Санни шүдээ зуун ёолж, Булшны Сүнснүүдийн аймшигт ахлагч бүх биеийг нь аажмаар няцлан байгааг мэдэрч байлаа. Нэг гар нь биедээ шахагдсан байсан бөгөөд нөгөө гар нь мөн адил шахагдсан байв гэхдээ арай гэж хөдөлгөж болохоор.

Тэр гараа л чөлөөлж чадвал...

Гэвч тэр хэчнээн чармайсан ч тирантын атгалт дэндүү хүчтэй байлаа.

...

Биеийн тамирын зааланд тэр аймшигт араатан хамгаалалтгүй хүүхдүүд рүү дайрч байв. Түүний ангайсан аварга ам, нүдэнд нь дүрэлзэх сүнслэг улаан дөлний гэрэл хөрөө мэт иртэй хурц соёонуудаас нь ойж байлаа.

Тэр яг Рейн рүү нисэн ирж, эрүүнүүд нь түүний хоолойг тас хазахад хэдхэн агшин үлджээ.

Рейн айдаст автан саажсан мэт болж, үхэн хатан зугтахыг хүссэн ч хөдөлж чадсангүй.

Тэр ингэж л үхэх гэж байсан гэж үү? Үгүй, үгүй... ийм байж болохгүй!

Гэвч үнэн тийм байлаа...

Гэнэт Рейний зүрхэнд хачирхалтай, харанхуй мэдрэмжийн оч дүрэлзэн асав.

'Үхнэ гэж үү? Үгүй... ингэж биш... би зөвшөөрөхгүй!'

Тэр гартаа сэлэм барьж байгаа биз дээ?

Тэр зүйл өөрийг нь залгих байсан ч Рейн өөрт нь заасан ёсоор тулалдаж байгаад үхэхээр шийдсэн байлаа. Тэр хүчтэй араатны идэш болохоос өөр чадваргүй хулчгар амьтан биш, хүн хэвээрээ үлдэх болно.

Ядаж эцэг эхдээ тэр хэмжээгээр өртэй байлаа.

Мохоо бэлтгэлийн сэлэм нь Хар дарсан зүүдний мангасыг тогтоож чадахгүйг маш сайн мэдэж байсан ч Рейн зөрүүдлэн түүнийгээ өргөх хөдөлгөөн хийв. Оюун ухаан нь сандарч, бодлууд нь бутран замхарсан байсан ч бие нь тоолж баршгүй олон цагийн бэлтгэлээ санаж байлаа.

Гэхдээ энэ нь түүнд ямар ч тус болохгүй нь ойлгомжтой байв.

Нохой аль хэдийн тийм ойртсон байсан тул тэр түүний жигшүүрт хоншоор, хөөс сахарсан аварга амны аймшигтай бүх нарийн ширийн зүйлийг ялган харж байлаа. Зугтах ямар ч боломж байсангүй...

'Шударга бус! Энэ шударга бус...'

Хүүхэд шиг энэ бодол түүний толгойд төрөв. Үхлийнхээ яг өмнө амиа алдсан тоолж баршгүй олон хүний толгойд мөн адил төрж байсан нь гарцаагүй.

...

Тэгээд хачирхалтай зүйл болов.

Гэнэт дайран ирж буй тэр мангасын хажуугийн харанхуйд үзэсгэлэнт хүрэн ягаан хоёр гэрэл дүрэлзэн асав.

Дараагийн агшинд чулуун мэт хачирхалтай сэлмийн бараан ир сүүдрээс цахилан гарч ирэн мангасын хүзүүг төвөггүй тас цавчиж, толгойг нь их биеэс нь салгав.

Дараа нь чулуугаар хийсэн мэт дугуй бамбай гарч ирэн толгойгүй болсон цогцсыг Рейнээс хол цохиж, түүн дээр ганц ч дусал цус унагахыг зөвшөөрсөнгүй.

Рейн цочролд хөшин зогсох зуур сүрдэм хар хуяг өмссөн дэгжин эмэгтэй харанхуйгаас алхаж гарч ирэв. Битүү дуулганы нь нүүрний хаалтын цаана хоёр бадмаараг дөл дүрэлзэж байлаа.

Рейн амьдралдаа тийм аймшигтай атлаа тийм сүр жавхлантай хүнийг хэзээ ч харж байгаагүй.

Тэр эмэгтэй үл тоомсорлосон тайван харцаар Рейн рүү нэг хараад эргэн, чулуу мэт сэлмээрээ өөр нэг нохойг төвөггүй сүлбэж, дараа нь хурдан бөгөөд харгис цавчилтаар дахин нэгийг хоёр хуваав. Хар дарсан зүүдний мангасуудын махан бие түүнд огтхон ч эсэргүүцэл үзүүлэхгүй байгаа мэт байлаа.

'Гурав... тэр сая гурван Хар дарсан зүүдний мангасыг алчихлаа...'

Тэр ч байтугай тэднийг ганцхан хормын дотор өөртөө бүрэн итгэсэн, тайван амгалан хөдөлгөөнөөр устгасан байв.

'Хэн... тэр хэн юм бэ?'

Рейн өөрөө юу хийж байгаагаа ч мэдэлгүй намуухан дуугаар:

"Та... хэн бэ?" гэж асууснаа сонсов.

Үзэсгэлэнт хүлэгт баатар ямар ч хариулт өгсөнгүй. Тэр ердөө хүүхдүүд болон урагшлан ирж буй мангасуудын дунд чулуун хэрэм шиг эгц, бат зогсож байлаа.

Рейн тэр нурууг ширтэн, энэ аймшигтай, дуу цөөтэй дайчныг юу ч давж гарч чадахгүй мэт санагдав.

Гэнэт түүний зүрхэнд дүрэлзсэн хүсэл төрөв.

Тэр сүрдэм хар хүлэгт баатар хүн үү, сүнс үү, эсвэл хачирхалтай Хар дарсан зүүдний мангас уу гэдгийг мэдэхгүй байлаа. Харин нэг л зүйлийг мэдэж байв...

'Хүчтэй... хэзээ нэгэн өдөр би хүчтэй болмоор байна. Түүн шиг хүчтэй...'

---

Хаалганы өмнө Санни Нүгэлт Тирантын төмөр мэт атгалтад аажмаар амьсгал боогдон байлаа. Түүнийг дүрэлзэх гурван улаан нүд рүү улам ойртуулсаар байсан бөгөөд ойртох тусам амьдрал өөрөөс нь сорогдон гарч, оюун санаа нь бутран сарнихын ирмэг дээр тэнцвэрээ алдаж байгаа мэт санагдана.

'Ямар... новш вэ...'

Түүнд хийх ямар нэгэн зүйл заавал байх ёстой... сулрах ямар нэгэн заль... Дуудах Дурсамж, идэвхжүүлэх Шидийн сайжруулалт...

Гэвч тэр хэчнээн оролдсон ч юу ч бүтсэнгүй.

Саннигийн хараа аажмаар харанхуйлж эхлэв.

'Новш гэж! Би... би...'

Хэрэв гар нь чөлөөтэй байсан бол Хэрцгий Харцыг дуудаж болох байсан ч тийм биш. Тэр Доод ертөнцийн өмсгөлийг тирант өргөж чадахгүй болтлоо хүнд болгож болох байсан ч аль хэдийн [Үнэний Өд] зөвшөөрөх дээд хэмжээнд хүрч, жижиг уултай тэнцэхүйц жинтэй болсон байлаа... тэгвэл түүний зэвсэгүүдэд өөр юу үлдсэн юм бэ?!

Санни бараг сандрах гэж байсан бөгөөд яг тэр мөчид дэлхий ертөнцөд үл мэдэг өөрчлөлт гарлаа.

Түүнийг анзааралгүй өнгөрөөхөд амархан байв. Жинхэнэ өөрчлөлтөөсөө илүү мэдрэмж шиг зүйл байсан юм. Санни зөвхөн танил мэдрэмж төрүүлсэн учраас л анзаарчээ.

...Бүх дэлхий гэнэт хэдэн хэмээр хөрсөн мэт санагдав.

Гэхдээ яагаад?

Тэр үл мэдэг өөрчлөлтийн учрыг тунгааж амжаагүй байтал ямар нэгэн зүйл агаарыг зүсэн өнгөрч, дараагийн агшинд Санни дахин амьсгалж чаддаг болов.

Учир нь... учир нь түүнийг атгаж байсан гар тирантын биетэйгээ цаашид холбоотой байхаа больж, тохойгоороо цэвэрхэн таслагдсан байлаа.

'Юу...'

Санни газар унан өнхөрч холдоход Сүнсний ахлагчийн гар байсан хэсгийн тайрдаснаас буцлам халуун цус оргилон цацарч, агшин зуур ууршин төөнөх улаан манан болон хувирлаа.

'Яг юу болчихов?'

Толгой нь эргэн дайвалзсан хэвээр тэр арай ядан босоод хажуугийн нурангийн дээр нэгэн хүн буухыг харав.

Тэр хорь гаруй насны мэт харагдах үзэсгэлэнтэй эмэгтэй байлаа. Хар хөх дүрэмт хувцас өмсөж, мөнгөн мөрдөс, савхин гуталтай, богинохон үс нь хэрээний өд мэт хар, арьс нь цас мэт цагаан байв.

Түүний мөсөн цэнхэр нүд хөлдүү тамын хамгийн гүнээс ч хүйтэн байлаа.

Эмэгтэйн гарт бараан өнгийн хадуур баригдсан байсан бөгөөд нарийхан ирэн дээр нь буцалж байсан цусны дуслууд агшин зуур мөс болон хувирч байв.

Тэр... яг Үхэл өөрөө хүрээд ирчихсэн мэт харагдаж байлаа.

'Мастер Жет!'

Үнэхээр тэр бол Эрлэгийн элч Жет байв.

...Тусламж эцэст нь иржээ.