592-р бүлэг : Сүнс Сөнөөгч

Санни өөрийгөө доош харан, одоогийн байдлаа үнэлэв.

Цээжин дэх шарх нь алга болжээ. Гэвч тэр огт гэмтээгүй гэсэн үг биш байлаа… түүний бие, эсвэл ядаж энэ дүрслэл нь зодуулж, няцлуулсан мэт харагдана. Гэсэн ч тэр бие догшин хүч чадал, эрч тэнхээгээр дүүрэн, дээрээс нь хэдхэн хормын өмнө мөрөн дээрээс нь асар их ачаа аваад хаячихсан мэт хөнгөн санагдаж байв.

Сүнснүүдийн энэ тулаан яг яаж өрнөдгийг тэр мэдэхгүй байсан ч одоогийн дүр нь сүнснийх нь илэрхийлэл байх гэж таамаглав. Сүүлийн хэдэн долоо хоногт тэр маш ихийг туулсан, хүсэл зоригоор сул хүнийг нухчин дарахаар хэмжээний зовлон, айдсыг амссан… харин Санни үүнээс ч дор зүйлийг давж гарч байсан учраас түүний хүч төдийлөн суларсангүй.

Тэр Үхэшгүй Гинжийн бараан ган хуягаа өмссөн хэвээр, зэвсгүүдээ барьсан байлаа. Гурван сүүдэр хөл дор нь хэвтэж, Сүнсний Могойн оршихуйг ойрхон мэдэрч байв. Харин дайсан нь ганцаараа, ямар ч зэвсэггүй байлаа.

Эцсийн эцэст энэ бол Саннигийн сүнс.

Энд тэр хамгийн дээд давуу талтай байх учиртай.

'Хэн нь хэнийгээ устгахыг харъя даа, новш минь.'

Санни ёжтой инээмсэглэн сүүдрүүддээ босож, биеийг нь бүрхэхийг тушаав. Тэр даруй түүний хүч, хурд, тэсвэр хатуужил хэд дахин өсөв…

Гэвч дараагийн мөчид түүний царай царцав.

Мордрет түүн рүү хараад инээмсэглэв. Ингэхтэй зэрэгцэн зургаан сүүдэр түүнийг бараан нөмрөг мэт бүрхэж, Хоосролын Ханхүүгээс ялгарах дарамт бараг амьсгал боогдуулам болов.

“...Ингээд л амархан дуусна гэж бодоогүй биз дээ?”

Дараагийн агшинд тэр Саннигийн хажууд ирчихсэн байлаа. Нударга нь Үхэшгүй Гинжийн энгэр хуягийг мөргөхөд өвдөлт бүх биеэр нь дэлбэрч, Санни арагш шидэгдэн хөдөлгөөнгүй усан дээр унаж, харанхуй руу халтирсаар одов.

'Юу...?'

Түүнийг босож амжаагүй байхад Мордрет аль хэдийн дээр нь ирчихсэн байсан бөгөөд хөлөөрөө хавирга руу нь хүчтэй өшиглөв. Санни өвдсөндөө дуу алдан агаарт шидэгдэж, дараа нь цээж рүү нь дахин цохилт бууж, уушгинаас нь бүх агаарыг шахан гаргаж, доош хүчтэй унагав.

Ямар нэгэн байдлаар зайгаа авах хэрэгтэйгээ ойлгосон Санни сүүдэрт шумбан орж, Хоосролын Ханхүүгийн ард харанхуйгаас гарч ирэн Хэрцгий Харцын ирийг урагш харвав.

Гэвч тэр зөвхөн агаарыг л нэвт сүлбэв.

Мордрет өөрөө сүүдэр болон хувирч, мөргүй алга болж, түүний инээд чимээгүй тэнгисийн гадарга даяар цуурайтав.

“Сул байна! Дэндүү сул...”

Ямар нэг зүйл Саннигийн нуруунд хүчтэй цохиж, түүний оршихуйн гүнд хүртэл өвдөлтийн шинэ дэлбэрэлт тархав. Тэр ёолон Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээр цавчихыг оролдсон ч дайсан нь аль хэдийн алга болсон байлаа. Дараагийн мөчид хэвлий рүү нь өшиглөж, удалгүй нүүр лүү нь хайр найргүй цохив.

Мордретийн нударга лантуу шиг санагдана… үгүй, яг л уул нураагч мэт.

Хагас сохорч, ухаан нь самуурсан Санни өвдөг сөхрөн унаж, ам дүүрэн цус нулимав.

'Юу... юу болоод байна аа...'

Тэр бүхнийг ингэж өрнөнө гэж огт төсөөлөөгүй. Хараал идсэн толин ад зэтгэр олзоо довтлохоосоо өмнө заавал сулруулах ёстой байсан… тэгэхээр түүний ялалт урьдаас шийдэгдсэн зүйл биш. Ямар нэгэн аргаар түүнийг ялах боломж байх ёстой, Саннигийн сүнс хугараагүй хэвээр байсан тул өөрийгөө ялж чадна гэж бодож байлаа.

Гэвч тэр новш дэндүү хүчтэй байв… ийм аймшигтай хүчийг тэр яаж эсэргүүцэх юм бэ?!

Үүнээс ч дор нь Мордрет түүний бүх хүчийг хуулбарлаж чаддаг бололтой…

“Новш! Гэрлээс Төөрөгч, зогс!”

Хоосролын Ханхүү дахин инээгээд Саннигийн толгойн хажуу руу цохиж, бараг сохор шахуу болгов.

“Үүнийг хэлэхэд харамсалтай байна, гэхдээ тэр арга чинь ажиллахгүй… энэ бол шал өөр нөхцөл байдал шүү дээ…”

Өвдөлтөөсөө болж, дараагийн цохилтоос зугтахын тулд Санни дахин сүүдэр болов. Гэвч энэ удаа тэр довтлох гэж яарсангүй, биет бус хэвээр үлдэн бодож эхлэв…

Гэвч ганц ч бодол бүрэлдэхээс өмнө өөр нэг сүүдэр харанхуйгаас түүн рүү дайрч, дараагийн мөчид тэр үгээр илэрхийлэхийн аргагүй тарчлалд автав. Сүнс нь өөрөө гэмтэж, хагарч байлаа. Боогдсон орилолт гарган Санни сүүдрээс гарч, дахин хүн дүрээ олсон ч дараагийн агшинд дахин хайр найргүй цохиулав.

Тэр нуруугаараа унаж, цөхрөнгөө барсан мэт агаар залгилахыг оролдсон ч уушги нь саажсан мэт байлаа. Түүний хийж чадах ганц зүйл нь дараагийн цохилтыг хаахыг оролдох байсан ч тэр нь бүтэлгүйтэж, шинэ өвдөлт бүх биеэр нь тархав.

'Хараал ид...'

Санни Сүүдрийн алхалтыг ашиглан зайгаа авахыг оролдсон ч дайсан нь зүгээр л араас нь дагав. Тэр нэг цохилтыг зайлуулж, бараг Мордретийн шууг зүсэх шахсан ч толин ад зэтгэр хэтэрхий хурдан, хэтэрхий хүчтэй, хэтэрхий чадварлаг байлаа.

Санни хэчнээн тэмцсэн ч ямар ч нэмэр байсангүй. Ямар ч арга хэрэглэсэн Мордрет тэр бүхнийг урьдчилан харчихна. Хоосролын Ханхүүтэй тулалдах нь яг л үхэлтэй өөртэй нь тулалдахтай адил, тэр аймшигтай, гарцаагүй, төгсгөл авчрагч байлаа.

Зугтах арга байсангүй…

Гэвч Санни бууж өгөхгүй байлаа. Энэ үед тэр бууж өгөхийг ер нь мэддэг эсэхдээ хүртэл эргэлзэж эхэлсэн.

Тэр шүдээ зуун, өвдөлтөө тэвчин тулалдсаар байв.

Мөнх мэт урт хугацааны дараа зодуулж, цусанд будагдсан Санни дахин газар саван унав. Үхэшгүй Гинжийн дуулга нь нугарч, хэлбэрээ алдан, шанааг нь дарж, харааг нь хааж байлаа. Тэр дуулгаа буцаан татаж, өөрийгөө хамгаалахаар гараа өргөсөн ч тэр дороо хүчээр доош даруулав.

Мордрет өөрөө хэдэн хөхөрсөн шархтай болсон ч Саннигаас хавьгүй дээр харагдаж байлаа. Цөлөгдсөн ханхүү түүнийг хоолойноос нь атган гүнзгий амьсгаа аваад бараан өнгөөр асуулаа.

“Хангалттай биш гэж үү? Яагаад зүгээр л бууж өгч болохгүй гэж? Үнэндээ би үүнээс огтхон ч таашаал авч байгаа юм биш.”

Санни цус хурсан улаан нүдээр түүн рүү харан, цусаар будагдсан шүдээрээ инээмсэглэв.

“Ү… үнэхээр үү? Ямар харамсалтай юм бэ… харин… би амьдралынхаа хамгийн сайхан мөчийг өнгөрөөж байна…”

Ингээд тэр толгойгоо бөхийлгөн Мордретийн гарыг хазахыг оролдов.

Хоосролын Ханхүү санаа алдаад Саннигийн нүүр лүү цохиж, түүнийг өнхрүүлэн хол шидэв.

'Новш… энэ удаагийнх… үнэхээр, үнэхээр өвдлөө…'

Санни хэдэн метр халтирсаар эцэст нь чимээгүй сүүдрүүдийн эгнээний яг цаахан зогсов. Тэр босохыг оролдсон ч хорвоо эргэлдэн, дахин унагачихлаа. Уруулынх нь завсраас аяархан ёолох дуу гарчээ.

Мордрет урам нь хугарсан мэт толгой сэгсрээд Саннигийн алдсан Хэрцгий Харцын зүг алхав. Тэр чимээгүй усны гадарга дээр хэвтэх жад руу тонгойн гараа сунгасан ч бараан жад эзнийхээ дуудлагаар харанхуй манан болон замхрав.

Толин ад зэтгэр огтхон ч сандарсангүй. Тэр хуруугаа усанд дүрж, бүрэн замхрахаас нь өмнө тэр аймшигт Дурсамжийн тусгалыг атган авч, дээш татахад яг ижилхэн жад гартаа барьсан байлаа.

“Хараал үүнийг дахин бүтээж, надад буцааж өгнө гэж бодох юм… нэг талаар бол тохирох зүйл юм даа.”

Тэр Хэрцгий Харцыг хэсэг ажигласнаа нүд нь бараантан Санни руу эргэв.

“Үүнийг одоо дуусгая… чи юу гэж бодож байгаагаас үл хамааран, би хүмүүсийг тарчлаах дуртай биш. Аан, мэдээж тарчлаавал таарах хүмүүсийг эс тооцвол.”

Санни эцэст нь өвдөг дээрээ өндийж чадан, ойртож буй ханхүүг бараан харцаар ширтэв. Нэг гар нь жаахан зайд хэвтэх Шөнө Дундын Хэлтэрхийн бариул руу аажмаар сунан, нөгөө гар нь арагш эвгүйгээр дарагдсан байлаа.

Тэр гар дотор нь сүнс мэт тунгалаг чинжаал чимээгүйхэн бий болж, тунгалаг ир нь Саннигийн биеэр халхлагдан харагдахгүй байв.

“Чиний хэлснээр болог…”

Мордрет Хэрцгий Харцыг бүрэн уртаар нь сунгаад, Саннигийн зүрх рүү хатгахаар ухасхийв.

Санни бултахаар биеэ чангалав…

Гэвч амжихаас нь өмнө асар том сүүдэр түүнийг бүрхэн авч, хаа нэгтэй дээрээс урт, олон үе мөчтэй гар гарч ирэн жадны ирийг аймшигт ясан савраараа хаалаа.

Санни нүдээ ирмэв.

Мордрет ч мөн хөшиж, дараа нь аажмаар дээш харав. Санни ч мөн адил хөдөлгөөн хийлээ.

…Түүний дээр Уулын Хааны сүүдэр аварга биетээрээ чимээгүй сүндэрлэн зогсож, дөрвөн гарынхаа нэгийг урагш сунгасан байлаа. Хэдхэн агшин юу ч болсонгүй…

Тэгээд өөр нэг сүүдэр үл ялиг хөдөлж, хуягт савраа хавсхийлгэв. Нэг Хуягт сэгээр хооллогч жижигхэн алхам урагш хийлээ.

Гинжин урвал мэт хөдөлгөөн чимээгүй сүүдрүүдийн эгнээгээр нэгэн зэрэг тархан, бүгдийг амилуулав. Тэд бүгд хөдөлж, харцаа Мордрет дээр төвлөрүүлэв. Хуягт легионы гишүүд, Улаан шүрэн ойн оршин суугчид, Харанхуй хотын аймшгууд, Гинжлэгдсэн Арлуудын оршин суугчид… янз бүрийн хэлбэр дүрстэй, нэг нь нөгөөгөөсөө ч илүү аймшигтай мангасууд энд байлаа. Саннигийн өөрийн гараар хөнөөсөн мангасуудын сүрэг…

Тэнд жигшүүрт Цамхгийн Элч, мөлхөгч ороонгын үүр, нарийн хийцтэй хүнд хуяг өмссөн өндөр хүлэгт баатар, толгойныхоо оронд том авдартай хачирхалтай амьтан… мөн өөр олон, маш олон зүйл байв.

Анх удаа өөртөө итгэлтэй байдал Мордретийн царайнаас арилж, тэр цонхийв. Өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарсан Хоосролын Ханхүү хэсэг эргэлзээд тайван өнгөөр хэлэв.

“Санлесс, хайрт анд минь… надад хэлээч… яагаад чиний сүнсэнд үхсэн Хар дарсан зүүдний мангасуудын бүхэл бүтэн арми нуугдаж байдаг юм бэ?”

Санни эцэст нь Шөнө Дундын Хэлтэрхийг атгаж чадан, тачиг тулгуур болгон аажмаар босов. Шүд нь бараан инээмсэглэлээр гялалзана.

“Өө…Надад энд хүмүүсийн сүнс ч бас бий. Тийм болохоор битгий санаа зов, Мордрет… чамайг алах үед… ядаж чи сайхан хамт олонтой болно…”

Толин ад зэтгэр түгшүүртэй инээмсэглээд Хэрцгий Харцын тусгалыг аажмаар өргөв.

Дараагийн агшинд сүүдрүүдийн сүрэг харанхуйн нуранги мэт түүн рүү цутган довтлов.

Тэгтэл Мордрет гэнэт…

Хэзээ ч оршин байгаагүй мэт мөргүй алга болов.