Эцэст нь Санни усанд орсноосоо гарч, хувцсаа өмсөөд, өөртөө идэх юм хийхээр гал тогоо руу явлаа.

Хаалганы тулааны ширүүн шалгуурыг туулсны дараа тэр чоно шиг өлсжээ. Үнэндээ бүр аймшигтай их өлссөн байв...

Хоол хийх нь түүнийг бага зэрэг тайвшруулж, таатай үнэр нь сэтгэл санааг нь ч жаахан дээрдүүлэв. Одоо Саннид бодож тунгаах зав гарсан тул тэр бүх нөхцөл байдлыг шинэ өнцгөөс харлаа.

Тийм ээ, Монгрелийг хүмүүс мартах болов уу гэсэн найдвар нь бүрмөсөн нуран унасан. Гэхдээ энэ бүтэлгүй явдлын сайн тал ч байлаа. Одоо тэр олны анхаарлаас хол үлдэх гэсэн оролдлогоо бүрэн бүтэлгүйтүүлсэн болохоор... цаашид тэгэх шалтгаан ч үлдсэнгүй. Энэ нь тэр Зүүдний Оронд Сүүдрийн Бүжгээ дахин бэлтгэл хийж, өвөл ирэхээс өмнө хоёр дахь алхмыг нь эзэмшиж чадна гэсэн үг байв.

Тэр зүгээр л Монгрелийн дүр төрхийг хэрхэн хардаг талаараа дахин бодох хэрэгтэй байлаа.

Эхэндээ Санни түүнийг хэнд ч үл харагдах, нэргүй нэгэн хэвээр байлгахаар төлөвлөсөн бөгөөд зөвхөн тодорхой ажлуудыг гүйцэтгэхдээ өмсдөг өнгөлөн далдлалт болгон ашиглахыг хүсэж байв. Өөрийнх нь нэртэй холбогдоход төвөгтэй эсвэл хэтэрхий аюултай зүйлсийг хийхийн тулд.

...За, тэр боломж аль хэдийн өнгөрчээ. Одооноос эхлээд Монгрелтэй холбоотой бүхэн хүмүүсийн анхаарлын төвд байх нь гарцаагүй гэдэгт тэр бараг итгэлтэй байлаа.

Гэхдээ энэ нь заавал муу зүйл гэсэн үг биш. Олны анхаарлын төвд байсан ч үл үзэгдэх арга байдаг. Үнэндээ заримдаа бүр илүү амархан ч байдаг. Ямар ч илбэчин төгс мэх хийх нууц нь өөрөө үл үзэгдэхдээ биш, харин үзэгчдийн анхаарлыг нүд булаам зүйл рүү хандуулж, сольж буй гараас нь холдуулахад оршдог гэдгийг мэддэг.

Санни илбэчин биш байсан ч өөрийгөө туршлагатай луйварчин гэж боддог байв. Үндсэн зарчим нь ерөнхийдөө адилхан.

Тиймээс хэрэв тэр бүхнийг зөв тогловол Монгрел хэдий чинээ их анхаарал татна, төдий чинээ өөрөө сүүдэр дунд үл анзаарагдан чөлөөтэй хөдөлж, хэний ч мэдэлгүй бүгдийн хамар доор зорилгоо биелүүлэх эрх чөлөөтэй болох байлаа.

“Магадгүй...”

Ийм зүйл хэрэгжүүлэхэд хэцүү, эрсдэл нь ч их байсан ч шагнал нь мөн төдий чинээ өндөр байхаар амлаж байв. Тиймээс бүх зүйл дуусчихсан гэсэн үг биш.

Дээрээс нь тэр Рэйнийг хамгаалж чадсан. Үнэхээр чухал байсан цорын ганц зүйл нь тэр. Бусад бүх зүйл түүнтэй харьцуулахад өчүүхэн байлаа.

Санни тансаг гэмээр өгөөмөр оройн хоолоо дуусгаад үүдний довжоон дээр гарлаа. Сүүдэрт суун амарч, өвдсөндөө үл ялиг ярвайгаад, цайнаасаа нэг балгав.

Тэр гэнэт маш сайхан ааштай болжээ. Тэгэхгүй ч яах билээ? Олзоо шалгах цаг эцэст нь ирсэн байв. Тулаан хэцүү байсан, бараг амийг нь авах шахсан ч тэр дэмий тулалдаагүй.

Бичээсүүдээ дуудан гаргаж ирээд, Санни танил мөрүүдийг харан инээмсэглэв.

Сүүдрийн хэлтэрхий: [1814/2000].

'Итгэмээргүй...'

Арав гаруйхан минутын дотор Санни ердийн үед хэдэн долоо хоногт цуглуулдаг хэмжээнээсээ илүү олон Сүүдрийн хэлтэрхий олжээ.

Саннигийн санаж байгаагаар тэр Хаалганы өмнө бараг зуу орчим Хар дарсан зүүдний мангасыг устгасан байв. Мэдээж тэдний ихэнх нь Идэвхгүй Зэрэгтэй байсан учраас өсөн нэмэгдэж буй цөмүүдэд нь ямар ч хэлтэрхий нэмээгүй ч гэсэн энэ нь асар том амжилт хэвээр байлаа.

Энэ нь түүнд хамгийн анх устгаж байсан жигшүүрт мангас болох Уулын Хааны Авгалдайг санагдуулав. Тэр тулаан ямар их түгшүүртэй, аймшигтай байсныг, тэр гаж амьтан өөрийг нь гарцаагүй ална гэдэгтээ хэчнээн итгэлтэй байснаа бодлоо. Түүнтэй ижил эсвэл түүнээс ч хүчтэй зуун Хар дарсан зүүдний мангасыг нэг л өдөр өөрөө тасар татуулахгүйгээр хядаж чаддаг болно гэж хэн санах билээ?

Санни үнэхээр хол замыг туулжээ...

Хараагаа доошлуулан Дурсамжуудыг нь дүрсэлсэн Бичээсүүдийг хараад тэр баяртай инээмсэглэлээ барьж чадсангүй.

'Өнөөдөр би үнэхээр азтай байжээ...'

Тирантад булаалгасан обсидиан жадаа тооцохгүй байсан ч түүний зэвсэглэлд зургаан шинэ Дурсамж нэмэгдсэн бөгөөд ихэнх нь Сэрсэн Зэрэгтэй байв.

Санни тэднийг хэсэг судлаад, аль нь ч одоогийн Дурсамжуудаас нь дээр биш, эсвэл өөрийнх нь аль хэдийн хийж чаддаггүй шинэ зүйл хийдэггүй гэсэн дүгнэлтэд хүрээд Сүнсний Тэнгистээ шумбан орлоо.

Тэр Дурсамжуудаа Гантиг Гэгээнтэнд өгөөд, түүний Бичээсийг харан сэтгэл хангалуун инээмсэглэв.

Сүүдрийн хэлтэрхий: [179/200].

'Тун ойртжээ...'

Энэ хурдаараа бол эртний хөлгийн сүйрэлд үүрлэсэн усан үзмийн ороонго мангастай тулалдахаасаа өмнө хоёр зууг давах байх. Хэрэв Гантиг Гэгээнтэн түүнээс өмнө бүр ч хүчирхэг болчихвол түүний оролцоо маш олон зүйлийг өөрчлөх нь гарцаагүй.

Санни өөрийн дүүргийн нам гүмд цайгаа уун, хөхөрсөн бие нь өвдөх болгонд хааяа ярвайж байлаа. Гэвч тэр өвдөлт хүртэл түүний сэтгэл санааг эвдэж чадсангүй.

“Аан, өнөөдөр сайхан өдөр байлаа...”

Тэр Рэйн PTV-ээр гэртээ хүргэгдэн ирэхийг хараад, зүгээр байгаа эсэхийг нь шалгав. Яахав, нээгдэж буй Хаалгатай нүүр тулсан залуу охины хувьд байж болох хамгийн сайн хэмжээндээ байсан... тэгээд гэртээ орлоо.

Тэр үнэхээр хүртэх ёстой амралтаа авах цаг болсон байв.

---

Орой нь нар тэнгэрийн хаяаны цаагуур орж, гудамжны гэрлүүд хотыг бүдэг цагаан туяагаар гэрэлтүүлж байх үед Санни зочны өрөөндөө ямар ч онцгой зүйл хийхгүй амарч байлаа. Тэр алдартай нэгэн вебтүүний хуудсуудыг залхуутайхан гүйлгэн уншиж, энгийн түүхийнх нь гэнэтийн эргэлтүүдийг шимтэн үзэж байв.

'Галзуу юм. Хүмүүс үнэхээр ийм зүйлс боддог гэж үү?'

Түүний бодлыг гэнэт нэгэн хачин чимээ тасалдууллаа. Энэ юу болохыг ойлгоход Саннид хэдэн секунд хэрэг болсон бөгөөд учир нь тэр энэ байшинд өмнө нь ийм чимээ огт сонсож байгаагүй юм.

Хэн нэгэн хаалга тогшиж байлаа.

'Юу вээ...'

Ийм орой хэн түүн дээр ирдэг билээ?

Холбооны хэрэгслээ хажуу тийш тавиад, Санни сүүдрээ харахаар явуулж, толгойныхоо арыг маажин гайхав.

...Түүний үүдний довжоон дээр тухтай гэрийн хувцастай, ер бусын ихээр сандарсан царайтай Рэйн ганцаараа зогсож байлаа.

'Тэр энд юу хийж байгаа юм?'

Хэсэгхэн зуур Санни гэртээ байхгүй дүр эсгэхийг бодсон ч дараа нь санаа алдан босов. Тэд бараг айл хөршүүд шиг амьдардаг болохоор нуух ямар ч утга байсангүй. Хаалга руу алхаж очоод нэг хоёр хором саатан, хөхөрсөн шархнуудынх нь аль нь ч харагдахгүй байгаа эсэхийг шалгасны дараа хаалгаа онгойлгов.

“Өө...Юу болоов?”

Санни өөрийг нь хэр сандарсныг аль хэдийн харчихсан гэдгийг мэдээгүй Рэйн тайван байгаа дүр үзүүлэн эелдгээр инээмсэглэв.

“Сайн уу, Санни. Би... хоолны сав? Ээж буцааж аваарай гэсэн юм.”

Тэр охиныг хэдэн секунд ширтэв.

“Өө. Түр хүлээж бай...”

Тэр гал тогоо руу орж, аяга таваг угаагчаас савыг нь аваад буцан үүдний довжоон дээр ирэв.

“Май. Ээждээ хоол чинь үнэхээр амттай байсан гэж хэлээрэй. Бид үнэхээр дуртай идсэн!”

Рэйн савыг авсан ч явсангүй. Харин чимээгүйхэн зогссоор, түүн рүү түгшсэн харцаар ширтэв.

Санни хөмсгөө зангидав.

“Би...”

Гэвч яг тэр мөчид Рэйн гэнэт ам алдан хэлчихэв.

“Би таны хэн болохыг мэднэ!”

Хэрэв Санни юм ууж байсан байсан бол гарцаагүй амаараа цацах байлаа.

'Юу?!'

Зүрх нь бараг зогсох шахсан ч тэр ямар ч хувиралгүй царайгаар Рэйн рүү харав. Тэр царайгаа хадгалах нь түүнд ихээхэн хүч шаардсан ч гэсэн.

'Тэр өөрийгөө юу мэддэг гэж бодоод байгаа юм бэ?!'

“...Мэдээж чи намайг хэн болохыг мэднэ шүү дээ. Анх уулзахдаа би өөрийгөө танилцуулсан биз дээ?”

Тэр амаа ангайснаа дахин анив. Хэсэг эвгүй нам гүмийн дараа Рэйн хэлэв.

“Үгүй ээ, миний хэлэх гэсэн нь би... таныг Сэрэгч гэдгийг мэднэ.”

Санни хэд хэдэн удаа нүдээ анивчсан ч юу хэлэхээ бодож амжаагүй байтал Рэйн яаран үргэлжлүүлэв.

“Уучлаарай! Зүгээр л... аав төрд ажилладаг болохоор иймэрхүү юм мэддэг юм. Та их залуу, эцэг эхгүй мөртлөө энэ хороололд байшин авч чадсан. Бас их сургуульд ч явдаггүй, ажилд ч ордоггүй. Тэгэхээр... та Сэрэгч мөн биз дээ?”

'Үндэслэлтэй дүгнэлт юм...'

Тэр хэсэг эргэлзээд зүгээр л мөрөө хавчив.

“Тийм ээ. Ямар ч байсан энэ тийм ч том нууц биш.”

Рэйн хэсэг чимээгүй байснаа асуулаа.

“...Та хэр сайн бэ?”

Санни түүнийг хэсэг ширтэв. Дараа нь нүүрэнд нь аажмаар инээмсэглэл тодров.

“Би юу? Өө... хамгийн шилдэг нь! Магадгүй дэлхийн хамгийн хүчтэй Сэрэгч байх. Надтай эн зэрэгцэх хүн ч байхгүй.”

Рэйний нүүрэнд үл ялиг дургүйцсэн төрх тодров.

“Би нухацтай асуугаад байна! Та үнэхээр сайн уу, үгүй юу?”

Санни хэсэг саатсанаа санаа алдав.

“Тийм ээ, гайгүй. Яагаад ингэж асуугаад байгаа юм?”

Рэйн түүн рүү хэсэг харж, зориг цуглуулж байгаа мэт болов.

Дараа нь тэр хоёр гараа атгаад гэнэт хэлэв.

“Та... та намайг тулаанд бэлтгэж болох уу?”

Санни алмайран түүн рүү ширтэв.

'За ёстой... Үнэхээр санаанд оромгүй эргэлт боллоо доо...'