Шөнийн гүн дунд Санни эцэст нь нурсан номын сангийн шалыг цэвэрлэх хүнд бэрх ажлаа дуусгав. Ядарсан байдалтай дугуй танхимын төвд зогсоход тэр асар том ханын зурагт яг голд нь оршиж байлаа.

Тэр чулуун шигтгэмэл цаг хугацааны урсгалыг бараг өө сэвгүй даван туулжээ. Ихэнх хэсэг нь бараг төгс хадгалагдсан байсан бөгөөд цөөн хэдэн жижиг хэсэг л элэгдэл болон Улаан цамхагт оршин байсан амьтны хорлолоос болж сүйдсэн байв.

Одоогоор Санни долоон баатрын нүүрний дүрсийг устгасан зүйл нь Мартагдсан эргийн Аюул байсан гэдэгт бүрэн итгэлтэй болжээ. Яаж боломжтойг нь тэр мэдэхгүй ч эртний хөшөөнүүдийн толгойг тас цавчсан тэрхүү уур хилэнт хүч л эртний уурхай дахь сийлбэрүүд болон энэ ханын зургийг гэмтээсэн гэдгийг мэдэрч байв.

Яг л тэр Аюул Оддын гэрлийн легион байгуулагчдын ул мөрийг түүхээс бүр мөсөн арчихыг хүссэн мэт.

Тэдний нэрс мартагдсан, түүхийг нь мэддэг байсан бүх хүн тоос болон замхарсан, дүрсийг нь тээсэн чулуунууд хүртэл доромжлогдон хагарч бутарсан байлаа.

Тэр бузар амьтан тэдний эсрэг ямар их хорсол тээж байсан болохоор өвийг нь арилгахын тулд ийм галзуурсан туйлшралд хүрэв ээ?

Санаа алдан Санни бага зэрэг эргэж, ханын зургийн зах руу алхав. Тэр түүхийн эхлэлийг хайж байлаа.

Энд ганц дүрс бус, олон урт дүрслэл ээлж дараалан мушгиран, шигтгэмэлийн зах хэсгээс төв рүү урт хуйлмал мэт эргэлдэн үргэлжилжээ. Тэдгээр дээр харанхуйд залгиулсан энэ газрын түүх, эцэстээ шинэ үүрийн ирэлтээр төгсөх байдлаар дүрслэгдсэн байв.

Мартагдсан эрэг дээр бүхнийг залгигч харанхуйн хараал хэрхэн ирснийг, мөн энэ газрын эртний оршин суугчид ямар их эсэргүүцэл дунд түүнтэй тэмцсэнийг Санни аль хэдийн мэдэж байсан.

Одоо тэр хамгийн сүүлчийн нууцыг мэдэх гэж байлаа, тэдний эцсийн мөхлийн шалтгааныг.

Эхний дүрсийг олмогцоо тэр анхааралтай ширтэн хэсэг зогсов. Дараа нь цааш алхаж, хөл дор нь түүх хэрхэн дэлгэгдэж байгааг ажиглав.

Хараал ертөнцийг мөнхийн харанхуйн хөшгөөр бүрхэн захирч, аймшигт амьтад хүний суурингуудыг нэг нэгээр нь довтолж эхлэхэд тэдэнтэй тулалдахаар хүчирхэг баатрууд ар араасаа төрөн гарчээ. Гэвч хэчнээн хүчтэй, зоригтой, баатарлаг байсан ч тэдний хэн нь ч удаан тэсэж чадсангүй.

Ялангуяа өөрсдийн холбоотнууд нь хүртэл мангас болон хувирч эхэлсэн үед бүр ч боломжгүй байв.

Арын хамгаалалт хийх хүнгүй байхад харанхуйд нуугдсан аймшигт дайснуудтай нүүр тулах боломжгүй. Харин бүр дордвол чамайг хамгаална гэж хамгийн их итгэсэн хүмүүс чинь өөрсдөө үхлийн цохилт өгөхөд юу ч хийж чадахгүй.

Гэсэн ч хүн төрөлхтөн оршин тогтносоор байлаа.

Сарууд өнгөрөн, дараа нь жилүүд урсав. Эцэст нь энэ аймшигт ертөнцөд шинэ үе өсөж торнив.

"Бүхнийг залгигч харанхуй дунд төрсөн долоон зоригт баатар хараагдсан энэ нутагт гэрлийг буцаан авчрах тангараг өргөсөн."

Санни аяархан шивнэв.

Хожим Оддын гэрлийн легион байгуулсан хүмүүс үнэхээр харанхуй дунд төрсөн байжээ. Тэд буцаан авчирна гэж тангарагласан тэр гэрлийг хэзээ ч нүдээрээ үзээгүй.

Тэдний мэддэг зүйл гэвэл ахмадуудаасаа сонссон домгууд л байв. Хүмүүс хэзээ ч Хар дарсан зүүд болон хувирдаггүй байсан цаг үеийн тухай, хамгийн харанхуй шөнө ч үзэсгэлэнт одод тэнгэрт гэрэлтдэг байсан тухай домгууд.

Энэ шинэ үе харанхуй ба аймшгийн дунд өсөж торнин, эцэг эхээсээ ч хавьгүй аймшигтай хүч болон цутгагджээ.

Хүнд цаг үе хатуу хүмүүсийг төрүүлдэг. Харин тэдний амьдарсан цаг үе төсөөлөхийн аргагүй хатуу, харгис байв. Түүнээс ч илүү.

Тиймээс тэр цаг үеийн бүтээсэн хүмүүс ч энэ харанхуй бодит байдалд тааруулан өөрчлөгдсөн байлаа.

Эцэст нь энэ долоо бусдаасаа тодрон гарч ирж, хүн бүр өөр өөрийн бүлгийг удирдан айсуй сүйрлийн эсрэг тасралтгүй тэмцэж эхэлжээ.

Санни зогсон, тэр долоог дүрсэлсэн зураг руу анхааралтай ширтэв. Нүүр царай нь танигдахын аргагүй эвдэрсэн байсан ч гэсэн.

Цагаан металлаар урласан нарийн хийцтэй хуяг өмсөж, бат бэх илдээ чанга атгасан нэгэн хүлэгт баатар байв.

Хөнгөн намирсан өмсгөлтэй, нарийн гар нь зөөлөн гэрлээр туяарсан дэгжин санваартан эмэгтэй байв.

Эртний цээж хуяг өмсөж, үзэсгэлэнт хүрэл жадандаа налсан сүр хүчтэй анчин байв.

Эвэршсэн алган дотроо чулуучны алх атгасан гарамгай барилгачин байв.

Энгийн хийцтэй боловч ганц эрдэнээр чимэглэсэн даруухан титэмтэй сүрлэг эзэн байв.

Ардаа сүнс мэт нарийн чинжаал нуун барьсан зальтай, өршөөлгүй алуурчин байв.

Мөн манант нутгаас ирсэн, чулуун мэт хуяг өмсөж нүүрээ хэзээ ч харуулдаггүй үл таних нэгэн байлаа. Түүний хөлийн дэргэд хүнд дугуй бамбай налжээ.

Санни долоон баатрыг ширтэн бодолд автав.

"Хүлэгт баатар, Анчин, Эзэн, Үл таних хүн, Алуурчин, Барилгачин, Санваартан. Шөнө Дундын Хэлтэрхий, Оргилын Хэлтэрхий, Үүрийн Хэлтэрхий, Үдшийн Хэлтэрхий, Сарны Хэлтэрхий. Харин үлдсэн хоёр нь... Нарны Хэлтэрхий, Одны Хэлтэрхий юу?"

Сүүлчийн хоёр Хэлтэрхий Дурсамжийн хувь заяа түүнд одоо ч тодорхойгүй хэвээр.

Гэхдээ Нефис ямар нэг зүйл мэдэж байсан нь лавтай. Эс тэгвээс тэр Үүрийн титмийг олохоор Хөндий уулс руу тийм аюултай аялалд гарахгүй байсан.

Мартагдсан эргийн түүх энд илүү дэлгэрэнгүй дүрслэгдсэн байсан ч одоогоор түүнд шинэ нээлт авчирсангүй.

Бодолд автан Санни долоон баатрын дүрснээс холдон цааш алхав.

Түүхийн нэгэн мөчид баатрууд нэгдэж, Одны гэрлийн легионыг байгуулан, хүн төрөлхтний амьд үлдсэн үлдэгдлийг нэгэн тугийн дор нэгтгэжээ. Мөн яг тэр үед тэд эсэргүүцлийн тангараг өргөсөн байна.

'Тэд галзуурсан байх ёстой...'

Боломжгүй зүйлийг биелүүлэхээр тэмүүлэх нь галзуурлын тодорхойлолт биш гэж үү?

Санни хөмсгөө зангидан, гэхдээ энэ тохиолдолд долоон баатар үнэхээр тэр солиотой зорилгоо биелүүлж чадсаныг сайн мэдэж байлаа.

Энэ бүхэн хэтэрхий ойр санагдана.

Учир нь тэр өөрөө ч боломжгүй зорилго тавих дуртай, бас түүнийгээ боломжтой гэдгийг байнга баталдаг нэгнийг мэднэ.

Гэвч бүх зүйл яаж төгсөв?

Тийм ээ, баатрууд мөрөөдлөө биелүүлсэн.

Гэвч Мартагдсан эрэг эцэстээ эзгүйрсэн там болон хувирсан хэвээр үлдсэн.

Тэдний гэрэлд юу тохиолдсон юм бол?

Шигтгэмлийн дараагийн дүрснүүдийг ширтэхдээ Санни одоо үүний хариуг олох гэж буйгаа мэдэрлээ.