Мушгирсан Чулуу тэнгэр өөд улам өндөрт хөөрсөөр, түүнтэй хамт гадаргууд нь арав гаруйхан метрийн бараан чулуугаар тусгаарлагдан шахагдсан хоёр амьд биетийг аймшигт Няцлалтын хүч дарж байлаа.

Том адамантан авдар тун ч олигтой харагдахгүй байв. Мод нь аажмаар өнгөө алдаж, түүнийг бэхэлсэн төмөр туузууд дээр улам бүр томрох зэвний толбууд үүсжээ. Яг л ямар нэгэн аймшигт өвчин туссан мэт. Нэг талаар бол үнэхээр тийм байлаа. Эцсийн эцэст Эвдэрсэн Тангараг яг одоо түүний сүнсийг өчүүхэн өчүүхнээр нь устгаж байсан юм.

Гэхдээ Санни ч түүнээс дээр харагдсангүй.

Тэр хатуу чулуун дээр хэвтэж, өршөөлгүй тэнгэрийг ширтэн, амьсгалах гэж, өвдөлтөө тэвчих гэж тэмцэж байлаа. Хуяг нь цусаар нэвт норж, хугарсан гар нь цээжиндээ чанга дарагджээ. Нүүр нь үхдэл мэт цонхийж, ертөнцийн дээр хамгийн цагаан үүлэнд бүрхэгдэн хөвөх сүрлэг Цагаан Цамхагтай бараг адил өнгөтэй болсон байв.

Амьсгаа бүр нь тарчлал байлаа.

Санни Цусан сүлжээний ачаар цус алдаж үхэхгүй гэдгээ мэдэж байсан ч шархнуудад нь эмчилгээ хэрэгтэй хэвээр. Ялангуяа хугарсан яснууд нь нэн даруй анхаарал шаардлагатай байв. Гэвч энэ Няцлалт эмгэнэлтэйгээр удаан үргэлжилж, түүнд тийм боломж олгосонгүй.

Гэхдээ энэ нь гайхах зүйл биш.

Мушгирсан Чулууг бусад Арлуудтай холбосон ганц гинж нь ихэнхээсээ хавьгүй урт байсан тул энэ жижиг арал маш, маш өндөрт өгсөх байлаа. Саннигийн энэ хачин, үхлийн аюултай нутагт өмнө нь хүрч байгаагүй өндөрт хөөрнө.

Энэ Няцлалт зөвхөн удаан үргэлжлэхгүй, өмнө нь мэдэрч байсан хэдэн удаагийнхаас хавьгүй аймшигтай байх нь тодорхой байв. Одоо хэдхэн хоногийн өмнө Мастер Роантай хамт туулсан тэр олон цагийн зовлон хүртэл цэцэрлэгт хүрээлэнгээр зугаалсан мэт санагдаж байлаа.

Одоо түүнд яг л бүхэл бүтэн тэнгэрийн жин дор аажмаар бяцлагдаж байгаа мэт санагдана.

Санни хүчээ цаашид нуух шаардлагагүй болсон бөгөөд бүх чадвараа ямар ч хязгаарлалтгүй ашиглаж чадсан учраас л амьд байлаа. Гоёмсог хангарьд унаачтай анх уулзсан өдрөөс ялгаатай нь одоо хоёр сүүдэр нь биеийг нь чанга ороон, тэсвэрийг нь гурав дахин нэмэгдүүлж байв. Тиймээс л тэр одоог хүртэл цуст нялцгай зүйл болоогүй үлдсэн юм. Хэдийгээр тийм болох дөхөж байгаа мэт санагдаж байсан ч гэсэн...

Хэрэв байдал үнэхээр тэсэхийн аргагүй болбол тэр сүүдэр рүүгээ оргон, Няцлалтын хамгийн хүнд үеийг хүлээх эсвэл Сүүдрийн Мөн Чанар нь дуусахаас өмнө тэнгэрийн гинж рүү буцахыг оролдож болно. Энэ бүх хугацаанд тэр Сүнсний Могойн ороомгуудаар Сүүдрийн Мөн Чанараа тэвчээртэй урсгасаар ирсэн тул одоо цөмүүдээр нь нэлээд их хэмжээний хүч урсаж байлаа.

Тэр бас энэ бүх хугацаанд хараал идсэн авдрыг эцэст нь үхэхийг хүлээхийн зэрэгцээ алтан зооснуудыг хэрхэн Ноктисын Ариун Дагшин Газар луу зөөхөө бодож байв.

Эрдэнэсийн овоолгын зөвхөн дээд давхарга нь жинхэнэ болох нь тодорхой болсон тул түүнд өмнөхөөсөө хавьгүй олон сонголт байсан. Гэвч тэдгээрийн аль аль нь Гинжний хорхойнуудын сүргийг нэвт буцахын тулд маш их Сүүдрийн Мөн Чанар зарцуулахыг шаардаж байлаа. Үүн дээр Мушгирсан Чулуу удахгүй сүйрэх гэж байгаа нь асуудлыг улам хүндрүүлэв. Энэ нь тэр Цайз руу хэд хэдэн удаа нааш цааш явах эрсдэл гаргаж болохгүй гэсэн үг. Арал Гинжлэгдсэн Арлуудтай холбогдсон хэвээр байх хугацаанд бүх олзоо нэг дор авч явах ёстой.

Тиймээс Санни сүүдэр болохоосоо өмнө Няцлалтыг аль болох удаан тэсэхийг хичээж байлаа.

…Тэр бас үхэж буй аралд зөн совин нь хачин байдлаар хариу үзүүлснийг мартаагүй. Няцлалтын дарамт тэсэхийн аргагүй болохоос өмнө тэр нэг сүүдрээ бүх арлыг нэгжин, хувь тавилангийн утсанд нөлөөлөхүйц чухал зүйл байгаа эсэхийг хайхаар явуулсан юм.

Гэвч Мушгирсан Чулуун дээр хоосон чулуу, эртний түлэгдэн харласан яснаас өөр юу ч байсангүй. Сүүдэр энэ золгүй газрын өнцөг булан бүрийг нэгжсэн ч юу ч олсонгүй.

Тэр бүр жижиг арлын доод талыг хүртэл шалгуулсан боловч бусад хэсгийн адил хоосон, эзгүй байлаа.

Энэ бүхэн Санниг маш их будилуулжээ. Тэр Мушгирсан Чулуун дээр хайгаагүй газар үлдээгээгүй гэдэгтээ итгэлтэй байв. Гэтэл түүний зөн совинг ингэтлээ хүчтэй хөдөлгөх зүйл арал дээр огт байсангүй. Юу болоод байв? Тэр ямар нэг зүйлийг анзааралгүй өнгөрөөсөн юм болов уу, эсвэл анхнаасаа бүхнийг буруу ойлгосон хэрэг үү?

Харамсалтай нь хэсэг хугацааны дараа Няцлалт хоёр дахь сүүдрийн тусламжгүйгээр тэсэхийн аргагүй хүчтэй болсон тул түүнийг буцаан дуудах шаардлагатай болжээ.

Тэгээд одоо тэд энд байлаа.

Гэнэт нэгэн чимээ Саннигийн анхаарлыг татав. Хажуу тийш харвал адамантан авдрын гадаргуу дээр ан цав гарчээ. Хар цус тэндээс шүүрэн гарч удалгүй урсгал болов. Хэдхэн хормын дараа эхнийхийн хажууд хоёр дахь ан цав ч гарлаа.

Тэд Дээд Тэнгэрийн ийм өндөрт байсан учраас өчүүхэн инээмсэглэл гаргах хүртэл маш их хүч шаардлагатай болсон байгаагүйсэн бол тэр инээх байсан.

'Удахгүй дуусах нь...'

---

Хэдэн минутын дараа том модон авдрын эргэн тойронд хар цусны шалбааг тогтжээ.

Санни өвдөлтөө тэвчин секунд бүрийг тооллоо.

Мянгад хүрэхээс нь өмнө бузар амьтан үл ялиг чичирч, гунигтай хилэнгээр дүүрэн шаржигнасан хоолойгоороо сүүлчийн удаа инээлээ. Дараа нь тэр хачин жигтэй мангас нэг удаа хүчтэй салганаснаа бүрмөсөн хөдөлгөөнгүй болов.

Эцэст нь үхчихлээ!

Санни үл ялиг инээмсэглэхээс өөрийгөө барьж чадсангүй.

'Эцэст нь... тэр бүх зоос... минийх боллоо!'

Тэнгэрийн гинж харшилдан ёолох зуур Хар дарсан зүүдний Хараалын дуу хоолой там мэт чулуун арлын дээгүүр цуурайтав. Түүний үгс Саннигийн чихэнд хөгжим мэт сонсогдоно...

[Та Нүгэлт Ад Зэтгэр, Ховдогч Элэглэгчийг устгалаа.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

[...Та нэгэн Дурсамж хүлээн авлаа.]