгайч гуравдугаар давхарт гарч, Ханхүүгийн хаясан хүүхэлдэйнүүдийн эд ангиар өөртөө шинэ гар урлаад, хурц зүүнд сүвлэсэн алмаазан утсаар биедээ оёж бэхэлсэн байв.

...Саннигийн яг одоо ширтэж буй зүйл тэр зүү байсан бөгөөд түүнээс цацарч буй тэнгэрлэг гэрэл нь гадаргуун дээр нь үлдсэн хулгайчны цусны үлдэцээс үүдэлтэй ажээ.

Гэхдээ тэр хулгайч хэн байсан юм бэ? Бас яагаад Санни түүний тасархай гартай хувь тавилангийн алтан Утсаар холбогдсон байсан юм бол?

Санни хэдэн хором эргэлзээд зүү рүү гараа сунгасан ч гэнэт хөшиж орхив.

Аймшигт ялзралыг ажиглуулахаар үлдээсэн сүүдэр нь ямар нэгэн зүйлийг анзаарчээ.

Тэр хар, яр шарх мэт махан биет... өөрчлөгдөж байлаа.