163-р бүлэг : Өнгөрсөн үе

Санни Кастерыг баргар царайгаар ширтэнэ. Эелдэг инээмсэглэл, тайвшруулсан хоолойтой байсан ч царайлаг Өв залгамжлагч яг юу хийж байгааг тэр сайн мэдэж байлаа.

Эцсийн эцэст тэр хотын захын бүсэд өссөн хүн шүү дээ.

Кастер "Би чамд тусална" гэж хэлсэн.

Гэхдээ үнэндээ түүний хэлэх гэсэн нь "Би чамайг эзэмшинэ" гэсэн үг байв.

Яагаад гэвэл аймшигт нууц шиг сул цэгээс илүү сайн зүйл үгүй. Түүний энэ тусламж нэлээд үнэтэй тусна.

Гэхдээ Саннид өөр сонголт байсан гэж үү? Хэрэв тэр яг энд, яг одоо Кастертай тулалдаж, түүнийг алж гэмт хэргийнх нь цорын ганц гэрчийг үүрд чимээгүй болгоход бэлэн биш л бол татгалзах боломжгүй.

Түүнээс гадна… Кастер юу гэж бодож байгаа нь мөн бодитоор юу болох нь тийм ч хөдөлшгүй зүйл биш. Санни амьд байгаа цагтаа байдлыг эргүүлэх найдвар байсаар.

Тэр зүгээр л нэг алхам, алхмаар үүнийг давж гарах ёстой.

Санни хүчлэн инээмсэглэл гаргаж:

"Баярлалаа, Кастер. Би… би мартахгүй ээ."

Дараа нь тэр хөл дор нь хэвтэх цогцос руу харж, хурдан тэлж буй цусан шалбаагаас зайлан нэг алхам ухрав. Нүүр нь тайван хэвээр байсан ч биеэр нь үл мэдэг чичирхийлэл гүйв.

"Тэгээд… одоо яах вэ?"

Бардам Өв залгамжлагч хэсэг тээнэгэлзээд, ёслол төгөлдөр өнгөөр хэлэв:

"Юуны өмнө, хүмүүс чамайг ийм байдалтай харж болохгүй. Хэсэг хүлээж бай. Чамайг цэвэрлэх юм авчиръя."

Санни санаа алдан Харперын дэргэд үлдэхийг хүсэхгүй байсан ч Кастерийн зөв байлаа. Цусанд будагдсан чигээрээ явах нь муу санаа.

"Дараа нь?"

Кастер хэсэг эргэлзэв.

"Дараа нь бид цогцсыг зайлуулах хэрэгтэй. Гэхдээ… анзаарагдалгүйгээр хийх амаргүй. Ядаж захын хорооллын хархнууд, эсвэл Харуулуудад баригдахгүй байх ёстой. Санаа зоволтгүй… би нэг арга олно. Намайг буцаж иртэл хүлээ."

Санни тээнэгэлзэлээ. Энэ Өв залгамжлагчид итгэж болох уу? Түүнийг бусдыгаа дуудчаад буцаж ирэхэд юу саад болно гэж? Гэвч үгүй. Саннийг гартаа байлгах нь Кастерийн хувьд бүрмөсөн устгаснаас илүү ашигтай.

Гэсэн ч царайлаг залууг явсны дараа Санни сүүдрээ илгээн бүхнийг ажиглуулав.

Цогцостой ганцаараа үлдсэн Санни санаа алдан, шавар хананд нуруугаа налж суув. Тэрээр аймшигтай гэх чинь ядарчээ.

Шөнө аажмаар нурсан хотод бууж, бүхнийг тайвшруулах харанхуйд живүүлэнэ. Мэдээж тэр чулуун дээр хажууд нь хөдөлгөөнгүй хэвтэх цусанд будагдсан биеийг тодхон харж байлаа. Энэ мөчид л Санни сүүдрийг нэвт хардаг нүдгүй байсан ч болоосой гэж хүсэв.

Харперын нүд нээлттэй хэвээр, түүнийг зэмлэн ширтэж буй мэт байлаа.

_Би… би чамтай үүрд хамт гацсан юм биш биз?_

Сүнсний тэнгис рүүгээ харах шаардлага ч байсангүй. Өмнө нь өөрийнх нь алсан бүх амьтдын чимээгүй эгнээнд шинэ сүүдэр нэмэгдсэнийг тэр мэдэж байлаа.

Түүнд хүлээхээс өөр зүйл байсангүй.

Цаг удаан удаанаар урсана.

Кастер сэжиг төрүүлэхгүйгээр хэрэгтэй зүйлсийг цуглуулах гэж нэлээд удлаа. Тэр сониуч нүднүүдээс зайлсхийж, анхаарлыг нь татахыг хүссэн хүмүүстэй дэмий ярилцан цаг алдах хэрэгтэй болов. Нэгэн мөчид бүр Касси хүртэл түүнтэй ярив.

"Хөөе, Кастер. Саннийг харсан уу?"

Буудлаасаа хол, өөрийнх нь алсан залуугийн цогцосны дэргэд шалан дээр суусан Санни харанхуй инээмсэглэж, Өв залгамжлагч түүний эзгүйд ямар шалтаг зохиохыг сонсов.

Удалгүй бодол нь сарнив. Гадаа чулуун дээр бороо шаагин орох чимээг сонсоод тэр хөмсгөө зангидлаа. Бороо түүнийг үргэлж муухай ааштай болгодог.

Яагаад гэвэл бороо түүнийг өнгөрснийг сануулдаг юм.

Нефисийн өнгөрсөн үе нууцлаг, эмгэнэлт хашгираанаар бүрхэгдсэн байхад, түүнийх энгийн гаралтай. Эмгэнэл гэхээсээ илүү жирийн. Үхэж буй ертөнцөд хатуу ширүүнээр амьдарч буй золгүй хүмүүсийн өчүүхэн түүх.

Саннигийн эцэг эх хоёулаа хар бор ажилчид байв. Ядуу ч гэсэн туйлдаагүй. Аав нь хотын гаднах хамгаалалтын саадыг арчилдаг олон засварын багийн нэгэнд ажилладаг. Ээж нь агаар шүүх систем үйлдвэрлэдэг газар доорх үйлдвэрт ажилладаг байлаа. Тэр хоёрын орлого нийлээд захын бүсийн хүний байранд нэгэнд жижиг өрөө түрээслэхэд арайхийн хүрэлцэнэ.

Дүү нь Рэйн төрснөөс хэдхэн сарын дараа, Санни дөрөв орчим настай байхад, аав нь ажлын ослоор амиа алдав. Хотын засварчдын дунд энэ нь ховор зүйл биш. Гурван жилийн дараа ээж нь өвдөж, эцэст нь нас барсан. Түүний адил үйлдвэрийн ажилчид хүнд нөхцлөөс болж өвдөж, нас барах нь ховор биш хувь заяа.

Санни, Рэйн хоёрыг улсын хүүхэд асрах төв рүү явуулжээ. Дүү нь жаахан, бас хөөрхөн байсан тул эцэст нь хүмүүст үрчлэгдэв. Харин Санни арай том болсон, бас "зан төлөвийн асуудалтай" тул бараг хэнд ч хэрэггүй нэгэн болов. Илүү дорд асрамжийн газруудаар хэдэн жил зовсны эцэст тэр зугтаж чадсан бөгөөд хотын захын гудамжинд хэрхэн амьд үлдэхийг сурсан.

Тэнд түүний адил хүүхдүүд олон. Дараагийн нар мандахыг харахын тулд өдөр бүр жигшмээр зүйлс хийхээс аргагүй. Гэхдээ тэдний ихэнх нь удаан тэсдэггүй. Тэнд амьд үлдэхэд онцгой төрлийн амьтан хэрэгтэй.

Санни тийм амьтдын нэг.

Үүний нэг хэсэг нь аз, нэг хэсэг нь ухаан. Гэхдээ хамгийн гол нь зорилго байлаа. Санни дүүгээ олохоосоо өмнө үхэхээс татгалзсан.

Ямар нэгэн байдлаар тэр дүүгээ өөрийг нь хүлээж, очоод аварна гэж итгүүлчихсэн байв. Нэг өдөр тэд дахин гэр бүл шиг аз жаргалтай амьдарна гэж. Энэ эндүүрэл мэт зорилго түүнийг амьд байлгасан.

…Мэдээж төгсгөл нь сайнаар дуусаагүй.

Энэ хараал идсэн ертөнцөд юу ч сайнаар дуусдаггүй.

Хүний цусан шалбаагаас хэдхэн сантиметрийн зайд суусан Санни жуумалзан, нүүрээ илэв.

Аз жаргалтай төгсгөл гэж үнэхээр байдаг гэж үү?

_Тэр новш яагаад ийм удаж байна?_

Мэдээж Кастер яг хаана, юу хийж байгааг тэр мэдэж байсан.

Одоо тэр Харперын оромжны хаалгыг нээхээр гараа өргөж байлаа.

Санни ядрангуй босож, дурсамжийн хүнд жинг сэгсрэн хаяв.

Өнгөрснийг санах ямар хэрэгтэй юм бэ? Тэр зөвхөн ирээдүйд л амьд үлдэх ёстой…