'Тэгэхээр бүх зүйл ийм байсан юм байна.'

Санни шигтгэмлийн хамгийн сүүлийн дүрсийг ширтэн зогсов. Нүүрэн дээр нь бараан, хорсол шингэсэн төрх царцжээ.

Ханын зургийн төвд дүрслэгдсэн цусаар тэжээгдсэн нар үхдэлээр босгосон уулсын дээр гэрэлтэж байв. Түүнийг бүтээхийн тулд арван мянга, арван мянган хүнийг хядсан. Дараа нь тэнгэрт хайхрамжгүйгээр асаалттай байлгахын тулд дахиад олон мянгыг төхөөрсөн нь гарцаагүй.

Эхний тахилууд сайн дураараа үхсэн. Галзуурсан удирдагчдынхаа сохор итгэлд автсан байсан болохоор.

Харин дараачийн хүмүүс яасан бол?

Санни тэднийг сайн дураараа байсан гэдэгт эргэлзэж байв.

Тэгээд юунд хүрэв?

Эцэст нь яаж төгсөв?

Долоон лац эвдэрч, эртний соёл иргэншил бүрэн устжээ.

Гэвч тэдний бүтээж, өсгөсөн нар устсангүй. Зөвхөн бузарлагдсан.

Тэр өглөө бүр мандаж, бүрэнхий өнгөрсний дараа тэнгэрийн хаяанаас цааш жаргасаар, өөрийн бүтээсэн эзгүйрсэн тамыг гэрэлтүүлсээр байлаа.

Шүрэн ойн төвд орших Улаан цамхгийн Аюул, өөрөөр хэлбэл түүний сав оршин байгаа цагт тэр хүйтэн саарал тэнгэрт гэрэлтсээр байх болно.

Тэр гэрэлтэж байгаа цагт газар доорх шоронгоосоо гарч ирэн хараагдсан тэнгис болсон харанхуй ч мөн түүний гэрлээс айн, ирж буцсаар байх болно.

'Сайн байна. Энэ хоёр бие биедээ яг тохирно...'

Бүхнийг залгигч харанхуй яагаад бодит хар тэнгис болон хувирсныг тэр мэдэхгүй.

Гэхдээ хэд хэдэн таамаг байлаа.

Эсвэл хэдэн зуун жил лацны цаана хоригдсон нь түүнийг ингэж өөрчилсөн.

Эсвэл хиймэл нар өөрчилсөн.

Аюул хараалаас болж өөрчлөгдсөн юм бол, хараал ч мөн Аюулаас болж өөрчлөгдөж яагаад болохгүй гэж?

'Гэхдээ тэр нар яагаад унтарсангүй вэ?'

Мартагдсан эрэг дээр Цамхагт дахин тахил өргөх хүн үлдээгүй.

Гэвч Санни улаан шүр яагаад яснаас урган гарч байгаа мэт, эсвэл яс руу тэмүүлж байгаа мэт харагддаг шалтгаантай гэж сэжиглэж байв.

Хэрэв зөв бол бүхэл Шүрэн ой бол аварга том ам юм.

Аюул түүгээр дамжуулан шүрэн дээр цусаа асгаруулан үхсэн бүх амьтны сүнсний мөн чанарыг сордог.

Энэ бүхэн түүний биеийн нэг хэсэг.

Санни чичрэв.

Шүрэн ой ч, харанхуй тэнгис ч үнэндээ аварга том амьд оршихуй гэдгийг ойлгожээ.

Зүгээр л цар хүрээ нь хэтэрхий хэмжээлшгүй учраас байгалийн хүч мэт санагддаг байв.

Эдгээр хоёр аварга биетний мөнхийн тэмцлийн хажууд өчүүхэн хэдэн хүний тэмцэл юу ч биш мэт.

Эсвэл үнэхээр тийм гэж үү?

Гэнэт тэр хөмсгөө зангидлаа.

Тэгвэл Нефисийн төлөвлөгөө яах вэ?

Хэлтэрхий Дурсамжууд энэ бүхэнд ямар холбоотой вэ?

Эхэндээ бараан бодол толгойд нь орж ирэв.

Өөрчлөгдөж буй Од өөрөө бас их хэмжээний тахил бэлдэж байгаа мэт төсөөлөгдлөө. Улаан Аюулыг тайвшруулахын тулд бөөнөөр нь аллага үйлдэх гэж байгаа мэт.

Жил бүр Мартагдсан эрэг рүү илгээгддэг Нойрсогчдын тоо Харанхуй хотынхон Улаан цамхагт өргөдөг байсан тахилын тоотой дэндүү адилхан байлаа.

Гэвч тэр энэ бодлыг хурдан няцаав.

Учир нь тахилууд Цусан нарыг дахин хүчжүүлэхийн тулд хэрэгтэй байсан.

Тэр бол Нефисийн зорилго биш.

Харин ч тэр Цамхаг доторх Гарц руу нэвтрэхийн тулд нарыг бүр мөсөн устгахыг зорьж байгаа.

Тэгвэл энэ бүхэн юу гэсэн үг вэ?

Санни хамраа үрчийлгэн, долоон баатар болон тэдний хараагдсан газрын тухай мэддэг бүх мэдээллээ эргэн санав.

Хамгийн чухал нь Хараалаас шууд ирсэн зүйлс.

Хэсэг хугацааны дараа тэр аяархан бувтнав.

"...Цаг хугацаа тэдний нэрийг ч, нүүрийг нь ч арилгасан ч эсэргүүцлийн тангаргийн дурсамж үлдсэн хэвээр."

Энэ бол Оддын гэрлийн легионы Хуягт Хараал өгсөн тайлбарын хоёр дахь хэсэг.

Түүний нүд гэнэт томров.

Өдий хүртэл тэр энэ өгүүлбэрийг долоон баатрын өв үхлийнх нь дараа ч үлдсэн гэсэн утгатай гэж бодож байв.

Гэвч одоо үнэн нь үүнээс илүү шууд байж болохыг ойлгов.

Хэлтэрхий Дурсамжийн нууцыг ойлгох түлхүүр бүх хугацаанд түүний өмнө байжээ.

Үнэндээ Мартагдсан эрэг дээр авсан хамгийн анхны Дурсамжаас нь эхтэй.

Цэнхэр Сэлэм.

"Энэ мартагдсан эрэг дээр зөвхөн ган л бүхнийг санадаг."

Энэ шивнэхэд гэнэт ухаарал түүнд илчлэлт мэт буув.

Эсэргүүцлийн тангаргийн дурсамж үлдсэн.

Зөвхөн ган л санадаг.

Санни нүүрээ илэв.

"Би үнэхээр тэнэг юм."

Үнэнийг ойлгоход хэрэгтэй бүх зүйл эхнээсээ түүний гарт байжээ.

Баатрууд аль хэдийн алга болсон.

Гэвч тэдний аймшигт тангараг хүйтэн ган дотор хадгалагдсан хэвээр. Үлдсэн нь үүний дурсамж биш. Дурсамж өөрөө байжээ. Хэлтэрхийнүүд бол тэр Дурсамж.

"Мэдээж. Одоо бүх зүйл утгатай боллоо..."

Гэхдээ тэдний зорилго юу байсан бэ?

Нефис яагаад тус бүрийг нь олохын төлөө тийм улайрч байсан юм бол?

Үүнийг таахад амархан байлаа.

Касси хэдэн сарын өмнө бараг хэлчихсэн байсан.

"...Эцэст нь би аварга том, аймшигтай улаан цамхаг харсан. Суурин дээр нь таслагдсан долоон толгой долоон цоожийг хамгаалж байсан."

Улаан цамхгийн Аюул хилэнгээрээ бүтээгчдийнхээ хөшөөний толгойг тасдаж, үүрийнхээ үүдийг хамгаалуулах олз мэт авчирсан.

Касси тэндээс долоон нууцлаг цоожийг харсан.

Цоожинд юу хэрэгтэй вэ?

Түлхүүр.

Ямар ч цоож нээхэд ч, хаахад ч түлхүүр шаарддаг.

Санни аажуухан амьсгалаа гаргав.

Бүхнийг залгигч харанхуйг газар дор түгжиж байсан долоон лац тайлагдсан боловч устгагдаагүй.

Хэрэв бүх түлхүүрийг цуглуулж чадвал хараагдсан тэнгисийг дахин лацдах боломжтой.

Энэ бол долоон баатрын үлдээсэн зүйл.

Хараагдсан харанхуй дахин хоригдвол Цамхаг хамгийн аюултай хамгаалалтаа алдана.

Эцэст нь бүх зүйл тодорхой болов.

Санни удаан хугацаанд хөдөлгөөнгүй зогсож, хөл доорх цуст дүрслэлүүдийг ширтэв.

Хэсэг хугацааны дараа тэр санаа алдан эргэв.

Аманд нь гашуун амт үлджээ.

"...Залхмаар юм. Би энэ газраас залхаж байна. Энэ бүхнээс залхаж байна."

Кассигийн үзэгдэлд гал, цусны гол урсаж байсан уу?

Сайн.

Бүгд шатаж үнс болог.

Түүнд одоо огт хамаагүй болсон.