Амьдрал үнэхээр сайхан байлаа. Үнэндээ бол Санни одоогийн байдлыг бүр гайхамшигтай гэж хэлэхэд ч бэлэн байв.

Бодитоор тамын голд орших, хараалд идэгдсэн хотод, эргэн тойронд нь балгас, аймшигт мангасуудаас өөр юу ч үгүй газар гацна гэдэг амьдрах хамгийн сайн арга биш мэт санагдана. Гэхдээ Саннигийн хувьд бол энэ газар нэгэн төрлийн диваажин байв.

Өөрт нь гайхмаар нь, ийм амьдралын хэв маяг түүнд үнэхээр сайн зохицож байлаа. Ямар ч үүрэг хариуцлагагүй, ирээдүйн талаар санаа зовох шаардлагагүй, хамгийн гол нь бусад хүмүүстэй харьцах албагүй.

Хүмүүс дандаа бүхнийг төвөгтэй, хэцүү болгодог. Тэр тэднээс залхсан байв.

Ганцаараа байх нь хамаагүй дээр. Өөр хүн мэт дүр эсгэх, хүсээгүй зан ааш гаргах, хүмүүсийн ээдрээтэй сэтгэл хөдлөлийг ойлгох гэж толгойгоо гашилгах шаардлага байсангүй.

Амьдралдаа анх удаа, Санни зүгээр л өөрөөрөө байж чаджээ.

Эцэст нь ойлгосон нь түүний жинхэнэ мөн чанарыг баярлуулахад тун амархан байв. Хийх, судлах, мангас алах сонирхол нь хэзээ ч дуусдаггүй. Ер нь бол түүний амьдрал нэлээд сонирхолтой, тухтай байлаа.

Ядаж л бодит ертөнц дэх захын хороололд өнгөрүүлсэн өрөвдмөөр оршихуйгаас хамаагүй дээр.

Энэ бүх зохицол, тайван байдлын нууц маш энгийн.

Итгэл найдваргүй байх.

Санни ойлгосон нь найдвар бол амар амгалангийн жинхэнэ дайсан ажээ. Энэ бол орчлон ертөнц дэх хамгийн жигшмээр, хорлонтой зүйл. Хэрвээ гэртээ буцна гэсэн өчүүхэн төдий ч найдвар байсан бол тэр цөхрөлд автаж, айдас түгшүүрээр дүүрч, яг одоо аль хэдийн галзуу сүйрлийн дунд орчихсон байх байлаа.

Яг урьдынх шигээ.

Харин найдвар үгүй үед бүх зүйл энгийн, таатай. Үүнээс илүүг хүсэх зүйл түүнд үнэхээр байсангүй.

“Энэ балай юмаа өөртөө хэлсээр л бай. Эцэст нь үнэхээр итгэж ч магадгүй шүү.”

Санни инээмсэглэв.

“Ер нь итгэх зүйл үлдсэн юм уу? Энэ чинь үнэн биз дээ!”

Сүүдэр нь чимээгүйхэн толгой сэгсрэв. Тэр Саннигийн галзуу маягийн үглэлд аль хэдийн дасчихсан байлаа. Сүүлийн үед Санни өөртэйгөө байнга ярилцаж, заримдаа бүр орилолдсон маргаан хүртэл хийдэг болсон. Энэ нь цагаа өнгөрөөхөд бол дажгүй арга.

…Хэсэг хугацааны дараа, тэр нууц тасалгаанаасаа гарч ирэв. Саннигийн оромж сүйрсэн сүмийн дээд хэсэгт байрладаг байлаа. Орох хаалга нь үл мэдэгдэх дарь эхийн аварга хөшөөний цаана нуугдсан. Тэнд жижиг тагт байсан бөгөөд дарь эхийн чулуун үсний завсраар, нууцаар сүмийн сүрлэг их танхимыг ажиглах боломж олгодог байв.

Тэр тагт шалнаас асар өндөрт байрладаг тул санамсаргүйгээр ямар ч амьтан авирч хүрэх боломжгүй. Доош унавал жирийн хүн бол лав амь гарна гэж үгүй.

Санни энэ нууц өрөөг өөрийг нь гэдсийг нь уудалсан новшийг тагнаж явахдаа олж нээсэн юм. Тэр сүмийн дээвэр дээрх нүхээр орж, өргөн тулгуур дам нуруунуудын нэг дээр буугаад, дээгүүр нь алхаж явахдаа санамсаргүйгээр тэр жижиг тагтыг олж харжээ.

Ингэж л тэр болон өнөөх новштой хөршүүд болсон юм.

Тэр новш бол үнэндээ энэ газрын хамгаалагч байлаа. Их танхимыг эргүүлдэн явж, дотогш орохыг зориглосон хэнийг ч үзэн ядан хөнөөдөг. Санни түүний сэлмэнд олон хүчирхэг Хар дарсан зүүдний мангасууд ямар ч эсэргүүцэлгүйгээр хоёр хуваагдан унаж байгааг хангалттай олон удаа харсан.

Мэдээж хэрэг, тэр новш өөрөө ч асар хүчтэй Хар дарсан зүүдний мангас байв.

Санни түүнийг дор хаяж Ад зэтгэр түвшнийх гэдэгт бараг итгэлтэй байлаа.

Сүмийг нэг Ад зэтгэртэй хуваалцах нь үнэхээр тохиромжтой. Дотоод ариун хэсэгт ямар ч мангас амьд хүрч чадахгүй гэдгийг мэдэх нь Саннид тайван унтах боломж олгодог байв. Мэдээж, тэр аллагын дон туссан өрөөний хамтрагчдаа хэзээ ч харагдахгүй байх ёстой.

Сайн тал нь гэвэл, тэр Ад зэтгэрийг хүссэн үедээ ажиглаж, өшөөгөө авах боломжийг хүлээж чадна. Санни эцэст нь тэр хараал идсэн хүлэгт баатрыг заавал алах ёстой. Тэр новш үхэх ёстой.

Гэхдээ түүнээс өмнө, Санни илүү хүчтэй болох хэрэгтэй байв.

Маш их, бүр дэндүү ихээр.

Сүмийн дам нуруун дээгүүр алхсаар, тэр дээврийн нүхэнд хүрч, гадагш авирав.

Гадаа шөнө аль хэдийн ертөнцийг захирч байлаа.

Ан хийх цаг болжээ.

***

Ястай мэт турж эцсэн, бөгтөр нэгэн дүрс хараалд идэгдсэн хотын нарийн гудамжаар удаанаар алхаж байлаа. Тэр амьтны гар хэт урт, үзүүр нь харгис сарвуугаараа төгсдөг бөгөөд толгой нь гаж хэлбэртэй, сахлын хутга шиг хурц соёогоор дүүрэн том ангайсан амтай.

Нуруугаа бөгтийлгөсөн ч гэсэн, мангас дор хаяж хоёр метр өндөр байв. Нэгэн цагт цагаан байсан ч хатсан цусаар аль хэдийн бор болж хувирсан урагдсан нөмрөг нөмөрчээ.

Энэ бол Саннигийн олз байлаа.

Цуст зэтгэр хэмээн нэрлэгддэг энэ амьтан хараалд идэгдсэн хотын хамгийн сул дорой оршин суугчдын нэг.

Ердөө л Сэрсэн мангас, оюун ухаан муутай, харьцангуй амархан устгагддаг.

Мэдээж энд юу ч үнэхээр амархан үхдэггүй. Эцсийн эцэст, Мартагдсан Эрэг дээрх хүн бүр бол идэвхгүй араатан л гэсэн үг.

Ижил зэрэглэл, ижил ангилалтай ч гэлээ, Цуст зэтгэрүүд хүч чадал, хурдны хувьд Хуягт Центурионоос хамаагүй сул. Гэхдээ энэ нь тэд цус үнэртэх хүртэл гэсэн үг. Цусны үнэр үнэртмэгц тэд аллагын солиоролдоо автдаг бөгөөд тэр үедээ жинхэнэ аюул болдог.

'Өрөвдмөөр юм' гэж Санни бодон, Хар дарсан зүүдний мангасыг сүүдрээс гэтэн мөрдөв.

Тэр өмнө нь ийм амьтдыг хэд хэд устгаж байсан бөгөөд удаа болгонд нь нэлээд таашаал авдаг байлаа… за нэг удаа хурц чулуунд өөрийгөө зүсчихсэн тохиолдлыг эс тооцвол. Тэр бол огт хөгжилтэй байгаагүй.

'Үхэх цаг чинь болж дээ, муухай новш минь!'

Цусан зэтгэр булан эргэх гэж байтал гэнэт нэгэн дуу чимээ түүний анхаарлыг татав. Байгалийн бус хурдтайгаар мангас эргэн, дөрвөн хөллөж унаад, мэдрэмтгий чихээрээ өчүүхэн чимээг хүртэл шүүн сонсов. Дараа нь болгоомжтой хэдэн алхам урагшилж, нэг цэг дээр зогслоо.

Түүний өмнө жирийн л нэг чулуу газар хэвтэж байв.

Дараагийн мөчид, тэр чулуу гэнэт ярив.

“Араа хар” гэж эелдгээр хэллээ.

Амьтан хормын төдийд хөшиж зогссоноо, аянгын хурдтай эргэв.

Агаарт исгэрэх чимээ гарч, Цуст зэтгэрийн биеийн дээд хэсэг доод хэсгээсээ саллаа. Үхэхээс татгалзсан мэт, мангас урт гараараа сунан тэмүүлэв.

“Хэтэрхий удаан юм!”

Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээрээ цавчиж, нэг гарыг нь тохойноос нь таслав. Хөдөлгөөнөө үргэлжлүүлэн, тэр урагш хурдан алхаж, дахин нэг цохилт хийлээ. Энэ удаад мангасын гавлыг нэвт сүлбэв. Тачигийн үзүүр нүднийх нь нэгээр орж, толгойн ар талаас гарч ирэв.

Бүх зүйл секунд ч хүрэхгүй хугацаанд боллоо. Мангасын хоёр хэсэг газар унахад, Санни аль хэдийн сэлмээ татан авчихсан байв.

Тэр найдвар тээсэн харцаар дээш харж, инээмсэглэн хүлээлээ.

“За, хэлээч!”

Түүний дуудлагад хариу өгсөн мэт, Хараал шивнэв:

[Та Сэрсэн мангас Цуст зэтгэрийг устгалаа.]

[Таны сүүдэр илүү хүчирхэгжлээ.]

Санни инээв.

“Аа, маш их баярлалаа. Ямар эелдэг юм бэ."

Бичээсүүд түүний өмнө агаарт гялалзан гарч ирэв. Доош харж уншлаа.

Сүүдрийн хэлтэрхий: [398/1000].

Дөрвөн зуунд хүрэхэд ердөө хоёр л үлджээ. Сүүлийн үед тэр үнэхээр боломжийн хурдтай ахиж байв. Анх хотод ирэхэд, эндхийн амьтдыг сайн мэдэхгүй байх үед долоо хоногт хэдхэн хэлтэрхий авах нь азтайд тооцогддог байсан.

Тэр үед цусаар бүрхэгдэн, үхэлд нэг алхам ойртох нь ч илүү элбэг байлаа.

Харин одоо байдал аажмаар өөрчлөгдөж эхэлжээ. Сүүлийн удаа амьдралтайгаа салах ёс хийх хэрэгтэй санагдсан мөчийг тэр бүр санадаггүй.

'Аа, тэнэг минь ээ. Чи заавал ингэж бодох ёстой юм уу?'

Яг энэ бодол дуусах агшинд, алсаас хөлийн чимээ сонсогдов.