Улаан тоосонцор уушгинд нь шингэх мөчид Санни дотор нь үл мэдэгдэх хөдөлгөөн мэдрэв. Дараагийн агшинд цээжийг нь нэвт сүлбэх мэт тэсвэрлэшгүй өвдөлтийн давалгаа ирлээ. Тэр чангаар орилон өвдөг дээрээ сөхөрч, Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг базан авлаа. Амнаас нь цус урсан гарч, эртний чулуун дээр цацагдав.

Тэр цусанд жижигхэн цэцгүүд үндэс тавин, улаан шингэнийг шуналтай сорж, нүдэнд илт харагдах хурдтай ургаж байлаа.

Тэднийг бараан хорсолтой ширтсэн Санни шүдээ зуугаад аажмаар босов.

Нуруугаа бүрэн тэнийлгэх үед өвдөлт бага зэрэг намдсан байлаа. Цусанд шунагч цэцгүүд аль хэдийн харлан үхэж эхэлсэн нь Цусан Сүлжээний хачирхалтай ивээл тэднийг устгаж байв.

Тэр зальжин Хар дарсан зүүдний мангас түүнийг дотроос нь идэхийг оролдсон ч үнэндээ өөртөө цаазын ял оноочихсон хэрэг байв. Хэдхэн минутын дараа түүний тэсвэртэй биеийн галд бүрэн шатаж үгүй болно.

Хэрэв өчүүхэн хэсэг нь амьд үлдсэн ч Нефийн ариусгагч дөл үлдсэнийг нь дуусгана.

...Тэр хүртэл энэ тарчлалыг тэвчихээс өөр аргагүй.

"Нааш ир... ир л дээ, новшнууд аа!"

Шөнө Дундын Хэлтэрхий түүний гарт гарч ирэх үед өөр нэг мангас аль хэдийн алхаж буй аваргын мөрөн дээр гарч иржээ.

Санни урагш ухасхийн, илдээ савж тэр бузар амьтны толгойг тас цавчаад цээж рүү нь өшиглөн доош шидэв. Дараагийн мөчид тэр ухарч үсрэн, өөр нэг сармагчингийн сарвуунаас арайхийн бултлаа.

Араатан хариу үйлдэл үзүүлэхээс өмнө сахлын ир шиг хурц тачи түүний биеэр гялсхийн өнгөрч, хоёр гарыг нь зэрэг таслав.

Дахин улаан тоосонцор агаарт цацагдлаа.

Амьсгалаа түгжин Санни байрлалаа өөрчилж, нэг урсгалтай хөдөлгөөнөөр дахин довтлов. Шөнө Дундын Хэлтэрхий аварга сармагчингийн өвдгийг нэвт сүлбэж, түүнийг сөхрүүлэн унагав.

Амьтан үхээгүй ч хөдөлгөөнт байдал нь үндсэндээ үгүй болов.

'Хангалттай...'

Гэвч энэ нь бараг утгагүй байлаа.

Учир нь аль хэдийн гурван өөр мангас унасан амьтны оронд орж ирэхэд бэлэн болсон байв. Хэдхэн секундын дараа дахиад олон болно. Дараа нь бүр ч олон. Эцэстээ Санни энэ тасралтгүй урсгалд тасар татагдана.

Тэрнээс өмнө ямар нэгэн арга бодох хэрэгтэй.

'Хэрвээ би зүгээр л амьсгалж чаддаг байсан бол...'

Дотроос нь урж буй аймшигт өвдөлтийг тэвчин Санни ярвайж, дайснууд руу ухасхийв.

Дараагийн нэг минут орчимд тэр бүх илүүдэл бодлоо хүчээр тасалж, өршөөлгүй ган шуурга болон хувирлаа. Шөнө Дундын Хэлтэрхий нэг Хар дарсан зүүдний мангасаас нөгөөд шилжин бүжиж, нэвт сүлбэж, зүсэж, ялзарсан махыг тасалсаар байв.

Удалгүй агаарыг улаан тоосонцрын өтгөн манан бүрхлээ.

Нэг мөчид Санни шүдээ зуугаад тулаанаас ухарч, араасаа цус урссан цогцосны хивс үлдээн хэдэн метр арагш үсрэв. Чулуун дээр гулсан улаан манангаас гарч ирээд сая л нэг гүнзгий амьсгаа авч чадлаа.

Дайсан нь холдсоныг мэдэрсэн сармагчинууд урагш дайрлаа.

Гэвч дараагийн агшинд манан дотор ямар нэгэн зүйл гялсхийж, хүнд гурвалжин иртэй зэвсэг тэргүүнд явсан амьтны толгойг нэвт сүлбэв.

Цусан Цэцэг эзнийхээ гэмтлийг үл тоон довтолгоогоо үргэлжлүүлсэн ч дараагийн секундэд мангас сармагчингийн толгой хүчтэй арагш татагдан, тэнцвэрээ алдан доош уналаа.

Мөшгигч Өргөсний утас түр бэхлэлт болгон босгосон чулуун тулгуур багануудыг тойрон ороогдож, үл үзэгдэх урхи үүсгэжээ.

Кунай гавалд нь зоогдсон хэвээр байхад урагш дайрсан азгүй амьтан утсыг чангалж, үл үзэгдэх тор агаарт өргөгдөв.

Түүнд орооцолдсон хагас арван амьтан зэрэг доош унан, бусдыг Саннигийн араас шууд хөөхөөс саатууллаа.

Бэхлэлт ч, үл үзэгдэх утас ч удаан тогтохгүй. Гэхдээ ядаж хэдхэн секунд хожлоо.

[Та сэрсэн мангас, Цусан Цэцгийг устгалаа.]

[Таны сүүдэр...]

'...Эцэст нь.'

Уушгинд байсан Хар дарсан зүүдний мангас эцэстээ үхжээ.

Санни нэг ам дүүрэн цус нулимаад, ёолон уруулаа арчаад арагш харав.

Харсан зүйл нь түүнийг хараал урсгахад хүргэлээ.

Аваргын нуруугаар авирч байсан мангас сармагчинуудын бүлэг чулуун нөмрөгийн хүзүүвчид бараг хүрч иржээ.

Санни бүслэгдэх гэж байв.

Мөн түүнд шинэ санаа үлдээгүй.

'...Өнөөдөр үхэх бол ядаж та нараас аль болох олонтой нь хамт илүү гүн, илүү харанхуй там руу чирэгдэх болно. Бэлтгэлтэй бай, бузар амьтад аа!'

Тэр урагш дайрч, нарийн чулуун замаар гүйсээр аваргын нурууны голд яг цагтаа хүрч, түрүүлж ирсэн сармагчинтай мөргөлдөн, түүнийг Шүрэн ойн алсад харагдах гадаргуу руу бүхлээр нь шидэв.

Аваргын мөрнөөс ялгаатай нь энд хөдөлгөөн хийх зай бараг байсангүй.

Үнэндээ байнга савлаж буй хөдөлгөөнөөс болж зүгээр тэнцвэрээ хадгалах ч бэрх байлаа.

Гэвч өргөн мөртэй, аварга биетэй сармагчинуудын хувьд нөхцөл бүр дор байв.

Ийм нарийн чулуун зам дээр ганц хүн бүхэл бүтэн армийг тогтоож чадна.

...Мэдээж ар талаас нь хэн ч довтлохгүй бол.

Харин тийм зүйл болох нь гарцаагүй.

Хараал урсгасаар Санни дахин дахин цавчин, мангас бүрийг улаан тоосонцрын мананд унагаж байв.

Хичнээн тэмцсэн ч тэр бүслэгдэхгүйн тулд алхам алхмаар ухрахаас өөр аргагүй.

Нөхцөл байдал цөхрөлд ойртож байлаа.

Ялангуяа Мөшгигч Өргөсний утсанд түр саатсан амьтад эцэст нь мултарч, түүний байрлалд хүрэхэд хэдхэн секунд үлдсэн байсан тул бүр ч аюултай.

'Хараал ид!'

Өөдөөс нь ирсэн сармагчинг Шөнө Дундын Хэлтэрхийн хүчтэй цохилтоор ганхуулчихаад Санни ар талаас ирсэн дайралтыг хаахаар эргэнэ.

Гэвч тэр өчүүхэн төдий хоцорчээ.

Мангас сармагчингийн сарвууг хааж ч, бултаж ч амжихгүйгээ ойлгосон Санни ядаж хохирлыг багасгах арга халуурсан мэт бодов.

...Гэвч тэр амьтны сарвуу хүзүүнд нь хүрэхийн яг өмнө тэнгэрээс хурдан сүүдэр уналаа.

Хурц эрүүгээрээ сармагчинг шүүрэн авсан нэг царцаа түүний толгойг амархан тасдаж, агаарт эргэн нисэх зуураа олзоо аймшигтай хурдтай идэж эхлэв.

Дараагийн мөчид илүү олон Мах Мэрэгч тэнгэрээс унан, авирч буй сармагчинууд руу чиглэв.

Хоёр өөр овгийн Хар дарсан зүүдний мангасууд гэнэт ширүүн тулаанд түгжигдэж, зургаан хүн тэдний яг дунд найдваргүй хавчуулагдан үлдлээ.