Санни хацрыг нь зөөлөн илбэх үл ялиг салхи мэдрэгдсэний дараа худгийн харанхуй дотор ямар нэгэн зүйл хөдөллөө.

Тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийний ишийг чанга атган, хамгийн муу зүйлд бэлтгэв. Хар ан цавын нөгөө талд Сүүдрийн Гэгээнтэн бамбайгаа аажмаар өргөөд, илднийхээ ирийг бамбайн захад налуулан тавив.

…Гэвч айх зүйл байсангүй.

Хэдхэн хормын дараа агаарт уран налархай нэгэн дүр гарч ирээд, худгийн дээр хөвөн гарч, дараа нь өмнөх чулуун дээр зөөлхөн буулаа.

Саннигийн амны булан татганав. Тэрхүү уянгалаг дууны эзэн үнэхээр хүн байлаа. Цайвар хавтгай хуяг өмссөн, өтгөн хар хүрэн улаандуу үстэй, ногоон нүд нь соронз мэт татам залуу байв. Түүний биед яг таарсан хуяг нь өнгөлсөн бор арьсаар хийгдсэн бөгөөд доороос нь гүн цэнхэр өнгийн хатгамал хувцас цухуйна.

Гэвч тэр мөчид Санни Кай үнэхээр чөтгөр байгаасай гэж хүсэв.

Учир нь тэр новш зөвхөн Саннигийн амьдралдаа сонсож байгаагүй хамгийн сэтгэл татам хоолойтой байгаад зогсохгүй, үнэхээр "галзуурмаар" царайлаг байлаа.

Шударгаар хэлбэл, энэ бол зүгээр л алхдаг шударга бус явдал!

Кай өндөр, нарийхан, гайхалтай царайлаг. Царай нь жижигхэн, төгс хэлбэртэй, өндөр хацрын яс, өөгүй цагаан арьстай. Түүний ногоон нүд цахилгаан мэт гялалзаж, уруул нь зөөлөн, дүүрэн… ээ, хм…

'Би чинь юу бодоод байна аа?'

Түүнээс гадна, Кай зарим хүмүүсийг бараг эсэргүүцэхийн аргагүй татдаг дулаахан увидастай мэт. Тэр зүгээр л хажуугаар нь алхахад л бөөн охид түүний хөлд унахад Санни огтхон ч гайхахгүй байв. Магадгүй хэд хэдэн залуус ч бас.

Бүр дор нь, тэр новш үнэхээр сайхан сэтгэлтэй хүн шиг харагдаж байлаа. Царайд нь бардамнал, эрх ямба гэсэн өчүүхэн ч сүүдэр алга. Нүднийх нь гүнд тоглоомтой инээд нуугдаж, Кай инээх үед хацар дээр нь өхөөрдөм хонхорхой гарч ирэх нь гарцаагүй гэдэгт хэн ч эргэлзэхгүй.

Тэрийг үзэн ядах ч боломжгүй!

Харанхуй гүн нүхэнд өнгөрүүлсэн хоёр долоо хоног ч түүний сэтгэл татам байдлыг өчүүхэн ч багасгасангүй.

Товчхондоо, Кай бол Саннигийн амьдралдаа харж байсан хамгийн үзэсгэлэнтэй хүн байлаа. Бусад Сэрэгсэдтэй харьцуулахад ч гэсэн. Яг л хүмүүс галзуурч шүтдэг дэлгэцийн од шиг, харин бодит амьдрал дээр бүр ч илүү.

Санни өөрийгөө харж, уурласандаа шүдээ хавирах хүсэл төрөв.

“За ингээд л боллоо доо… жинхэнэ хэрцгий шударга бус явдал.”

Тэр хооронд Кай шөнийн туйлын харанхуйд цорын ганц гэрэл болж ассан Сүүдрийн Гэгээнтний улаан бадмаараг нүдийг олж хараад цочин ухарч, царай нь цайв.

“Өө үгүй ээ! Эцэст нь чөтгөр байсан юм байна!”

Санни өөрийгөө өрөвдөх бодлоосоо салж, нүдээ анивчаад, жаахан хорслонтойгоор хэлэв:

“Би чиний ард байна, тэнэг минь.”

Кай царцан зогссоноо аажмаар эргэж харав. Залуу нэг гараа сунган, зэвсэг болсон Дурсамжаа дуудах гэж бэлдсэнийг Санни анзаарлаа.

Мэдээж харанхуйд сохорсон Кай түүнийг харж чадахгүй.

'Сайн байна. Хэсэгхэн зуур намайг өөрөөс нь муухай царайтай гэдгийг нь мэдүүлэхгүй байя."

Тайван царай гарган, Санни намуухан хоолойгоор асуув:

“Би чамд Сүүдрийн хувилбартай гэж хэлсэн биз дээ? Тэр чинь тэнд байна. За, яг тийм ч биш л дээ. Өөрөөр хэлбэл, тэр нүднүүд минийх биш.”

Царайлаг Нойрсогч хэдэн секунд эргэлзсэний эцэст:

“Санлесс? Чи үнэхээр хүн юм уу?”

Тэр мөч хүртэл тэд бие биедээ зүгээр л дуу хоолой байлаа. Харин одоо Санни Кайг эртний аймшигт зүйл биш гэдгийг мэдсэн ч, худгийн хуучин хоригдол харанхуйд шууд утгаараа ч, ёгт утгаараа ч хэвээр байв.

“Сүүлд шалгахад хүн л байсан, тийм ээ. Хэрвээ гэрэл гаргадаг Дурсамж байгаа бол дуудаад өөрөө хар даа.”

Кай тээнэгэлзэв.

“Гэрлээс болж Хар дарсан зүүдний мангасууд татагдахгүй биз?

'Ухаантай бас болгоомжтой. Таалагдаж байна.'

Санни толгой сэгсрэв.

“Ер нь бол татагдана. Гэхдээ энэ хашаа их тусгаарлагдмал. Дээрээс нь энд мангас цөөн. Тийм болохоор л тэр дээрэмчид чамайг энд хорьсон байх.”

Санаа нь амарсан бололтой, Кай зөөлөн шаргал гэрэл цацруулсан цаасан дэнлүү дуудлаа. Санни дуу алдав.

“Аах! Новш!”

Сүүдрийн мэдрэмждээ найдан, тэр гараа өргөж нүдээ дарлаа. Харанхуйд дассан нүд нь гэнэт ассан гэрэлд бэлэн биш байв.

Мэдээж Санни ийм болно гэдгийг мэдэж байсан. Өөрийгөө түр зуур сохруулахыг зөвшөөрсөн нь Кайд аюулгүй мэдрэмж төрүүлж, өөрийгөө хүн гэдгийг нь илүү итгүүлэх гэсэн хэрэг байлаа.

“Өө! Уучлаарай.”

Үзэсгэлэнт залуу дэнлүүгээ жаахан доошлуулж, нууцлаг аврагчаа харах гэсэндээ дээш харлаа.

Тэгээд бага зэрэг гайхсан шинжтэй толгойгоо жаахан доошлуулж, доош харав.

“Сайн байна. Энэ доромжлол биш шүү.”

Кай Санниг хэдэн секунд ширтээд, үнэхээр хүн гэдгийг нь ойлгомогц гялалзсан инээмсэглэл бэлэглэв.

Түүний инээмсэглэл бусад бүхний адил сэтгэл татам. Санни төсөөлж байсан өхөөрдөм хонхорхой ч хацар дээр нь үнэхээр тодорч байлаа.

Үнэхээр тэсвэрлэшгүй.

“За тэгвэл… ямар гэнэтийн бэлэг вэ! Би чамайг аймшигтай мангас л гарч ирнэ гэж бараг итгэчихсэн байсан. Харин чи биш байна. Чи чинь жинхэнэ хүн юм байна, бас ямар хөөрхөн гээч нь!”

Үүнийг сонссон Санни гэнэт ханиалгав.

'Юу гэнэ ээ… намайг ‘хөөрхөн’ гэж хэлчихэв үү? Яаж зүрхэлж байна аа! Өө, үгүй ээ… баярлалаа? Юу болоод байна аа?'

Кай хөмсгөө атируулав.

“Гэхдээ, Санлесс…”

“Юу гээв!”

Царайлаг Нойрсогч хэд хэд анивчив.

“Нэг юм асууж болох уу? Хэрвээ чи цайзад ч амьдардаггүй, гаднах сууринд ч биш юм бол… хаана амьдардаг юм бэ?”

Санни мөрөө хавчив.

“Өөр ямар сонголт байна гэж? Би хотод амьдардаг.”

Кай жаахан тээнэгэлзээд, гэнэт ногоон нүдэнд нь ойлгосон гэрэл асав.

“Өө! Би чиний тухай сонсож байсан юм байна! Чи чинь балгас дунд ганцаараа амьдардаг тэр галзуу жаал мөн үү?”

Санни түүнийг алах гэж байгаа юм шиг харлаа.

'Яагаад бүгд намайг жаал гэж дууддаг юм бэ? Яагаад бас ‘галзуу’ гэж?! Би галзуу биш!'

Тэр гүнзгий санаа алдаад хариулав:

“Тийм ээ, би мөн. Надад Санни гээд дуудчих. Цаашдаа намайг илүү танихаараа би үнэндээ тийм ч галзуу биш гэдгийг ойлгоно.”

Кай эргэлзсэн харцаар түүн рүү харлаа. Үүнийг анзаарсан Санни инээмсэглэв. Тэр энэ дэндүү царайлаг залууг жаахан тоглохоор шийдэв.

Мэдээж, өөрийн Дутагдалын хязгаарлалтыг харгалзах хэрэгтэй.

Хоолойдоо хэт их урам зориг шингээн, Санни хэлэв:

“Би ер нь ганцаараа амьдардаггүй ээ! Надтай хамт байдаг олон амьтад бий, бараг л найзууд минь гэж хэлж болно. Заримдаа надад юм хий гэж тушаадаг ярьдаг чулуу ч байдаг. Бас миний сүүдэр бий, их сонирхолтой үзэл бодолтой!”

Тэр чин сэтгэлийн инээмсэглэлтэйгээр Кайг ширтэв. Залуугийн царай жаахан цайхыг хараад, Санни инээлээ.

“За боль доо, тайвшир. Би зүгээр л тоглож байна.”

Дараа нь сүүдэр лүүгээ доош харж, бараан, ууртай хоолойгоор нэмж хэлэв:

“Тэд үнэндээ миний найзууд биш. Би тэр чулууг үзэн яддаг, харин сүүдэртэйгээ сүүлийн үед бараг яриагүй …”