447-р бүлэг : Анхдагч Айдас
Санни хөлийн мөрийг хэсэг хугацаанд ширтсээр байгаад хөмсгөө зангидав.
'Энэ чинь ямар ч утгагүй юм биш үү?'
Түүнийг хаалгыг нь нээхээс өмнө Хар Цамхаг битүүмжлэгдсэн байсан. Түүнийг нээсний дараа доторх бүхнийг хамгаалан хадгалж байсан шид сарниж, энэ нь тэр хаалганууд хэдэн мянган жилийн турш онгойгоогүй гэсэн үг байлаа.
Угаасаа суваргад нэвтрэх ч амаргүй байсан. Доод Тэнгэрээр аялж, тэнгэрлэг дөлний хязгааргүй далайн цорын ганц ан цавыг олох хэрэгтэйгээс гадна хаалганы гадаргуу доорх алмаазан утасны сүлжээнд мөн чанар шингээж байж л хаалгыг нээх боломжтой байв.
Саннигийн нүд Нэхэгчийн цусны дуслаар хувирсан учраас л тэрхүү сүлжээг харж, утгыг нь бага зэрэг ойлгож чаддаг болсон. Үүнтэй төстэй чадвартай өөр Сэрэгсэд байдаг байх гэж тэр боддог байсан ч тийм хүмүүс маш, маш цөөн байх ёстой... тэгээд төгсгөлгүй хоосны гүнд нуугдсан, оддын шатамхай далайн цаадах энэ харанхуй аралд хүрч ирэх магадлал нь хэд байх билээ?
Тэгээд тэд битүүмжлэлийг нь эвдэлгүйгээр суваргад яаж орсон юм бол?
'Яг хэн Хар Цамхагт хэнд ч мэдэгдэлгүй нэвтэрсэн юм бэ? Бас хэзээ?'
Энэ өнөөдрөөс хамаагүй өмнө болсон байх ёстой. Гэгээнтэн хэн нэгнийг түүнийг сэрээлгүйгээр орж гарахыг зөвшөөрөхгүй гэдгийг Санни сайн мэдэж байлаа. Түүний сүүдрүүд ч мөн адил. Тэр унтаж байсан ч тэд үргэлж сонор сэрэмжтэй байдаг.
Тэгэхээр... энэ нь цамхгийн жинхэнэ эзэн орхин явснаас хойших хэдэн мянган жилийн аль ч үед болсон байж болох юм.
Одоохондоо түүнд хариулт байсангүй.
Бага зэрэг түгшсэн Санни хагархай хүүхэлдэйн овоолго руу ойртон очиж, хэсэг хугацаанд ажиглав. Гэгээнтэн ч бас ойртон ирээд чимээгүйхэн ширтэв. Дараа нь Шөнө Дундын Хэлтэрхийн үзүүрээр нэгийг нь зөөлөн хатгачихаад үл тоосон янзтай эргэн холдлоо. Шаазан хүүхэлдэйнүүдэд сонирхлоо бүрэн алдсан мэт.
'...Өөрийнхөө муу хувилбаруудад тийм ч их санаа тавьдаггүй бололтой.'
Гэгээнтэн өөртэй нь төстэй хуулбар мэт зүйлсийг үргэлж үл тоомсорлодог байлаа. Хар Хүлэгт Баатартай ч тийм байсан. Мартагдсан Эргийн аварга алхдаг чулуун биеттэй ч мөн адил. Тэр сүрлэг чулуун аваргыг түүний Сүүдэр огтхон ч биширч байгаагүйг Санни тодхон санаж байв.
Хагархай хүүхэлдэйнүүдээс хараагаа салгасан Санни эргэн тойрноо ажиглаад танхимын ханыг дагуулан аварга том шилэн савнууд эгнэн байрласныг анзаарав. Зарим нь бүтэн, зарим нь хагарсан байсан ч бүгд хоосон ажээ. Шил нь хар, гэрэл нэвтрүүлэхгүй бөгөөд дотор талаасаа зузаан тортогт хучигдсан байв.
'...Хачин юм.'
Газар доорх давхраас өөр сонирхолтой зүйл олж чадалгүй тэр буцаж эхэлсэн газартаа ирээд хэсэг амрав. Тэр Төгсгөлгүй булагаас ус ууж, өлсгөлөнгөө дарахыг хичээв.
'Энэ газар үнэхээр... жихүүдэс хүргэм юм.'
Үнэхээр тийм байлаа. Хар цамхаг хязгааргүй харанхуй хоосны захад эзгүйрэн оршиж, доторх бүх зүйл нь хүний бус оюун санааны бүтээсэн хоосноос бүтсэн зүйлс байв. Энэ газар тийм ч зочломтгой биш. Ядаж хүмүүст бол биш. Санни өөрийг нь хүрээлсэн эртний ханыг ширтэн, өнгөрсөн цагийн нууцуудын тухай бодов.
Хэсэг хугацааны дараа тэр босож, аварга суваргын хоёрдугаар давхар луу болгоомжтой өгслөө.
...Гэвч Санни хоёрдугаар давхарт хөл тавимагцаа энд ямар нэгэн зүйл маш, маш буруу байгааг шууд мэдэрлээ.
Түүний гэнэт мэдэрсэн тэр гүн, үл мэдэг, анхдагч айдас нь урьд өмнө туулж байсан бүхнээс өөр байв. Магадгүй Мартагдсан Эрэг дээр аварга алхдаг чулуун биет харанхуй тэнгисийн гүнээс аварга гурван нүдтэй гавлыг өргөж гаргасан тэр хэдхэн мөчийг эс тооцвол.
Гэвч эндэх мэдрэмж түүнээс ч илүү аймшигтай, бүр ч илүү сэтгэл рүү нь нэвчин орж байлаа.
'Юу... юу вэ энэ...'
Газар доорх давхрын нэгэн адил энд ч мөн ганцхан аварга танхим байв. Хар хана өндөрт сүндэрлэн харанхуй руу уусан алга болж, сүрлэг бөгөөд ёслол төгөлдөр уур амьсгал бүрдүүлнэ. Танхимын яг төвд обсидиан шаланд суулгасан аварга мөнгөн тулга байлаа. Харин түүний дотор...
Санни дагжин чичирч, нэг алхам ухарлаа.
Тулганаас ямар нэгэн зүйл... ургаж байв. Ялзарлын ой гутам хэлбэр мэт гадагш тэлж байлаа. Тэр нь эртний цамхгийн чулууг хүртэл халдварлуулж, сэжгийн, хар, цохилох махан биетийн дуураймал болгон хувиргажээ. Мөнгөн тулга ч мөн энэ аймшигт ургалтад халдварлаж, төмөр нь хүртэл түүний нэг хэсэг болсон мэт харагдана. Энэ аймшигт ургалтад хүрсэн бүхэн түүнд шингэж, хувирдаг бололтой. Боломж олдвол магадгүй бүхэл бүтэн ертөнцүүдийг хүртэл залгичихаж мэдэхээр.
Эртний тулганаас аажмаар тархах тэр зүйл... цэвэр бузар хорон муу мэт санагдана.
Санни дагжин чичирч, Гэгээнтэнд арагш үлдэх дохио өгөөд хараагаа үл ялиг өөр тийш шилжүүлэв. Тэр тархаж буй хар махан биетийг биш, харин тэр аймшигт халдварын эх үүсвэрийг харж байлаа.
Нэгэн цагт хүчтэй дөлөнд түлэгдэн харласан тулганы яг төвд хүний тасархай гар хэвтэж байв. Яахав... ядаж хүнийхтэй төстэй.
Тэр гар байх ёстойгоосоо хамаагүй урт бөгөөд сарвуугаар төгссөн долоон хуруутай байлаа. Ялзрал нь шууны аймшигт урагдсан шархнаас эхлэн түлэгдэж хатсан махаар нь дамжин тархаж, дараа нь эргэн тойрны бүх зүйл рүү дэлгэрч байв.
Тасарсан гар жигшүүртэй байдалтай байсан ч мөрөөр нь тасалсан зүсэлт гайхалтай цэвэрхэн, өөгүй тэгш харагдана. Баттай, өчүүхэн ч ганхаагүй ирээр цавчсан мэт.
Гэхдээ Саннигийн сэтгэлийг илүү их донсолгосон зүйл өөр байв.
Тэр үүнийг анзаармагцаа нүүрэнд нь гүн үрчлээ суулаа.
Оюуны нүдэнд нь тэр жигшүүрт гар нүд гялбам хурц, хэмжээлшгүй сүрлэг, үзэсгэлэнтэй алтан гэрэл цацруулж байв.
Тэр чигтээ тэнгэрлэгийн гэрэлд умбасан байлаа.
Саннигийн толгойд нэгэн аймшигт бодол төрөв.
'Байж болох юм гэж үү...?'
Түүний өмнө аймшигт ялзралд идэгдсэн зүйл бол... нэгэн бурхны тасархай гар байлаа.
...Мөн хувь тавилан түүнийг энэ төөрч мартагдсан ангалын буланд авчирсан шалтгаан ч тэр байсан юм.