395-р бүлэг : Архирах Арслан, Нуугдсан Луу

Лео бичлэгийг хэд хэдэн найз руугаа илгээгээд харанхуй хоосон орон зайд хүлээнгээ үзэгчидтэй ярилцан, чөтгөр шиг хүчирхэг шинэхэн өрсөлдөгчид ганц цохилтоор ялагдсан өөрийнхөө бүтэлгүй тулааныг шоолон инээлдэж байлаа.

'Тэр Монгрел... түүнд нэг л сонин зүйл байна...'

Түүний таамагласанчлан, найзууд нь зурвасыг авмагцаа бараг тэр даруй Зүүдний Оронд нэвтэрч ирэв.

Тийм ээ, ялагдал нь нэлээд эвгүй байсан... гэхдээ ямар ч гай зовлон дунд боломж гэж байдаг!

Энэ бол үнэхээр онцгой шууд дамжуулалт болох гэж байлаа.

Ховор тохиох, сүр дуулиантай... хамтарсан дугаар!

Урилгыг нь хүлээн авсан хоёрын дүрс хар хоосон орон зайд гарч ирэв. Үзэгчид хэсэгхэн зуур нам гүм болсон ч удалгүй маш олон хариу үйлдэл илгээснээс Шууд Дамжуулгын Цонх бараг гацах шахав.

Мэдээж, хүлээж байсан зүйл нь энэ байлаа. Леогийн урьсан хоёр зочин хоёулаа тун нэр хүндтэй тулаанч бөгөөд ядаж л түүнтэй эн зэрэгцэхүйц, магадгүй бүр илүү алдартай хүмүүс байв.

Нэг нь хүнд хуяг өмссөн байлаа. Цээжний хуяг дээр нь цайз сийлэгдсэн бөгөөд мөрөвч, бугуйн хуяг дээр нь дөрвөн луу дүрслэгджээ. Энэ хүн бол галыг захирах хүчирхэг Аспекттай, нэрд гарсан сэлэмчин Даоист Сайфер байв.

Нөгөө нь саарал торгон дээлтэй, дуу цөөтэй дайчин байлаа. Түүний Зүүдний Орон дахь хоч нь Мунхаг бөгөөд мэргэжлийн лигийн хамгийн этгээд бөгөөд хамгийн тууштай тулаанчдийн нэгээр алдаршсан нэгэн байв.

Лео инээмсэглэл тодруулав.

"Сайн уу, Сайфер. Сайн уу, Мунхаг аа. Уулзаагүй уджээ!"

Сайфер хамраараа жуумалзан инээгээд түүн рүү заав.

"Лео, найз минь. Сая ер нь юу болоод өнгөрөв өө? Чамайг энгийн нэг сонирхогч ганцхан цохилтоор алчихлаа!"

Мунхаг зүгээр л толгой сэгсэрч, юу ч хэлсэнгүй.

Лео эвгүйрхэн ханиалгаад доош харав.

"За... та хоёр өмнө нь хэзээ ч доромжлуулж үзээгүй юм шиг ярих юм. Миний санаж байгаагаар Хатан Зөгий өнгөрсөн долоо хоногт та хоёрыг хоёуланг чинь юу ч биш болгосон биз дээ..."

Сайфер инээмсэглэв.

"Манай эрхэмсэг Хатан өдөр бүр намайг алсан ч би дуртайяа зөвшөөрнө. Харин шинэковт уу? Арай л биш ээ..."

Лео мөрөө хавчаад сэлэм рүүгээ заав.

"За за. Гэхдээ та хоёр ингэж хурдан ирсэнд шалтгаан бий биз дээ? Та хоёр ч гэсэн үүнийг анзаарсан байгаа?"

Хоёр тулаанч бие бие рүүгээ хараад аажуухан толгой дохив.

Лео камер луу эргэн гайхалтай инээмсэглэл тодруулав.

"Юу вэ? Та нарын хэн нь ч үүнийг анзаараагүй гэж үү, тулааны суутнууд аа? Ямар ховорхон мөч вэ? Эцэст нь би хайртай үзэгчдээ, бас тэдний тэсэшгүй их мэдэмхий зөвлөгөөг нь шоолж чадлаа!"

Тэр найзууд руугаа заагаад үргэлжлүүлэв.

"Страйк Форсын ахмад үзэгчид миний дамжуулалтын эхэн үеийг санаж байгаа бол мэдэх байх. Энэ хоёр эрхэм зөвхөн миний хамтрагч биш, бас надтай хамт нэгэн ууртай өвгөнөөс сэлэмний урлаг сурсан шавь нар юм. Өөрөөр хэлбэл, бид гурав багын найзууд бөгөөд ижил тулааны урлагаар хичээллэдэг. Архирах Арслангийн Цохилт стиль."

Тэр түр азнаад нууцлаг байдлаар санаа алдав.

"Нэр нь үл мэдэгдэх шинэхэн хүнд ялагдсан нь миний бардамналыг бага зэрэг өвтгөж байгаа нь үнэн. Гэхдээ намайг үнэхээр цочроосон зүйл бол... ҮҮНД... ТА НАР ИТГЭХГҮЙ ДЭЭ... аан тийм, эхлээд өнөөдрийн ивээн тэтгэгчийг дурдъя..."

Сайфер нүдээ эргэлдүүлээд үгийг нь таслав.

"Боль л доо, Лео! Түүний хэлэх гэсэн зүйл бол тэр багтай нөхөр энэ тэнэгийг Архирах Арслангийн Цохилтын урсгалаар ялсан гэсэн үг. Манай энэ чанга дуулиантай гай гамшгийг ганцхан хормын дотор ялж чадах хүн олон бий. Маш олон. Гэхдээ өөрийнх нь урсгалыг ашиглаад ялсан нь л сонирхолтой байна."

Лео найз руугаа хорсолтой харснаа сурталчилгааны завсарлагаасаа татгалзан толгой дохив.

"Яг тийм. Тиймээс бид гурав одоо тэр Монгрел үнэндээ хэн болох, яг ямар чадвартай болохыг олж мэдэхээр явах болно..."

---

Санни цэнхэр хуягтай залууг ялсны дараа Колизейд нэг л сонин зүйл болоод байгааг мэдэрлээ. Бусад Сэрэгсэд түүн рүү бага зэрэг будилсан, бүр цочирдсон янзтай ширтэж байв.

Амфитеатрын хүний үзэгчид ч мөн адил байлаа. Тэдний олонх нь түүнтэй ойртохын тулд суудлаа сольжээ.

'Энэ хүмүүс чинь яагаад байгаа юм бэ? Би арай л хэтрүүлчихэв үү? Хэтэрхий хурдан хөдөлчихөв үү?'

Гэвч үгүй. Тэр өөрийгөө хэт хүчтэй харагдуулахгүйн тулд давшилтынхаа хурдыг зориуд тохируулсан шүү дээ. Магадгүй тэдэнд зүгээр л үзүүлбэр нь таалагдсан юм болов уу? Үнэндээ Санни тэдэнд тун сайхан үзүүлбэр үзүүлж байсан. Мэдээж энэ нь түүний зорилго байгаагүй.

'Ямар ч байсан... яагаад хэн ч надтай тулалдахгүй байгаа юм бэ? Цагаа үрэхээ больцгоо! Би шахуу цагийн хуваарьтай хүн шүү!'

Үнэхээр түүний эсрэг тулалдахаар ээлжээ хүлээж байсан цөөн Сэрэгсдийн хэн нь ч урагш алхахыг хүссэнгүй. Санни хэдэн минут залхууран тэднийг ширтэж, юу болоод байгааг ойлгохыг оролдов. Хэдхэн хормын өмнө бүгд л маш их догдолж байсан биш бил үү?

Удалгүй эцэст нь нэг хүн сүрлэг харагдах сэлмээ сугалан түүн рүү алхав.

Тэр хүн өнгөлсөн хуяг өмссөн бөгөөд гадаргуу дээр нь цайз болон дөрвөн лууг маш нарийн сийлжээ. Хүчирхэг, сүр жавхлантай, туршлагатай харагдана.

'Худлаа... биз дээ?!'

Яг тэр эв маяг... энэ хүн ч бас өнөөх хараал идсэн тулааны хэв маягыг эзэмшсэн нь илт байлаа!

Санни нүдээ нарийсгах мөчид Зүүдний Орны дуу хоолой зарлав.

"Даоист Сайфер Монгрелыг тулаанд дуудлаа!"

Хүнд хуягтай эр довтолж амжаагүй байхад Санни одачигийн бариулаар нүүр лүү нь хүчтэй цохиж, хөлийг нь хаман унагаагаад дараа нь аварга сэлмийнхээ үзүүрийг дуулганы нь нүүрний хамгаалалтын нарийн завсар руу хайр найргүй дүрэв.

Ган дуулганы дотроос цус урсан гарахад Зүүдний Орны дуу дахин нижигнэн сонсогдов.

"Монгрел яллаа!"

Олон хүний царай цонхийв.

'Энэ хүмүүст ер нь ямар новш нь болоод байна аа?! Өөр хэв маяг мэддэг хүн энд нэг ч байхгүй юм уу?!'

Санни Сүнсний Могойн ирэн дээрх цусыг ч арчиж амжаагүй байтал дараагийн өрсөлдөгч гарч ирэв.

Энэ удаад саарал торгон дээл өмссөн хүн байлаа.

"Мунхаг Монгрелыг тулаанд дуудлаа!"

Тэр новш хүнд сэлэм барьсан бөгөөд мөн л өнөөх хараал идсэн тулааны урлагийг ашиглаж байлаа!

Санни намуухан архираад урагш дайрлаа.

Мунхаг өмнөх хоёр өрсөлдөгчөөсөө илүү овжин, илүү соргог байв. Тэр довтолгооноос бултаж чадсан ч харамсалтай нь тэр нь ердөө л хууралт байсан юм. Тэнцвэрээ сэргээж амжаагүй байхад одачи түүний цээжийг нэвт сүлбэж, нуруугаар нь гарч ирэв.

Санни аварга сэлмээ дайсны биеэс огцом сугалан гаргаад бухимдсан янзтай ухарлаа.

Саарал торгон дээлтэй эр ганхан зогсож, хувцсан дээрээ томрон тархах улаан толбыг ширтэв. Дараа нь Санни руу хараад чимээгүйхэн эрхий хуруугаа гозойлгон магтсанаа оч үсчин элсэн дээр нуран унав.

"Монгрел яллаа!"

'Хараал ид! Жинхэнэ өрсөлдөгч олохын тулд мэргэжлийн талбай руу явах хэрэгтэй юм байна, тийм үү?!'

Эдгээр хүмүүс яг муу тулаанчид байсангүй. Ялангуяа сүүлийн гурав. Гэхдээ яагаад бүгд хоорондоо ийм адилхан байгаа юм бэ?

Санни эргэн тойрноо харахад Колизей бүхэлдээ үхмэл нам гүм болсон байлаа. Бүгд түүн рүү хачин харцаар ширтэнэ.

'Түр хүлээ... арай...'

Тэр багныхаа цаанаас хөмсгөө зангидан, аймшигтай нэгэн сэжиг төрөв.

'Энэ... энэ бүх талбай чинь нэг хэв маягтай хүмүүсийнх байсан юм биш байгаа? Би тэр бичигдээгүй дүрмийг нь зөрчөөд байсан хэрэг үү? Ёстой новшийн үйлдэл болох байж... үгүй ээ, түр хүлээ. Тэр чинь утгагүй. Би өөрөө ч бас яг тэр хэв маягыг ашиглаж байсан шүү дээ...'

Яг тэр үед олны дундаас танил царай гарч ирэв. Цэнхэр хуягтай өнөөх залуу. Арслан Зодогч ч билүү...

'Үгүй ээ... бурхан минь, гуйя. Дахиж түүнтэй тулалдмааргүй байна...'

Залуу Саннигаас хэдхэн метрийн зайд ирээд хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст инээмсэглэн хөнгөн өнгөөр асуулаа.

"Монгрел, найз минь...хэрвээ асуух боломжтой юм бол... чи ер нь энэ сонирхогчдын талбай дээр юу хийж яваа юм бэ?"

Санни багныхаа цаанаас нүдээ эргэлдүүлэв. Хариулт нь маш энгийн. Тэр энд суралцахаар ирсэн.

Гэхдээ мэдээж тэгж хэлж болохгүй. Бас худал үг зохиох хэмжээний тэвчээр ч түүнд үлдээгүй байлаа.

Тэр залуу руу ширтэн Сүнсний Могойг алга болгон дахин шивээс болгож хувиргаад бараан өнгөөр хэлэв.

"Би энд урсан бүхнээ мартахаар ирсэн."

Арслан Зодогч хэдэнтээ нүдээ цавчсанаа биеийн жингээ бага зэрэг шилжүүлж, сэлмээ сугалах гэж байгаа нь илт харагдав.

'Боллоо!'

Санни ууртай хамраараа дуугарч, Зүүдний Оронд өөрийгөө талбайгаас гаргах тушаал өгөөд цагаан очны бороон дунд Колизейгоос алга болов.

Капсулаас гарч ирээд түүн рүү дургүйцсэн харцаар ширтсээр байснаа гэнэт цочин нэг гараараа нөгөөгөө чанга атгав.

"Үгүй, үгүй... хөргөгчинд тохиолдсон хэрэг явдал дахин давтагдах ёсгүй. Ялангуяа ийм үзэсгэлэнтэй, цоо шинэ, аймшигтай үнэтэй капсул дээр... тийм биз? Тийм! Би... би жаахан цэвэр агаар амьсгалъя. Дараагийн удаа арай илүү хүнд талбай дээр оролдож үзье..."

Ингээд тэр өндөр технологийн төхөөрөмж рүү сүүлчийн удаа хараад алхсаар холдов.

...Харин Саннигийн хараагүй зүйл гэвэл Колизейд үлдсэн Сэрэгсдийн бөөн хүмүүс минутын өмнө түүний зогсож байсан хоосон зай руу бүгд ширтэн зогсож байсан явдал байлаа.

Лео Страйкер ч мөн адил тэр зүг рүү бодлогоширсон царайтай ширтэж байв.

Хэдэн хормын дараа тэр намуухан хэлэв.

"Сурснаа мартахаар... ирсэн гэж үү? Хмм."