Санни Кайгийн үгсийг тунгаан бодов. Сэрэгч нисэх чадвартай байх нь сонсоогүй зүйл биш ч гэлээ, нэн ховор. Харин шөнө бүр хараал идсэн харанхуйн үер дэлхийг залгидаг Мартагдсан Эрэг дээр бол ийм чадвар үнэлж баршгүй эрдэнэ байлаа.

Кай шиг нэгэн хажууд нь байсан бол Шүрэн ойг туулах нь хэчнээн амар байхыг Санни төсөөлж ч чадахгүй байв.

Гэнэт л Кай яагаад ийм хэмжээний сүнсний хэлтэрхийтэй болох нь ойлгомжтой болов. Мөн түүнийг барьж хорьсон хүмүүс яагаад Дурсамжийг нь хүчээр гаргуулахдаа тийм зөөлөн хандсаны учир ч тайлагдав. Тэр амьд байхдаа л илүү үнэ цэнтэй байлаа.

Санни хэсэг хугацаанд хөдөлгөөнгүй зогсож, бүхнийг эргэцүүлэв. Удалгүй Кай дахин дуугарлаа. Сайхан дуу хоолой нь бага зэрэг түгшүүрээр өнгөрч байв:

“За яав? Чи надад туслах уу?"

Санни санаа алдаад худгийн хар ангал руу буцан очив.

“За яахав. Би энэ торыг авна, чи нисээд гарч ир. Гэхдээ надад чиний хэлтэрхийнүүд хэрэггүй. Хэрвээ амьд гармаар байвал, оронд нь чи миний төлөө нэг юм хийх хэрэгтэй.”

Худаг дахь хоригдол тээнэгэлзээд, болгоомжтой асуулаа:

“Юу?”

Санни инээмсэглэв.

“Хэрэг болох үед нь хэлнэ ээ. Санаа зоволтгүй, ноцтой зүйл биш. Цайз дотор хэдэн жижиг ажилд л туслах хэрэгтэй. Тэгэхээр тохиролцоо хийх үү, үгүй юу? Хэрвээ үгүй бол би явлаа. Энд хангалттай их цаг үрлээ.”

Кай удаан бодсонгүй. Төд удалгүй түүний дуу хоолой дахин харанхуйгаас цуурайтав:

“Тохиролцлоо.”

Тэр хачин тайван сонсогдож байлаа. Яг л хувь заяатайгаа эвлэрсэн мэт.

Санни үл ялиг хөмсгөө атируулаад:

“Сайн байна. Бас нэг зүйл. Хэрвээ чи бидний тохиролцоог зөрчөөд зүгээр л нисээд явчихвал, би чамайг олж очоод алах болно. Энэ бол сүрдүүлэг биш, зүгээр л бодит байдал. Ойлгов уу?”

Кай хэсэг дуугүй байснаа:

“Тийм ээ, асуудалгүй.”

Санни худгийн хар ангал руу ширтэн, хэсэг тээнэгэлзэв. Тэр Кайг хүн гэдэгт бараг итгэлтэй байсан ч, үгүй байсан тохиолдолд шууд аллага үйлдэхэд бэлэн байх ёстой.

Түүний дуугүй тушаалаар Чулуун Гэгээнтэн сүүдрээс гарч ирээд худгийн дэргэд сөхрөн, торон тагийг гараараа атгав. Түүний бээлий ган төмөр гоёлтой төмөртэй шүргэлцэн шаржигнаж, нэлээд хүч гаргасны эцэст хүнд тагийг аажмаар хажуу тийш нь хөдөлгөв.

Төмөр чулууг маажин зурах тэр дууг сонсоод Санни дагжин чичирлээ. Шөнө Дундын Хэлтэрхий түүний гарт гарч ирж, тэр байлдааны байрлалд орон, хатуу шийдэмгий болов.

Худагнаас юу ч гарч ирсэн бай, тэр нүүр тулан угтахад бэлэн байлаа.

Хэдэн секунд өнгөрөв. Нэг бүр нь үүрд үргэлжлэх мэт. Санни урдаа буй цэвэр харанхуйн тойргийг ширтэн, худгийн хоригдолд итгэх нь зөв байсан эсэхийг хүлээнэ.

Дараа нь дахиад хэдэн секунд. …Дараа нь бас хэдэн секунд.

Юу ч болсонгүй.

'Аан…?'

Санни толгойгоо гилжийлгээд, үл ялиг ууртайгаар асуув:

“Чи гарч ирэхгүй юм уу?”

Хэсэг хугацааны дараа сайхан дуу хоолой дахин сонсогдов:

“…Би сая нэг юм бодлоо.”

Санни санаа алдаад сэлмээ жаахан доошлууллаа.

“Юу юм?”

Кай нэлээд удаан дуугүй байснаа, болгоомжтой өнгөөр:

“Ээ… энэ тор дэндүү хүнд юм байна лээ. Би өмнө нь хөдөлгөх гэж оролдоход огт хөдлөөгүй. Үнэндээ үүнийг байрлуулахад намайг хорьсон зургаан хүн нийлж байж л арайхийн чадсан. Бүгд том, хүчтэй эрчүүд байсан. Тэгэхээр…”

Тэр гэнэт тээнэгэлзэв.

“Бид хоёулаа хүн гэдгээ тогтоосон, бас чиний шударга байдалд эргэлзэх гээгүй ч, ганцаараа үүнийг яаж хөдөлгөж чадсанаа тайлбарлаж өгч болох уу?”

Хүндэтгэлийн хэлбэр дахиад л гарч ирэв.

Санни шүдээ зуун хараав. Энэ залуу өөрөөс нь ч илүү хардлагатай юм!

Кайд нууц хөзрөө илчлэхийг хүсээгүй ч, болгоомжтой хоригдол түүнд өөр сонголт үлдээсэнгүй. Сүүдрийн Гэгээнтэн руу харанхуй харцаар харж байгаад, Санни хэллээ:

“Надад ч гэсэн энэ хэтэрхий хүнд. Гэхдээ аз болж надад маш хүчтэй Сүүдрийн хувилбар бий.”

Кай гэнэт их сониуч болсон бололтой.

“Өө? Тэгвэл үнэхээр азтай юм байна! Цайзад Сүүдрийн хувилбартай хүн маш цөөн. Би бараг бүгдийг нь нэрээр нь мэднэ.”

Тэр хэсэг дуугүй байснаа нэмж асуулаа:

“…Дашрамд хэлэхэд, чиний нэр хэн бэ?”

Санни нүдээ эргүүлээд, шүдээ зуун:

“Намайг Санлесс гэдэг.”

Энэ яриа аюултай ус руу орж байлаа. Кай дараа нь юу хэлэхээс шалтгаалаад, Санни худгийн ёроолд өөрөө орохоос өөр аргагүй болж ч магад.

Түүнийг аврахын тулд биш.

Үүрд дуугүй болгохын тулд.

Гэтэл тэр мөчид Кай гэнэт инээлээ.

“Санлесс гэж үү? Сүнс залгигч ад зэтгэрт л өгөх нэр шиг огт сонсогдохгүй юм байна шүү! Тийм боломж тэг хувь, тийм ээ?”

Ингээд дахиад тэр инээлээ. Энэ удаа хоолой нь цөхрөлөөр бага зэрэг өнгөрч байв.

Гэсэн ч тэр инээд нь хүртэл чихэнд тун таатай байлаа. Бараг түүний сайхан дуу хоолойноос ч илүү. Гэхдээ Санни түүнийг бишрэх сэтгэл огт байсангүй.

'Хараал ид!'

Санни чамархайгаа нухлав. Яагаад хэн ч түүнд итгэдэггүй юм бэ? Тэр чинь үнэхээр шударга залуу шүү дээ! Бүр дэлхийн хамгийн шударга залуу!

Ууртайгаар, тэгш хоолойгоор:

“Их л хөгжилтэй юм. Одоо бодлоо өөрчлөхөөс минь өмнө энэ худгаас гар.”

Эцэст нь Кай инээхээ больж, хэллээ:

“Цайзад тийм нэртэй хүн байхгүй. Ядаж л Сүүдрийн хувилбартай хүн. Чи гаднах сууринд амьдардаг юм уу?”

'Өө боль л доо!'

Дутагдал оюун санаанд нь дарамт үүсгэж эхлэхийг мэдрэн, Санни нүдээ аниад үнэнээр нь хариулав:

“Үгүй.”

Кай хоолойгоо засаад:

“Тэгэхээр… чи шөнөөр ганцаараа хараал идсэн балгас дундуур явдаг, дор хаяж зургаан хүний хүчтэй, цайзын хананаас гаднах харанхуйд амьдардаг, өөрийгөө Санлесс гэж нэрлэдэг. Би өөр юм орхисонгүй биз?”

Санни нүүрээ ярвайв.

“Тийм биш.”

Хэсэг нам гүм болов. Дараа нь худгийн хоригдол хошин өнгөөр:

“Ийм амьтантай уулзахаар чи худгаас гарч ирэх үү?”

Хараал идсэн шөнийн харанхуйд нуугдсан Санни заналхийлсэн маягийн инээмсэглэл гаргаад:

“Хэрвээ би чиний оронд байсан бол гарна. Чи ч гэсэн тэгэх ёстой гэж бодож байна. Яагаад гэдгийг нь мэдэх үү?”

Жаахан завсарласны дараа Кай чин сэтгэлээсээ асуув:

“Яагаад?”

Санни инээмсэглэхээ больж, дуу хоолойдоо хүйтэн хайхрамжгүй байдлыг шингээв.

“Учир нь би энэ торыг хэзээ ч буцааж тавьж чадна.”

Кайгийн хариуг хүлээлгүйгээр тэр Чулуун Гэгээнтэнд торыг жаахан хөдөлгөхийг тушаав. Агшин зуур төмөр чулууг маажих жихүүн дуу дахин чих дэлдэв.

Бараг тэр даруйд худгийн хоригдлын өнгө өөрчлөгдөв.

“Өө… за! Хүлээгээрэй! Болиоч!”

Сүүдрийн Гэгээнтэн торыг тавьж, ганцаардмал хашаанд дахин нам гүм ноёрхов.

Кай хэсэг дуугүй байснаа, гутрангуй дурамжхан хэллээ:

“…Чи ад зэтгэр биш л байгаасай, за юу? Холдоод зогс. Би гарч ирье.”