251-р бүлэг : Тамын хил
Ёроол нь үл харагдах гүн ангалын ирмэг дээр зогссон Санни санаа алдаад Мөшгигч Өргөсийг дуудлаа. Дараа нь Харанхуй Жигүүрийг идэвхжүүлж, хоосон руу алхам хийв.
Түүний ид шидтэй нөмрөгийн соно далавч ийм тодорхойгүй аюултай нөхцөлд ганцаараа найдахад хэтэрхий эмзэг. Нөөц хувилбар бэлэн байлгах нь илүү зөв.
Зөөлөн гулсан доошлох зуураа тэр хэсэг шулуун бууж, дараа нь эргэн, багийн бусад гишүүд рүү харлаа.
Алтан олс харанхуй руу шидэгдсэн байв. Нефис, Эффи, Кастер гурав аль хэдийн доош бууж, Кай тэдний ойролцоо нисэн, ямар нэг зүйл довтолбол нумаа татахад бэлэн байлаа. Касси түүний хажууд, Аниргүй Бүжигчнийг гартаа барин зогсоно.
Тэр нарийн туялзуур нь түүнд чиглүүлэгч, түшиг болж, сохор охинд тунгалаг далавчаа илүү үр дүнтэй ашиглах боломж олгож байв. Түүний ачаар Касси ихээхэн хурдтай хөдөлж, эсвэл хөл дор ямар ч тулгуургүй агаарт тогтож чадна.
'Ашигтай юм.'
Ийнхүү баг эртний уурхайн ёроол руу бууж эхлэв. Санни өргөн мушгиа замаар доош гулсаж, заримдаа хананд хангалттай ойртож, гараараа хүрэх шахна. Тэр бусдаасаа бага зэрэг түрүүлж байлаа.
Зай хэт холдох үед тэр чинжаалаа чулуун ан цавд шаан, босоо хананд этгээд шавж мэт наалдан, бусдыг хүлээнэ.
Түүний сүүдэр улам доошилж, доорх харанхуйг шинжин тандаж байв.
Агаар дахь хурцадмал байдал үл арилах ч эцэст нь доош бууж буй хүмүүс рүү юу ч довтолсонгүй. Энэ хачирхалтай тайван байдлын шалтгааныг тэд уурхайн ёроолд хүрээд ойлгов.
Хатуу газар дээр хамгийн түрүүнд буусан нь Санни байлаа. Бусад нь хэдэн арван метрийн дээр байх зуур тэр хэсэг хугацаанд бүрэн харанхуйд ганцаараа үлдэв.
Алхам хийхэд хөл доор нь ямар нэг зүйл хяхтнан хугарав. Доош харвал цайвар ясны хэлтэрхий байлаа.
Хэдхэн метрийн цаана аварга араг яст амьтны үлдэгдэл бутран хэвтэнэ. Энэ нь олон зуун жижиг сарвуу бүхий урт могой мэт, аймшигт дугуй амтай байв. Дээш хараад тэр энэ үхсэн мангасын урт уурхайн босоо хонгилыг хэд хэд ороож хүрэлцэхээр байсныг дүгнэв.
Санни бодолд автаж байх зуур бусад нь доош бууж ирлээ. Тэдний гэрэл гаргадаг Дурсамжийн туяа түүн дээр тусч, цааш тархан, аварга яслаг өтний үлдэгдлийг илчиллээ.
Тэр гэрэлд ил болсон сүүдэр гулсан ирж, Саннигийн хөлд наалдав.
Хамгийн түрүүнд Нефис газарт бууж, жигшүүрт Хар дарсан зүүдний мангасыг хараад гараа сунган асуулаа.
"Санни?"
Тэр толгой сэгсэрлээ.
"Үхсэн. Энд ямар ч хөдөлгөөн алга."
Удалгүй бүгд газарт буув. Аварга өтний эргэн тойронд цугларсан тэд бүгд ижил бодолтой байлаа.
'Үүнтэй босоо ханан дээр тулалдсан бол жинхэнэ хар дарсан зүүд болох байж дээ.'
Алдагдсан аялалын бүлгийнхэн энэ аймшигт амьтныг хэрхэн устгасныг Санни мэдэхгүй ч тэдэнд талархаж байв. Харанхуй Жигүүрийн бат бөх чанарыг туршихыг тэр хүсэхгүй.
Гэвч одоо түүний толгойд нэг түгшүүртэй асуулт эргэлдэнэ.
Хэрвээ анхны эзний баг хонхорыг хамгаалж байсан чулуун мангас, уурхайн өт хоёрыг устгах хэмжээний хүчтэй байсан бол…
Тэгвэл эцэст нь тэднийг юу устгасан юм бэ?
Бараан төрхтэй Санни үхсэн амьтнаас холдон, харанхуй руу алхав.
Удалгүй тэд хаягдсан отог дээр саатв.
Чулуун шалан дээр түр зуурын галын тулга байгуулж, эргэн тойронд нь таван том чулууг суухад зориулан байрлуулжээ. Цаахан талд нь нурангаар хийсэн намхан хамгаалалт босгож, отгийг гэнэтийн халдлагаас хамгаалсан байв.
Аялалын гишүүд энд байсан нь гарцаагүй.
Өдрийн ихэнхийг алхаж, авирч, гүйсэн тул баг шөнөжин энд амарч, маргааш хайлтаа үргэлжлүүлэхээр шийдэв.
Удалгүй түүдэг галын улбар шар гэрэл харанхуйг хөөн зайлууллаа.
Олон жилийн өмнө анхны эзэн болон түүний нөхөд амарч, хоолоо бэлдэж байсан газар ийнхүү амарч суух нь этгээд мэдрэмж төрүүлнэ. Санни түүхэнд хүрч үзэж байгаа мэт санагдав.
Эсвэл… түүнийг өөрөө бүтээж байгаа ч юм шиг.
Гэвч хий дэмий бодолд автах цаг түүнд байсангүй.
Хэрвээ Нефис энэ аяллын эхэнд хэлсэн нь үнэн бол маргааш… маргааш түүний гялалзах цаг ирнэ.
───
Дараагийн өдөр баг эртний уурхайн хонгилуудаар цааш нэвтэрлээ. Тэд яг хэр гүнд байгаагаа мэдэх боломжгүй ч толгой дээр нь нурахад бэлэн мэт санагдах асар их чулуун жингийн дарамт таатай биш.
Тэд одоо уулсын хэвлийд байлаа.
Нарийхан хонгилуудаар хэдэн цаг алхсаны дараа гэнэт Санни хацрыг нь илбэх зөөлөн сэвшээ салхийг мэдрэв. Хэдэн минутын дараа алсад шурган дуу сонсогдов.
Харанхуй руу гүнзгийрэх тусам тэр чимээ чангарч, эцэстээ урсах усны тодорхой шуугиан болов.
Удалгүй тэд өргөн газар доорх голын эрэгт хүрэв.
Ус нь бэх мэт хар, гэхдээ хараалт тэнгис шиг биш. Агаарт давсны үнэр ч алга. Голын гадаргуу дээр манангийн сиймхий дээш хөөрч, нам гүм харанхуйд мушгиран эргэлдэнэ.
Яг л Тамын хил шиг.
Эрэг дээр чулуун багана босгож, түүнд цайвар модоор хийсэн үзэсгэлэнт завь уяатай байв. Тэр завь хүйтэн хар усан дээр зөөлөн ганхална.
Тэр дэгжин завийг харсан Санни санаа алдана.
Одоо өөрийнхөө үнэ цэнийг харуулах цаг иржээ.