Нүдний өмнөх түгшүүртэй дүр зурагт автан Санни амьсгаагаа түгжив.

Цогцос жижиг хорих өрөөний чулуун шалан дээр сөхөрсөн байдалтай, нэг гар нь шалан дээр гинжлэгдсэн байв. Түүнийг тойруулан чулуун дээр тойрог сийлсэн бөгөөд эргэн тойронд нь Саннигийн ойлгохгүй тоо томшгүй олон тэмдэг хүрээлжээ.

Гэвч тэр тойрог эвдэрсэн байлаа.

Харанхуй хот сүйрснээс хойш өнгөрсөн мянга мянган жилийн турш шоронгийн шал ан цавтан, хэд хэдэн хагарал нарийн сийлбэрийг чигээр нь тасалж өнгөрсөн байв.

Тэр тойрог дотор хорих ёстой байсан зүйл аль хэдийн устсан эсвэл оргосон бололтой.

Одоо үлдсэн зүйл нь зөвхөн хатаж хорчийсон цогцос.

Санни ойртон ирж, нурсан сүмийн доор, нэргүй дарь эхийн хөшөөний яг дор байрлах энэ хорих өрөөнд хоригдож нас барсан хүнийг дахин ажиглав.

Харанхуй нөмрөг, хар лакан багнаас болж тэр цогцосны талаар бараг юу ч мэдэж чадсангүй. Хүн бололтой нь харагдавч түүнээс цааш бүх зүйл нууц хэвээр.

Ийм харгис хэрцгий үхлээр шийтгэгдэж байдаг. Энэ хүн яг ямар аймшигт нүгэл үйлдсэн юм бол?

Хачирхалтай нь, Саннигийн зөн совин дуугүй байлаа. Яг л түүний өмнө юу ч байхгүй мэт.

Газрын гүний шоронгийн хоригдол түүний зургаа дахь мэдрэхүйд хоосон орон зай мэт санагдана.

'...Хачин юм. Ийм олон хаалт цаана хорьсон гэхээр энэ хүнийг аймшигтай ихээр үзэн яддаг байсан эсвэл маш их айдаг байсан нь тодорхой. Ийм оршихуйг олох нь миний хувь тавиланд нөлөөлөх ёстой. Гэтэл яагаад би юу ч мэдрэхгүй байна?'

Санни түгшүүртэй хөмсөг зангидаж, гүн амьсгаа аваад болгоомжтойгоор тойрог дотор орж алхав.

...Тэгээд л тэр хоригдлын зүүн гарын ойролцоо шалан дээр зурсан замбараагүй бичээсүүдийг олж харлаа.

Тэр дүр зураг бараг түүнийг зүрхний шигдээс өгөхөд хүргэв.

Гуйван ухарч, Санни өвдөг дээрээ сөхрөн бөөлжив.

'Хараал ид...!'

Тэр бичээсүүд...

Тэд яг Хараал нууцлаг Үл мэдэгдэх гэгчийг дүрслэхдээ ашигладаг бичээсүүд байлаа.

Гэхдээ энд тэднийг харсан хүний оюун ухаанд үзүүлэх аймшигт нөлөө нь хэд дахин хүчтэй байв.

'Ямар чөтгөр нь вэ?'

Амаа арчаад Санни ярвайж, багтай цогцос руу багахан дургүйцэлтэй харав.

Дараа нь шалан дээрээс өндийж, гүн амьсгаа аваад дахин тэр аймшигт бичээсүүд рүү харлаа.

Тэр даруй толгой нь задрах мэт өвдөж, дотор муухайруулсан аймшигт мэдрэмж оюун санаанд нь тархав. Яг л бүх бодол, дурсамж нь урж тасдан мушгигдаж байгаа мэт.

Гэсэн ч Санни тэсэж, хоригдлын үлдээсэн сүүлчийн зурвас руу ширтсээр байлаа.

Тэр эдгээр бичээсийг уншиж чадахгүйгээ мэдэж байсан.

Энэ хэл түүнд танил биш, мөн Хараал тэднийг орчуулахыг хориглодог юм уу, эсвэл чаддаггүй, эсвэл зориуд татгалздаг байв.

Гэсэн ч яагаад ч юм тэр оролдож үзэхээс өөр аргагүй мэт санагдав.

Хүчтэй өвдөлттэй тэмцэн, Санни хачин бичээсүүдийг аажмаар судлав.

Тэгээд гэнэт нүд нь томров.

Учир нь тэр замбараагүй тэмдэгтийн яг доор түүнд танил бичгээр нэг мөр бичигдсэн байлаа.

Хараалын үргэлж ашигладаг жирийн хэл.

Энэ удаад орчуулга өгөөгүй.

Аз болж Санни эдгээр бичээсийг судалж байсан тул өөрөө ойлгохоор хангалттай мэдлэгтэй байв.

Сүмийн доор хоригдсон хүн үхлийн өмнө үлдээсэн сүүлчийн үг түүнийг дагжин чичрэхэд хүргэлээ.

Чулуун дээр маажиж үлдээсэн богинохон залбирал байв.

"Нэхэгч мандан бадраг

Хувь тавилангийн чөтгөр

Үл мэдэгдэхийн...

Ууган хүүхэд"

───

Санни ухаан алдах дөхтлөө бичээс рүү ширтсээр байв.

Тэгж байж л нүүрээ буруулан нүдээ анив.

Тэр аймшигт бичээсүүдийн эвгүй зөрчил оюун ухаанд нь сийлэгдэн үлджээ. Хэдэн минут өнгөрсний дараа л өвдөлт арай бүдгэрч, дахин амьсгалах боломж олгов.

Тэгэхээр... түүний өвлөсөн хориотой удамтай холбоотой тэр нууцлаг Нэхэгч үнэндээ хувь тавилантай холбоотой байжээ.

Яг Санни шиг.

Ямар магадлал вэ?

'...Миний [Хувь Тавилантай]-д бол ердийн л зүйл байна даа.'

Түүний "чөтгөр" гэж орчуулсан үг нь гуравдугаар зэрэглэлийн Хар дарсан зүүдний мангасыг нэрлэдэг үг биш, өөр нэг өөр утгатай үг байв.

Магадгүй сүнс, эсвэл дагина мэтээр орчуулах нь илүү тохирох байсан байх.

Үхэшгүй биш ч хүчирхэг, зөгнөлт шинжтэй тэнгэрлэг оршихуй.

Бурхдаас өөр боловч мөн чанараараа төстэй.

Гэвч Санни ид шидийн нэр томьёонд тийм ч сайн биш.

Түүний мэдэх зүйл бол бичээсэн хэл төрөл бүрийн мангас, амьтдыг ялган нэрлэхэд гайхалтай баялаг, харин хүний хэл тийм биш.

Тиймээс "чөтгөр" гэх үг түүнд хангалттай санагдав.

Нэхэгчийн талаарх сэтгэл хөдөлгөм нээлтээс гадна тэр бичээсүүдийг хүчээр ажиглахдаа өөр нэг чухал зүйл анзаарсан.

Өмнө нь Санни Хараал нэрийг нь дуудахаас татгалздаг ганцхан оршихуй байдаг, түүнийг зүгээр л "Үл мэдэгдэх" гэж тэмдэглэдэг гэж боддог байв.

...Тийм ээ, нэр сонгохдоо тэр тийм ч бүтээлч хүн биш.

Үл мэдэгдэх нь оршихуйн төрөл үү, ганц оршихуй юу, эсвэл байгалийн хүч үү гэдгийг тэр мэдэхгүй.

Гэвч одоо тэр хоёр төрлийн хориотой бичээс байдаг, мөн Хараал дурдахыг хүсдэггүй эсвэл мэддэггүй хоёр өөр зүйл байдгийг ойлгов.

Нэг нь Ихорын дуслын тайлбар дээр гардаг бичээс.

Тэнд Бузар Хулгайч Шувууг бурхад ч, Үл мэдэгдэх ч үзэн яддаг гэж өгүүлсэн.

Мөн Үл мэдэгдэхийн тусгал Нэхэгчийн хүүхэн хараанд мөнхөд хөлдсөн, түүн рүү харах төдийд Бузар Хулгайч Шувуу галзуурсан гэж бичсэн.

Нөгөө нь Чулуун Гэгээнтний тайлбар дээр гардаг бичээс.

Түүнийг "Үл мэдэгдэхийн сүүлчийн хүүхэд" бүтээсэн.

Харин энд нас барсан хоригдол Нэхэгчийг "Үл мэдэгдэхийн ууган хүүхэд" гэж нэрлэжээ.

'Энэ бүхэн ер нь юу гэсэн үг вэ?'

Нэхэгч Хар дарсан зүүдний Хараалын бүтээлтэй холбоотой гэсэн сэжиг нь улам хүчтэй болов.

Учир нь тэр... тэр эмэгтэй юу... эрэгтэй юу... эсвэл тэд юу ч байсан... хувь тавилангийн хүрээтэй холбоотой байжээ.

Хараал өөрөө тоо томшгүй хувь тавилангийн утсаар сүлжигдсэн мэт харагддаг.

Мөн Нэхэгч гэж, судсаар нь бурхдын цус урсдаг атлаа Үл мэдэгдэхтэй ямар нэгэн байдлаар холбоотой оршихуй байдаг.

Толгой нь улам хүчтэй өвдөхөд Санни шүдээ зуун толгой сэгсрэв.

'Дараа нь. Дараа нь бодъё.'

Энэ бүхнийг тунгаах цаг дараа нь гарна.

Эсвэл Мартагдсан Эргээс оргож чадалгүй үхвэл хэзээ ч гарахгүй.

Ямар ч байсан одоо биш.

Санни гинжлэгдсэн цогцос руу дахин эргэж, аюултай бичээсүүд рүү харахаас зайлсхийсээр өмнө нь сөхрөв.

Тэр багны цаана юу байгааг мэдэхийг хүсэв.

Гэвч баганд хүрмэгц цогцос гэнэт бутран сарниж, нүднийх нь өмнө тоос болон унав.

Харанхуй нөмрөг нь хүртэл ялзарч алга болов.

Яг л Харанхуй хот сүйрч, сүм устсанаас хойш өнгөрсөн мянга мянган жил эцэстээ түүнд хүрч ирсэн мэт.

Удалгүй зөвхөн тоосон овоолго үлдэв.

...Мөн түүн дээр хэвтэх хар лакан баг.

Сүнслэг бамбарын бүдэг гэрэлд хар гадаргуу нь үл ялиг гялалзаж байлаа.