121-р бүлэг : Итгэл Найдварын Оршуулгын газар

Дараагийн арван минутын дотор Саннигийн ертөнцийг харах үзэл үндсээрээ ганхав. Кай түүнийг асуултын үерээр живүүлсэн ч… тэр асуултуудын аль нь ч өчүүхэн төдий чухал зүйлтэй огтхон ч хамаагүй байлаа!

Царайлаг Нойрсогчийн сонирхлыг татсан зүйлс гэвэл гутлын ямар загвар моодонд орсон, аль алдартан сүрдмээр шагнал гардуулах ёслолд юу өмссөн, хэн нь ямар дуулианд орж, тэр нь яг юуны тухай байсан, хамгийн сүүлийн үеийн бүжгийн трэнд юу вэ гэх мэт хачин, тэнэг сэдвүүд л байв.

Тэр ийм утгагүй юманд эцэс төгсгөлгүй сониуч хэрнээ, Саннигийн бүх хар бараан нууцад огтхон ч сонирхолгүй байлаа.

Бараг доромжлол мэт байлаа.

Хамгийн муу нь, Санни өөрийгөө бүрэн тэнэг амьтан мэт мэдэрч байв. Учир нь тэр ганцхан ч асуултад хариулж чадсангүй. Моод, дээдсийн соёлын тухай тэр юу эсийг мэдэх билээ? Юу ч мэдэхгүй!

Хэсэг хугацааны дараа Кайгийн догдлол намдав. Санни руу хэтрүүлсэн гунигтай царайгаар хараад, санаа алдан, сүүлчийн нэг асуултыг зөөлөн тавив:

“Санни, үнэнгээ хэл дээ… чи бодит ертөнцөд бас хикикомори байсан юм уу?”

Санни нүдээ анивчив.

_Энэ тэнэг юу яриад байна аа?_

“Хики… ямар юм гэнэ ээ?”

Кай хоолойгоо засаад, гэмшсэн маягийн инээмсэглэл үзүүлэв.

“Аан, чи мэднэ дээ… ганцаардмал хүн? Гэрээсээ гардаггүй нэгэн? Чулууны дор амьдардаг хүн шиг?”

Санни түүнийг алмайран ширтэв. Тэд танилцсанаас хойш хорвоо ер нь утгаа алдаад байгаа мэт санагдана.

“Чи одоо юу яриад байгаа юм бэ? Би яахаараа чулууны дор амьдрах юм? Тэгвэл хөлдөж үхнэ биз дээ! Яахав нэг удаа ачаа хадгалдаг контейнер дотор амьдарч байсан л даа, гэхдээ дор хаяж дөрвөн ханатай, дээвэртэй байсан шүү…”

Кай дахин нэг удаа санаа алдаад, цааш харан эргэв.

“Ойлголоо. Уучлаарай, төвөг удсанд. Зүгээр л би энд бараг хоёр жил хагасын турш гацчихсан. Амьдрал минь хэтэрхий нэгэн хэвийн санагдаад.”

Түүний сайхан хажуу төрх гуниг, гаслан цацруулж байв. Яг л үнэхээр ноцтой зүйлд харамсаж байгаа мэт боловч бодит байдал дээр бол шал утгагүй юманд.

_Хоёр жил хагас… энэ мангар энд хоёр жил хагас амьд үлдсэн гэж үү?_

Санни үүнийг сонсоод гайхав. Кай аятайхан залуу мэт боловч, Мартагдсан Эргийн хэрцгий хар дарсан зүүдэнд тохирох хүн шиг санагдаж байгаагүй. Магадгүй тэр царайлаг Нойрсогчийг дутуу үнэлсэн байж болох… эсвэл илүү энгийн, өөр шалтгаан байсан ч юм бил үү.

Санни хөмсгөө зангидлаа.

Энд хамгийн удаан амьдардаг хүмүүсийн нэг бүлэг байдаг. Гэнэт сэрдхийж, тэр хүйтэн өнгөөр асуув:

“Чи Ганлаугын бүлэгт харьяалагддаг уу?”

Кай гайхан түүн рүү харлаа.

Дараа нь инээд алдав.

“Бурхад минь, үгүй ээ! Хэрвээ би нэг юмыг жигшдэг бол, тэр нь яг түүн шиг дээрэлхэгчид. Би Ганлаугийн гар хөл болохоос илүү үхэхийг сонгоно за. Дээрээс нь тэр хүн огт стильгүй. Тэр хуяг нь миний харж байсан хамгийн муухай эд!”

Гэвч ингэж хэлснийхээ дараа тэр гэнэт намжиж, хэдэн секундын дараа гутранги хоолойгоор нэмж хэлэв:

“Гэхдээ би түүний дэслэгчдээс хааяа ажил авдаг. Тийм болохоор л тэр миний оршин байгааг тэвчдэг. Өөр сонголт надад үнэндээ байхгүй.”

Санни хэсэг тээнэгэлзсэн ч, эцэст нь Кайд итгэхээр шийдэв. Тэр үнэхээр Ганлаугийн дээрэмчдийн нэг шиг харагдахгүй байлаа. Дээрээс нь, хэрвээ Кай тэдний нэг байсан бол, эрүүл ухаантай хэн ч түүнийг хулгайлж, хорих зориг гаргахгүй. Ганлаугийн бүлгийнхэн бараг л халдашгүй хүмүүс.

Өөрөөр хэлбэл, Кай нь Саннигийн бодсоноос илүү чадвартай нэгэн байжээ.

_Сонирхолтой юм_

Нүгэлт араатны жигшүүрт уйлалттай төстэй дуу хангалттай холдсоныг анзаараад, Санни сүүдрээрээ дахин эргэн тойрныг шалгуулж, тэр аймшигт амьтан үнэхээр холдсоныг баталгаажуулав.

Босож зогсоод, тэр шилэн лонхыг алга болгоод хэлэв:

“Одоо аюулгүй. Хөдлөх цаг боллоо.”

Явахад бэлэн болмогцоо, Санни сүүдрээ буцаан дуудаж, эхний алхмаа хийх гэж байтал гэнэт зогсов. Тэр царайлаг нумчин руу тээнэгэлзсэн харцаар харлаа.

“Хөөе, Кай. Би ч бас чамаас нэг юм асууж болох уу?”

Нойрсогч инээмсэглэж, үнэнч, дуртай байгаагаа илтгэв.

“Мэдээж!”

Санни хэдэн секунд дуугүй байснаа, сонин өнгөөр асуув:

“Чиний энэ хуяг… чи үүнийг хамгийн сайн нь болохоор өмсдөг юм уу, эсвэл зүгээр л гоё харагддаг болохоор уу?”

Кай будилан түүн рүү харлаа. Нэг төгс хөмсгөө өргөөд:

“Асуултыг чинь ойлгосонгүй. Ялгаа байдаг юм уу?”

Санни нүдээ аниад, санаа алдан, цааш эргэв.

“За за март. Явцгаая.”

***

Нар тэнгэрийн хаяанаас өндийхөд, тэд хотын гүн рүү улам орж, аажмаар төв хэсэгт нь дөхөж эхлэв.

Цайз хараагдсан хотын яг дунд орших өндөр довцог дээр сүндэрлэнэ. Тэр сүр жавхлантай, гайхамшигтай бөгөөд олон арван цамхаг тэнгэр өөд цоролзон, тус бүр нь нарийн хийцтэй нуман хаалга, багануудаар тулгуурлагджээ. Дээврийн ирмэг доороос гаж хэлбэрт чөтгөрийн хөшөө балгас руу доош ширтэн, хотыг ажиглаж байв.

Цайз руу хөтлөх зам нь өөрөө цайз шигээ сүрдмээр байлаа. Нарийн, бат бэх бэхлэгдсэн бөгөөд довийг тойрон мушгиралдан үргэлжилж, ингэснээр цайзын хамгаалагчид боломжит довтлогч бүрийн дээрээс тасралтгүй сум асгах нөхцөлийг бүрдүүлжээ.

Замын төгсгөлд цайзын хаалга руу хүрэх сүрлэг шат өгсөнө. Түүний өмнө нэгэн цагт асар уудам чулуун талбай байсан бөгөөд дайсан ямар нэгэн байдлаар үүнээс бусад бүх хамгаалалтын шугамыг нэвтэлбэл, цэргүүд энд цугларах ёстой байв.

Харин одоо тэр талбай нь түр зуурын суурин болон хувирчээ. Чулуу, мод, мөн энэ ядуусын хорооллын оршин суугчдын олж чадсан юу ч бай хамаагүй зүйлсээр барьсан жижиг, муу хийцтэй байшингууд энд тэндгүй замбараагүй сүндэрлэн, эмх цэгцгүй бүлгүүд, нарийн гудамж хонгилоор хоорондоо холбогдож байв.

Энэ газар нь Саннигийн өсөж торнисон захын хороололтой яг адилхан харагдахгүй ч, зовлон, айдас, цөхрөлийн тэр танил уур амьсгалыг агуулж байлаа.

Тэд хоёул гаднах сууринд ойртоход, хэд хэдэн Нойрсогч Кайг найрсаг инээмсэглэлээр угтав.

“Хөөе, Найт! Чамайг харах сайхан байна, найз аа. Сүүлийн үед хаачаад, үзэгдэхгүй алга болов?”

Кай ичиж буй мэт инээмсэглэв.

“Аан, мэднэ дээ. Энд тэнд нисж явлаа. Харин чи яаж байна, анд минь?”

Царайлаг залуу танилтайгаа энгийн яриа солилцож байх хооронд, Санни болгоомжтойгоор эргэн тойрноо ажиглав.

Эндээс явснаас хойш, эндхийн газар үл мэдэг өөрчлөгдсөн байлаа. Суурин өөрөө бараг хэвээрээ мэт, ганц хоёр барилга л жаахан хэлбэрээ сольсон бололтой. Харин хүмүүс… хүмүүс нь ямар нэгэн байдлаар илүү эрч хүчтэй, өөртөө итгэлтэй харагдана. Үхэл, өлсгөлөнгийн байнгын айдас өмнөх шигээ дарамттай байхаа больсон мэт.

Гэсэн ч агаарт үл тайлагдах нэгэн хачин хурцадмал байдал мэдрэгдэж байв.

_Сүүлийн гурван сарын хугацаанд тэр ч бас завгүй байсан бололтой._

Эцэст нь яриагаа дуусгаж чадсан Кай түүн рүү эргэж, гэмшсэн маягаар инээмсэглэв.

“Уучлаарай.”

Санни хөмсгөө атируулав.

“Яагаад тэд чамайг Найт гэж дуудаад байгаа юм?”

Царайлаг залуу түүн рүү хэсэг ширтсэнээ, хоолойгоо засаад, дуу нь ялимгүй сонин өнгөөр хэлэв.

“Аан, чи үнэхээр мэдэхгүй юм байна. За тэгвэл… хоч маягийн нэр л дээ. Энэ хавиар намайг Найтингэйл гэж дууддаг.”

_Ямар тэнэг хоч вэ_ гэж Санни бодоод, аль болох хурдан ажлаа амжуулахыг хүсэв.

Тэр энэ гутранги газраас аль болох хурдан явахыг тэсэн ядан хүлээж байлаа.

“За, энд ирсэн юм чинь амлалтаа биелүүлэх цаг боллоо.”

Кай толгой дохив.

“Тэгье. Чи надаас яг юу хийхийг хүсэж байна?”

Санни хэн ч сонсохгүй байгаа эсэхийг шалган эргэн тойрноо ажиглаад, хэлэв:

“Энэ их энгийн. Цайз руу ороод хэн Дурсамж зарж байгаа, үнэ нь ямар байгааг олж мэд. Дараа нь буцаж ирээд надад мэдээл.”

Түүний хамтрагч хэд хэд анивчиж, илт гайхсан ч мөрөө хавчив.

“Асуудалгүй. Гэхдээ багагүй хугацаа орно шүү. Мэдээж хамгийн сайн мэдээлэл авахыг хүсвэл.”

Үүнийг сонсоход Саннигийн царай ярвайв.

“Яахаа өөрөө шийд. Би тэр гудамжинд хүлээж байя.”

Кай түүн рүү сүүлчийн удаа харж, инээмсэглээд, холдон одов.

Сандарч, чангарах мэдрэмжинд автсан Санни тусгаарлагдмал нэгэн нарийн гудамж руу очоод, нуруугаа хананд наллаа. Тэр өөрийгөө аль болох жижиг, үл анзаарагдам болгохыг хичээв.

Энд байх нь түүний арьсыг арзайлгаж байлаа. Магадгүй энд буцаж ирсэн нь алдаа байсан ч юм бил үү. Магадгүй тэр зүгээр л эргээд, холдон явах ёстой байсан байх.

Гэхдээ тэр тэгсэнгүй. Сэтгэлийнхээ гүнд, Сүүдрээ аль болох хурдан хүчирхэгжүүлэхийн тулд аль их Дурсамж цуглуулах энэ боломжийг алдах ёсгүй гэдгээ тэр мэдэж байв.

Магадгүй түүнд дахин ийм боломж олдохгүй ч байж мэднэ.

Цаг удаанаар өнгөрөв. Нэг цаг өнгөрч, дараа нь дахиад нэг. Кай Саннигийн хүссэн мэдээллийг цуглуулахдаа ёстой л тухтай ханджээ.

Гэвч одоохондоо юу ч болоогүй. Одоохондоо.

Санни бараг л өөрийгөө дэмий түгшиж байна гэж итгэж эхэлж байтал, мэдээж түүний хамгийн их айж байсан зүйл бодит боллоо.

Арын хаа нэг газраас тайван, хэтэрхий танил хоолой гэнэт цуурайтав.

“Сайн уу, Санни.”

Тэр урхинд орсон араатан шиг хөшиж, дараа нь удаанаар эргэв. Царай дээр нь хачин, ээдрээтэй илэрхийлэл тодорлоо.

Инээмсэглэл хүчээр гарган, гэнэт хатсан уруулаа долоогоод, Санни хэлэв:

“…Сайн уу, Неф. Удаан уулзсангүй шүү.”