'Мордрет... тэр Велтег авчихлаа.'

Санни Хэрцгий Харцыг бага зэрэг доошлуулан ирийг нь үл ялиг эргүүлэв. Зүрх нь түгшүүрээр дүүрч, оюун санааг нь харанхуй зөн совин эзэмджээ. Цөлөгдсөн ханхүү аль хэдийн аймшигтай хүчирхэг байсан... тэгвэл Мастерын биед орсны дараа хэр зэрэг үхлийн аюултай болсон бол?

Ядаж хэдэн зүйл одоо тодорхой болжээ. Дэвшсэн хоёр хүлэгт баатраас Велте нь илүү хүчирхэг нь байв. Түүний Аспект дайснуудаа сулруулж, тэр зуураа өөрийнхөө биеийг хүчирхэгжүүлдэг Чадваруудтай байжээ. Тийм учраас л Мордретын хүчний ихээхэн хэсгийг шавхан, түүн рүү довтолсон хэрэг.

Гэсэн ч Хоосролын Ханхүү түүнийг ялах гэж тийм удаан, тийм их зовсныг харах нь хачирхалтай байлаа. Хэрэв тэр Мастеруудын нэгийг ч ялж чадахгүй байсан юм бол хоёулантай нь зэрэг тулалдахаар яаж төлөвлөсөн юм бол?

Харин тэр Велтегийн биеийг эзэмшихээр шийдсэн учраас түүнийг хэтэрхий их гэмтээж болохгүй байсан гэвэл удааширсан нь тайлбарлагдана. Дэвшсэн шилдэг дайчинтай түүнийг шархдуулж болохгүй гэсэн нөхцөлтэй тулалдана гэдэг үнэхээр аймшигтай хэцүү даалгавар.

Мордрет анхнаасаа Велтегийн биеийг онилсон байсан юм болов уу, эсвэл боломж гарч ирэхэд төлөвлөгөөгөө шууд өөрчилсөн юм болов уу?

Санниг сав болгож авах гэсэн нь ердөө л заль мэх, анхаарал сарниулах арга байсан юм уу... эсвэл Санни одоо ч аюулд байгаа юу?

'Байхгүй дээ... тэр одоо Мастерын биетэй болсон. Минийхийг авахын тулд тэр биеэ хаях ямар ч шалтгаан байхгүй. Тийм биз?'

"Аан! Одоо л хамаагүй, хамаагүй дээр боллоо!"

Мордрет эгцлэн босоод суниаж, өөрийнхөө гарыг сониучирхан харав. Тэр Велтегийн нударгыг чангалснаа үл ялиг ярвайж, дараа нь гараа суллав. Эцэст нь Хоосролын Ханхүү үл ялиг эргэж Санни руу инээмсэглэн харав.

"...Тийм биш гэж үү, Санлесс?"

Санни хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст болгоомжтой толгой дохив.

"Тийм байх. Наад новш чинь яг яаж ажилладаг юм бэ? Чи одоо Дэвшсэн болсон гэсэн үг үү?"

Мордретын инээмсэглэл арай өргөжив.

"Ямар их сониуч вэ. Чиний юм бүхнийг ухаж төвхнөх зан Академийн судлаачидтай үнэхээр тохирно."

'Яг л урьдын адил асуултаас бултаж байна даа?'

Санни хуучин Мастерын хөлийн дэргэд хэвтэх нарийн сэлмийг мэдрээд, дараа нь эмэгтэй харуулын цогцос дээр хэсэг төвлөрөв.

"Тэгээд... одоо яах вэ? Гэгээнтэн ирэхээс өмнө энэ газраас яаж гарах юм?"

Хоосролын Ханхүү тонгойж, сэлмийг аваад санаа алдав.

"Аан, тэр үү... санаа зоволтгүй. Надад төлөвлөгөө бий. Зүгээр л... тэр нь чамд нэг их таалагдахгүй байх гэж бодож байна, Санлесс."

Саннигийн нуруугаар хүйтэн жихүүдэс гүйлээ. Мордретын өнгө аяс урьдын адил найрсаг байсан ч үгийнх нь цаадах утга сайн зүйл амлаагүй.

'Новш! Миний араас хутга шаах гэж байна, тийм үү?!'

Яахав... Санни өөрөө ч бас яг адилхан зүйл хийхээр төлөвлөж байсан биш.

Тэр шүдээ зуун бараан өнгөөр хэлэв.

"...Заавал ингэх албагүй шүү дээ. Чиний хэлсэн шиг... бидний хооронд ямар ч өс хонзон байхгүй. Зүгээр л тус тусын замаар явчихаж болно. Бүр хэсэг хугацаанд... хамтарч ч болох юм. Найзууд болъё?"

Мордрет инээд алдав.

"Өө! Би үнэхээр дуртайяа зөвшөөрнө. Гэхдээ, Санлесс... хэрэв чи үнэхээр миний найз болохыг хүсэж байгаа юм бол... яагаад нүдээ аниастай байгаа юм бэ?"

Тэр шинэ биедээ бүрэн дасаж амжаагүй мэт бага зэрэг эв хавгүй алхам урагш хийв.

"Нүд рүү чинь харахаас татгалздаг хүнд итгэх хэцүү байдаг юм шүү дээ. Над руу хараач, тийм үү, Санлесс?"

Саннигийн царай цонхийж, бага зэрэг ухарлаа.

"Би... хармааргүй байна. Зовхи өвдөөд байна."

Мордрет ёжтой инээв.

"Даанч харамсалтай. Гэхдээ яах вэ... үнэнийг хэлэхэд бид ямар ч байсан жинхэнэ найзууд болохгүй байсан."

Санни дахин нэг алхам ухраад түгшин асуулаа.

"Өө тийм үү? Яагаад?"

Хоосролын Ханхүү инээхээ болив. Түүнийг ярихад Велтегийн хоолой хүйтэн, хорлонтой сонсогдож, төгсгөлгүй харанхуйгаар дүүрэн байлаа.

"Чи намайг тэнэг гэж бодоо юу? Чамаас ханхлах Зүүдний үр төлийн өмхий үнэрийг би мэдрэхгүй гэж үнэхээр бодсон юм уу? Аан? Надад хэл дээ, Санлесс... Астерион яагаад чамайг Гинжлэгдсэн Арлууд руу явуулсан юм? Яагаад миний Араатныг агнасан юм? Тэр жигшүүрт амьтан одоо юу сэдэж байгаа юм?"

Санни хөмсгөө зангидав.

'...Юу?'

Тэр үнэхээр будилжээ. Хэрэв нүд нь аниатай байгаагүй бол яг одоо гайхсандаа нүдээ анивчих байсан.

"Чи юу яриад байгааг чинь би огт ойлгохгүй байна. Ямар үнэр? Астерион намайг яагаад явуулах ёстой гэж? Би төлөвлөгөөг нь мэдэх нь битгий хэл, тийм нэртэй хүнтэй хэзээ ч уулзаж байгаагүй! Чи өөрийгөө сонсож байна уу, солиотой амьтан минь?!"

'Түр хүлээ... ханхүү... Зүүдний үр төл... байж магадгүй гэж үү?'

Мордрет хөдөлгөөнгүй болсноо толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

"Хм... ямар сонин юм бэ. Чи худал хэлж чаддаггүй, тэгэхээр энэ үнэн байх нь. Гэхдээ чи Астерионтой хэзээ ч уулзаагүй юм бол яагаад Зүүдний үр төлийн үнэр ханхлуулаад байгаа юм?"

Санни ярвайлаа. Тэр хариулмааргүй байсан ч өөр сонголт байсангүй. Дутагдалдаа захирагдан шүдээ зуун хэлэв.

"Би... өөр нэг Зүүдний үр төлтэй уулзсан байж магадгүй."

Хоосролын Ханхүү гайхсандаа хөмсгөө өргөв.

"Үнэхээр үү? Хэн?"

'Хараал ид гэж!'

Санни нударгаа зангидаад бараан өнгөөр хэлэв.

"...Нефис."

Мордрет хөмсгөө зангидав.

"Нефис... Үхэшгүй Дөл овгийн Нефис уу? Түр хүлээ... тэр одоо хүртэл амьд байгаа юм уу?"

Санни толгой дохиход цөлөгдсөн ханхүү толгойгоо хойш гэдийлгэн чангаар инээлээ.

"Өө! Өө, тэнгэр минь! Тэгэхээр Зүүдний ертөнцөөр алхаж яваа өөр нэг Зүүдний үр төл байдаг байх нь, бас тэр Тэнгэрийн Инээмсэглэл, Эвдэрхий Сэлэм хоёрын охин гэж үү! Энэ чинь хувь тавилан юм байна... аа, өнөөх хөгшин новш үүнийг мэддэг болов уу..."

Мордрет инээж байхад Санни бүх биеэрээ даарч байлаа. Гэнэт инээсэнд нь биш, харин яг өмнөхөн хэлсэн үгнээс нь болж.

'Чи худал хэлж чаддаггүй... тэгэхээр энэ үнэн байх нь. Тэ... тэр намайг худал хэлж чаддаггүйг яаж мэдсэн юм?'

Мордрет түүний Дутагдлын талаар хэзээнээс мэддэг болсон юм бэ?

Зүгээр л Санниг хэдэн сарын турш ажиглаад ойлгочихсон юм гэж үү? Үгүй, боломжгүй... Санни Доод Тэнгэрээс оргосны дараа Зүүдний ертөнцөд тийм ч их хугацаа өнгөрөөгөөгүй, ялангуяа бодит ертөнцийн эд зүйлс зарснаас өөрөөр олон хүнтэй харилцаад байгаагүй. Өөрийгөө илчлэх зүйл тэр ердөө ч хийгээгүй...

Юу... юу болоод байна аа?