426-р бүлэг : Хамгийн аймшигтай тулаан

Чөтгөр биеийн жингээ шилжүүлээд, нарийн чарлах мэт инээсээр урагш дайрав. Тэр аймшигтай хүчтэй, хурдан байсан ч хөдөлгөөн нь илт уншигдаж байсан тул Саннид хариу үйлдэл хийх хангалттай хугацаа байлаа.

Жигшүүрт амьтны урт гарын доогуур шурган орсон тэр хурц сарвуунд урагдах шахан бултаад, Хэрцгий Харцаар цавчив. Мөнгөлөг ир амьтны хавирганы доогуур хатуу арьсыг нэвтлэн хэвлийд нь шигдэхэд Санни урагш хөдөлсөөр эргэлээ.

Ердөө хормын дараа Санни аль хэдийн дайсныхаа ард гарсан байв.

…Гэвч тэр аюулгүй байсангүй.

Тэр хачин жигтэй мангас огтхон ч сааталгүй хоёр гараараа газрыг тулан, дараа нь хоёр хөлөөрөө арагш хүчтэй өшиглөв. Тэр цохилт жижиг толгодыг ч бут цохих хүчтэй байсан ч Санни аль хэдийн хөдөлж, хүрээнээс нь гарсан байлаа.

Тэр чөтгөр Гинжний хорхойнуудтай хэрхэн тулалдсаныг дэмий зүгээр ажиглаагүй. Тэр муухай зүйл дөрвөн мөчөө бүгдийг нь довтолгоонд ашиглаж чаддаг, мөн үе мөч нь ямар ч чиглэлд нугарч чаддаг гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Тэр зөвхөн жигшүүрт амьтан юу чаддагийг мэдээд зогсохгүй, юуг хийх дуртай, ямар зан үйлтэйг нь ч мэдэж байв.

Мөн тэр хаана нь хамгийн эмзэг, хаана нь өөрийнх нь ямар ч зэвсэг хор хүргэж чадахгүйг ч мэдэж байлаа. Тиймээс тэр илүү том, илэрхий байгаа бай болох авдар луу нь биш, харин туранхай бие рүү нь онилсон юм.

Санни угаасаа маш гярхай нэгэн байсан бөгөөд Сүүдрийн Бүжгийг бэлдэх нь түүний ийм зүйлсийг ажиглаж, ойлгох чадварыг улам хурцалжээ. Магадгүй үүний ачаар л тэр энэ чөтгөрийн тухай ийм богино хугацаанд маш ихийг ойлгож чадсан байх.

Гутлынх нь ул бараан чулуун дээгүүр шүргэлцэхэд түүний толгойд хормын төдий нэг бодол орж ирэв.

'Хар дарсан зүүдний мангасыг сүүдэрлэнэ гэдэг ямар мэдрэмж байдаг бол...'

Дараа нь түүнд хэрэггүй бодол бодох зав үлдсэнгүй.

Түлэгдэн харласан яснуудыг бутлан жигшүүрт амьтан үе мөчөө байх ёстойгоос нь эсрэг чиглэлд нугалан эргэж, дахин түүн рүү дайрлаа. Энэ удаад тэр дөрвөн мөчөөрөө явж байсан бөгөөд авдрын таг нь доод эрүүгийнх нь үүргийг гүйцэтгэж байв. Ингэснээр Саннид замаас нь бултах бараг боломж үлдсэнгүй.

…Алтан зооснууд нь яагаад асгарахгүй байгааг Санни огт ойлгохгүй байсан ч азаар ямар нэгэн үл мэдэгдэх хүч тэднийг байранд нь тогтоож байгаа бололтой.

Тэнцвэрээ хадгалахад гэмтсэн гараа ашиглаж чадахгүй байсан тул түүнд доош үсэрч, дайрч ирж буй чөтгөрийн доогуур өнхрөхөөс өөр сонголт байсангүй. Хэрцгий Харц дахин гялсхийн, амьтны хөлөн дээр гүн зүсэлт үлдээв. Яг тэр мөчид хурц өвдөлт Саннигийн бүх биеэр тархлаа. Тэр хугарсан ясаа хамгаалахыг хичээсэн ч хоорондоо мөргөлдөхөөс нь бүрэн сэргийлж чадсангүй.

Гэвч үүнээс ч илүү хүчтэй өвдөлт хараахан ирээгүй байлаа.

'Одоо л жинхэнэ өвдөнө дөө...'

Дараагийн дайралт ирэхээс өмнө дахин босож амжихгүй гэдгээ Санни аль хэдийн мэдэж байв. Жигшүүрт амьтан эвгүй байрлалаас довтлох хэрэгтэй болох тул өмнөх цохилтууд шигээ сүйрлийн хүчтэй байхгүй байлаа. Няцлалт ч бас аль алиных нь хөдөлгөөнийг удаашруулахуйц хэмжээнд хүрсэн байв.

Гэхдээ тэр урт, хурц сарвуунууд хангалттай хүчгүй байсан ч үхлийн аюултай хэвээр.

Чөтгөр эргэн нэг мөчөө түүн рүү саван цохиход Санни хоёр сүүдрээ биеэсээ салган Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг бүрхэн авлаа. Хормын дараа сарвуу нь түүний цээжийг хэрчин өнгөрсөн ч цээжний хуяг болсон гялбаагүй хар арьсыг нэвтэлж чадсангүй.

Гэсэн ч цохилтын хүч нь Санниг хол шидэхэд хангалттай байлаа. Гэвч тэр үүнийг тооцоолсон байсан бөгөөд тэр түлхэлтийг ашиглан өөрийгөө бузар амьтнаас холдуулав. Хөл дээрээ газардсан Санни ёолохоо тэвчин, Хэрцгий Харцыг дахин өргөлөө.

Тэнгэрийн гинж харшилдан дуугарах зуур Мушгирсан Чулуу улам өндөрт өгсөж, Няцлалтын дарамт гэнэт улам хүчтэйгээр түүнийг дарлаа.

---

Хэсэг хугацааны дараа Санни туйлдалт, өвдөлтөөс болж ухаан алдах дөхжээ.

"Аргх! Хараал ид!"

Тэр ганхан ухарч, Хэрцгий Харцын ишийг тулан арайхийн босоо үлдэв. Амьсгаа нь тасалдан, өвдөлтөөр дүүрэн бөгөөд нүүрээр нь хөлс, цусны дуслууд зэрэгцэн урсаж байлаа.

Бүх зүйл... тийм ч сайн байсангүй.

Үнэнийг хэлбэл, хоёуланд нь.

Тэр болон заваан инээдэг бузар чөтгөрийн ширүүн тулаан хоёулынх нь төсөөлснөөс хавьгүй удаан үргэлжилжээ. Эхний хэдэн минут өнгөрсний дараа аль аль нь нөгөөгөө амархан алж чадахгүй нь тодорхой болсон байв.

Санни хэтэрхий овжин, бултамтгай тул тэр хачин амьтан түүнийг барьж чадахгүй байсан бол хараал идсэн авдар мангас Саннигийн өгсөн олон арван өнгөц шарханд сөхрөхөөргүй эрч хүчтэй, тэсвэртэй байлаа. Хамгийн муу нь түүний амин чухал эрхтнүүд бүгд бараг сүйтгэхийн аргагүй авдрын дотор нуугдсан бололтой.

Энэ бол хамгийн аймшигтай тулаан байв...

Хоёр жоомны тулаан!

Үүний үр дүнд тэдний тулаан үнэхээр тэнэг гэмээр удаан үргэлжилжээ.

Одоо хоёулаа маш хүнд байдалд орсон байлаа. Санни туйлдалтаас болж үхэх шахаж, хэд хэдэн хүндхэн шархнаас цус алдан, бүх биеэрээ аймшигтай өвдөж байв. Харин жигшүүрт амьтан түүнээс ч дор харагдана. Түүний туранхай бие махны машинаар ороод гарсан мэт болж, урт хэл нь авдрын ирмэгээр амьгүй унжин, хөдлөх ч тэнхэлгүй болжээ.

Гэсэн ч хэн нь ч бууж өгөхөд бэлэн байсангүй.

Чөтгөр хүндээр амьсгаадан Санниг ширтэв. Дараа нь дахин нөгөө муухай өнгөөр инээлээ. Энэ удаад инээд нь ядарсан, бага зэрэг гайхсан мэт боловч хамгийн ихдээ дүрэлзсэн үзэн ядалтаар дүүрэн сонсогдов.

Тэр новш үнэхээр, үнэхээр Санниг тасар татан урахыг хүсэж байлаа.

Ганхан урагш алхсан тэр нэг гараараа саван цохихыг оролдсон ч оронд нь газар хүндээр унав. Хөдөлгөөнгүй хэвтсэн чигээрээ тэр хачин амьтан гутарсан архиралт гаргалаа.

Няцлалт одоо бараг тэсэхийн аргагүй болсон байв. Санни өөрөө удаан тэсэж чадах эсэхдээ эргэлзэж байсан болохоор жигшүүрт амьтан ч мөн туйлын хүнд байдалд орсон нь гарцаагүй. Үнэндээ тэр дарангуйлах хүчнээс түүнээс хавьгүй их тарчилж байсан нь тодорхой. Удахгүй хоёулаа бүрэн хөдөлгөөнгүй болох байлаа.

Тэр зөвхөн үүнээс өмнө түүнийг алах хэрэгтэй.

Дахиад нэг алхам ч хийж чадах эсэхдээ эргэлзсэн Санни Хэрцгий Харцыг бүтэн уртаар нь сунгаж, урагш хатгав. Мөнгөлөг ир чөтгөрийн арьсыг нэвт хатгаж, дахин хар цус урсав.

'Сайн... Цусаа урсгаад үх, өмхий новш минь!'

Тэр Цуст Сакурагийн сайжруулалт өчүүхэн төдий хүчирхэг болж байгааг мэдэрсэн ч энэ үед тэр нь аль хэдийн ач холбогдолгүй болсон байв. Эцсийн эцэст тэр сахиус ердөө хоёрдугаар түвшний Сэрсэн Дурсамж байсан. Нүгэлт Хар дарсан зүүдний мангас болон Дэвшсэн зэвсгүүдтэй тулалдахад түүний өгч чадах нэмэгдэл тийм ч их биш, ялангуяа өсөлт нь үнэхээр мэдэгдэхүйц байхаа больсон энэ шатанд.

Жигшүүрт амьтан довтолгооноос бултахыг оролдсон ч Няцлалтын өршөөлгүй дарамтаас болж хангалттай хурдан хөдөлж чадсангүй. Дараа нь босохыг оролдсон ч мөн бүтэлгүйтэв.

Саннигийн нүүрэнд хүйтэн инээмсэглэл тодров.

'Барьчихлаа...'

Дайсан нь одоо бүрэн хүчин мөхөс болсон бололтой. Харин Санни хөдөлж чадсаар байв. Тэр довтолж чадсаар байв. Тэр энэ бүх хугацаанд цөмүүддээ аажмаар хуримтлагдсан Сүүдрийн Мөн Чанараасаа огт ашиглаагүй байсан. Нөөц нь их биш ч бага зэрэг байлаа...

Жадаа эргүүлэн дуудаад, бүх хүчээ цуглуулан дахин хатгаж, хачин амьтанд дахин нэг шарх үлдээв. Дараа нь дахин, дахин...

'Үх л дээ, хурдан үх...'

…Тэгтэл чөтгөр дооглон инээгээд, гэнэт мөчүүдээ хумив. Дараа нь тэдгээр нь авдрын ёроол руу шурган алга болов. Хэдхэн хормын дараа амьтны бүх бие харагдахаа больж, чулуун арлын голд зөвхөн адамантан, сүйтгэхийн аргагүй авдар ганцаараа үлдэв. Жадны үзүүр бараан модыг шүргэсэн ч дээр нь зураас ч үлдээсэнгүй.

Санни балмагдсан харцаар түүнийг ширтэв.

Дараа нь тэр уулга алдаж, Няцлалтын хүч дахин нэмэгдэхэд өвдөг дээрээ сөхрөн унав.

"Юу вэ?! Наашаа гараад ир, хулчгар минь!"

Тэр Хэрцгий Харцыг өргөж авдар руу дахин цохиход гар нь ачааллаас болж салганаж байсан ч ямар ч үр дүн гарсангүй.

Сүүлчийн цохилтоороо Санни өөрийгөө хэт ядраасан бололтой. Жад нь гараас нь мултарч газар шаагин унаад, чулууг цохихдоо хэд хэдэн ан цав үүсгэв. Дараа нь ойж өнхөрсөөр хоёр метрийн зайд байсан нэг ясанд тээглэн зогслоо.

Тэр Хэрцгий Харцыг цочирдсон харцаар ширтээд, түүн рүү алхаж... эсвэл мөлхөж... очихын оронд Дурсамжаа буцаан татав.

Санни авдар луу эргэн шүдээ зуун, дараагийн мөчид гарынх нь эргэн тойронд дахин гэрлийн очууд үзэгдлээ.

"Дууссан гэж битгий бод!"

Авдрын таг чичирч, дараа нь бага зэрэг өргөгдөв. Амьтан зөвхөн үүнийг хийхийн тулд хүртэл бүх хүчээ шавхаж байгаа нь илт байлаа.

Хормын дараа авдрын гүнээс бардам, хорсолтой инээд сонсогдов.

…Яг тэр мөчид Санни гартаа бий болсон өнгөлсөн час улаан эрдэнийг авдар руу шидэв. Эвдэрсэн Тангараг жигшүүрт амьтны ам руу ормогц л таг нь тасхийн хаагдаж, Няцлалтын сүйрүүлэгч хүчээр доош хүчтэй дарагдав.

Авдрын дотроос бүдэгхэн чимээ сонсогдсон ч таг нь хэчнээн чичирсэн ч дахин сөхөгдсөнгүй.

Санни газар унан инээснээ, дараа нь ёолж гиншин арай ядан хэдэн метр мөлхөн Эвдэрсэн Тангарагийн сүнс сүйтгэх хүрээнээс арайхийн гарч, эцэст нь хөдөлгөөнгүй хэвтэв.

Туйлдан хэвтэж, дахин хөдөлж чадахаа больсон Санни инээмсэглэл тодруулав.

"Одоо хэн нь инээж байна даа? Наадхаа залгиад үз, новш минь..."