Санни бичээсүүдийг ширтэн зогсож, толгой нь эргэв.

Тэгтэл гэнэт нүдэнд нь ойлголтын гэрэл гялсхийв. Тэр эцэст нь Сүүдрийн хувилбар ба Сүүдэр хоёрын хоорондох үндсэн ялгааг ухаарсан байлаа.

Үнэндээ, энэ нь тун энгийн зүйл байв.

Сүүдрийн хувилбар гэдэг бол түүнийг алсан амьтны зүгээр л хуулбар. Үхэх агшных нь дүр төрхөөр цутгагдан, хэзээ ч өөрчлөгдөхгүй, яг тэр хэвээрээ үлддэг зүйл.

Харин Сүүдэр бол өөр.

Угтаа бол тэд төрөлхөөсөө хувирамтгай оршихуй. Орчин нөхцлөөсөө хамааран хэлбэр, дүрсээ байнга өөрчилдөг. Тиймээс Сүүдэр ч мөн адил тодорхой хэмжээнд өөрчлөгдөх чадвартай байв.

Тэр өсөж чадна. Гэнэтхэн л Саннигийн нүд томров.

Хар дарсан зүүдний мангасуудыг хороох бүрдээ, тэр тэдний сүүдрийн хэлтэрхийг шингээн авч, улам хүчирхэг болдог. Эцэст нь түүний Сүүдрийн Цөм зайлшгүй хувьсаж, Идэвхгүйгээс Сэрсэн… цаашлаад түүнээс ч илүүг давна. Энэ хувьслаар ирэх хүчний үсрэлт нь зүйрлэшгүй байлаа.

Гэхдээ мэдээж, энэ үйл явцын нарийн ширийнийг тэр бүрэн мэдэхгүй. Нэмж хэлэхэд, хүн хүний хувьд тэр зөвхөн Зүүдний ертөнцөөс бодит ертөнцөд эргэн ирснийхээ дараа л Сэрсэн болж чадна. Харин энэ хараал идсэн газраас гарах нь боломжгүй мэт санагдаж байв. Мөн бичээсүүдийн шаардсан тэр мянган сүүдрийн хэлтэрхийг үнэхээр цуглуулбал юу болохыг ч тэр мэдэхгүй байлаа.

Гэхдээ нэг зүйл тодорхой байсан.

Хэрвээ тэр Сэрсэн рүү хүрэх замаар урагшилсаар байвал, эцэст нь өөрийн Дурсамжууд болон Сүүдрийн хувилбаруудаасаа хэтэрхий илүү хүчирхэг болж, ижил зиндааны дайснуудын эсрэг тэд огт хэрэггүй болно. Тэр үед тэднийг хаяж, орлуулах зүйл хайхаас өөр аргагүй. Гэвч орлох зүйл олдоно гэсэн баталгаа огт байхгүй.

Дурсамжийн хувьд энэ асуудал тийм ч ноцтой биш, харьцангуй амархан олддог. Харин Сүүдрийн хувилбар бол огт өөр хэрэг. Тэд дэндүү ховор. Нэгэнт эзнээ дагаж чадахаа больтол сул дорой болбол, түүнийг орлуулах нь бараг боломжгүй даалгавар болдог.

Харин Сүүдэр…

Сүүдэр бол эзний хамтаар өсөж чадна. Санни өөрөө хүчирхэгжихийн хэрээр, Сүүдэр нь ч мөн адил хүчирхэгжинэ. Хэрвээ Санни хичээж, хөдөлмөрлөхөд бэлэн байвал, түүний Сүүдэр хэзээ ч араас нь хоцрохгүй.

Энэ ганцхан чанар л ирээдүйнх нь төлөвлөгөөг орвонгоор нь өөрчлөх хангалттай байв.

Өмнө нь Санни өөрийгөө тулааны талбарт гол хүч нь болж, Дурсамжууд болон ганц хоёр тэнүүчилсэн Сүүдрийн хувилбараас л дэмжлэг авна гэж төсөөлдөг байсан. Учир нь өндөр зэрэглэл, ангиллын Сүүдрийн хувилбар олно гэдэг бараг боломжгүй зүйл.

Идэвхгүй Сүүдрийн хувилбар харьцангуй олон, Сэрсэн Сүүдрийн хувилбар ч тодорхой хэмжээнд байдаг. Гэхдээ тэдгээрийг голчлон Мастер болон Гэгээнтнүүд хуваан эзэмшдэг. Учир нь тэд ийм зиндааны Хар дарсан зүүдний мангасыг харьцангуй амархан ялж чадна.

Харин Нүгэлт, Бузар мангасуудтай тулалдах тухайд бол бүр ч аймшигтай зүйлсийг дурдах ч хэрэггүй. Энэ нь хэзээ ч амар байдаггүй. Тиймээс тэдний түвшний мангасыг алж, хангалттай “олз” авчрах нь бодит боломж биш.

Бүх хүнд… гэхдээ Саннигаас бусдад.

Тэр сул дорой мангасуудыг хороож, доод зиндааны Сүүдрийн хувилбар олж аваад, тэднийг аажмаар жинхэнэ нядалгааны араатан болгон бойжуулж чадна. Магадлал, боломжийн хязгаарлалтад баригдахгүйгээр, тэр аажмаар өөрийн гэсэн хүчирхэг Сүүдрийн армийг байгуулж, өөрийнх нь өмнөөс тулалдаанд оруулж чадна.

Тэгээд өөрөө аюулгүй газраас харан сууж, коктейль шимэх ч боломжтой.

“Ээ дээ… коктейль гэдэг чинь баян хүмүүсийн уудаг юм биз дээ?”

Мөн мангасууд зиндаагаа ахиулахын тулд Хар дарсан зүүд давж гарах шаардлагагүй байж магадгүй. Ядаж Саннигийн мэдэхээр бол. Үнэндээ, Хар дарсан зүүдний мангасууд цөмөө хэрхэн хувьсгах талаар тэр бараг юу ч мэдэхгүй.

Жишээ нь, Хуягт Чөтгөр зүгээр л Сүнсний Модны жимсийг идэж, асар их сүнсний мөн чанарыг шингээх замаар хангалттай хүчирхэгжиж байсан.

Ямартай ч, тэр Сүүдрийн Гэгээнтнийг өөрөөсөө ч илүү хүчирхэг болгох боломж байж мэдн. Ялангуяа Мартагдсан Эрэг дээр байх хугацаандаа.

Магадгүй бүр эндэх амьдралыг нь жинхэнээсээ тэсвэрлэхүйц болтол.

Сүүдрийг ширтэж, нүдэнд нь догдлолын оч гялалзаж, Санни чихэндээ тултал инээмсэглэв.

“Чи бид хоёр хамтдаа агуу зүйлсийг бүтээнэ ээ, анд минь.”

Хэрвээ түүний өөрийн сүүдэр одоохондоо зүрхэнд нь эзлэх байр сууриа бодоогүй байсан бол, яг одооноос эхлэн санаа зовж эхэлсэн нь дээр байв.

Одоо Саннигийн толгойг хамгийн их зовоож байсан асуулт бол энэ. Тэр Сүүдрийн Гэгээнтнийг сүүдрийн хэлтэрхээр яаж тэжээх вэ?

Хэрвээ өөрийнхөө зарим хэлтэрхийг түүнд шууд шилжүүлж чаддаг байсан бол, өөрийн хүчийг улам сулруулах байсан ч тэр огтхон ч эргэлзэхгүй хийх байлаа. Гэвч тийм боломж огт харагдсангүй. Бичээсүүдийг хэдэн ч удаа шалгасан, дуугүй чулуун биетэд хүрсэн, бүр Хараалтай ярилцах гэж оролдсон ч ямар ч үр дүн гарсангүй.

Санни бүр өөрийнхөө сүүдрээс зөвлөгөө асуусан ч, тэр нөхөрт ярих хүсэл огт байсангүй. Түүний илэрхийлэлгүй харанхуй “нүүр”-нээс Санни “урвагч!” гэсэн үгийг л уншиж чадсан.

Ядаж дуугүй байдалтай тулгарсны дараа түүнд ингэж санагдсан юм. Догдлолдоо автаад, сүүдэр нь бие махбодын хувьд ярих боломжгүй гэдгийг тэр бүр мартчихаж.

Толгойнхоо ар талыг маажаад, Санни Сүнсний Тэнгис дотор нааш цааш алхаж, тэр дуугүй чулуун мангасын дотор сүүдрийн хэлтэрхий яаж чихэх вэ гэж бодлоо.

“За тэгвэл… хамгийн ойлгомжтой хариулт нь түүгээр Хар дарсан зүүдний мангас алуулах явдал л даа. Гэхдээ энэ ажиллах болов уу? Миний үнэнч сэгээр хооллогч нэг юм албал, хэлтэрхий нь дандаа надад ирдэг шүү дээ, түүнд биш. Түр хүлээ… түүнд гэж үү? Касси намайг бүх эд юмст хүний зан чанар өгөх хүүхдэрхүү зангаараа халдварлуулчихсан юм биш биз? Тэр шүү, тэр! Хүн биш, зүйл! Би авдаг, тэр биш. Тийм, энэ нь дээр. Түр хүлээ… би юу яриад байна вэ?”

Гадаад ертөнц рүү өнгийхөд, Санни хөмсгөө атируулав. Одоо тэнд өдөр болж байлаа… ер нь бол энэ үед тэр аль хэдийн унтаж байх ёстой.

Өдөр гадагш гарах нь аюултай. Сүүдрээс гарч алхах хэрэгтэй болно, тэгвэл элдэв Нүгэлт аймшигууд түүнийг олж харах нь гарцаагүй.

Тэр энэ тамд ингэж удаан амьд үлдсэн нь хэт болгоомжтой, бүр хулчгар байж, зөвхөн шөнөөр ан хийснийх. Энэ сургамжийг сурч авахын тулд тэр аймшигтай үнэ төлсөн, бараг амь насаа алдах шахсан.

Гэхдээ… гэхдээ одоо?

Тэр эрсдэл хийх хэрэгтэй юү?