216-р бүлэг : Дуугүй ойлголцол
Санни Нефисийг төвөгтэй илэрхийлэлтэй ширтэв. Хэсэг хугацааны дараа тэр асуулаа:
"Яагаад надад ийм үнэтэй зүйлийг даатгасан юм бэ?"
Тэр түүн рүү харж, хэсэг азнасны дараа мөрөө хавчив.
"Бид тохиролцоо хийсэн, санаж байна уу? Миний мэдлэгийг, бидний олзноос авах чиний хувийн оронд сольсон."
Үнэхээр тийм тохиролцоо байсан. Гэхдээ Санни түүнийг санал болгохдоо чин сэтгэлээсээ байгаагүй. Эцсийн эцэст тэр олз түүнд анхнаасаа хэрэггүй байсан.
Санни хөмсгөө зангидлаа. Хэрвээ Өөрчлөгдөж буй Од гэр бүлийн нууцаа худал зүйлээс болж түүнд дэлгэсэн бол, түүнд гомдох бүрэн үндэслэл бий.
Яг л тэр өөрөө түүнд гомдсон шиг.
Харанхуй инээмсэглэл тодруулан, тэр харцаа буруулж хэлэв:
"Чи одоо болтол тэр тохиролцоонд би чамайг хуурсан гэдгийг ойлгосон биз дээ?"
Нефис түүн рүү эргэн харж, тайван дуугаар хэлэв:
"Чи сүнсний хэлтэрхий шингээхгүйгээр хүчирхэгжиж чаддаг гэдгээ хэлж байна уу?"
Санни хэсэг хөшиж, дараа нь толгой дохив.
"Чи нэг их гайхаагүй бололтой."
Яах аргагүй. Санни анх энэ чадвараа мэдэхдээ ихэд цочирдсон. Харин Неф бол жирийн хүнээс хавьгүй илүү зүйлийг мэддэг бололтой.
Тэр бүр үүнийг нуух гэж ч оролдсонгүй.
"Энэ бол Аспектийн маш ховор шинж чанар, гэхдээ Сэрэгсэдийн дээд хүрээнд тийм ч ховор биш. Үнэндээ би ч бас үүнтэй төстэй зүйл хийж чадна. Гэхдээ чиний тохиолдол арай онцгой юм шиг санагдаж байна."
Санни түүн рүү харлаа.
"Яаж?"
Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг дуугүй байснаа, бага зэрэг гайхсан өнгө аястай хэлэв:
"Ихэвчлэн Сэрэгч сүнсний мөн чанарыг шууд шингээхэд, сүнсний цөмд үлдсэн хэсэг хоосордог. Харин чинийх тэгэхэд хэлтэрхий дүүрэн хэвээр үлддэг. Энэ бол маш... ер бусын."
Тэрээр эвгүйрхэн байрнаасаа хөдөлж, дараа нь хэлэв:
"Тийм байж болох юм... гэхдээ чамд ч бас өөрийн гэсэн нууцууд бий шүү, Неф. Би анзаараагүй гэж битгий бодоорой. Удам дамжсан Дурсамжууд, Ноёрхолууд..."
Нефис түүнийг хүнд харцаар тасаллаа. Санни дуугүй болж, хөмсгөө зангидан түүн рүү харахад тэр этгээд гунигтай өнгөөр хэлэв:
"Тэр үгсийг дахиж хэзээ ч чанга хэлж болохгүй шүү, Санни. Би нухацтай хэлж байна. Зүгээр л мэддэг байх нь хүртэл чамайг алахад хүргэж магадгүй."
Тэр түүн рүү удаан ширтэж байснаа, дараа нь ёжлон инээв.
"Асуудалгүй. Чи миний нууцаар оролдохгүй байх ёс зүйг харуулсан болохоор би чинийхийг оролдохгүй. Ер нь ч мэдэх хүсэл алга. Чиний хэлсэн тэр нууцлаг “дээд хүрээнийхэн” өөрсдийн бохир тоглоомоо хүссэнээрээ тоглож л байг, харин намайг л оролцуулахгүй байвал болно."
Дараа нь Санни хөмсгөө зангидан нэмж хэлэв:
"Гэхдээ нэг асуулт байна. Энэ нь надад шууд хамаатай."
Неф хөмсгөө өргөн:
"За, асуу."
Санни ярвайснаа:
"Чи яагаад өөрийн техникийг жинхэнэ мөн чанараар нь Кастерт харуулахгүй байгаа юм бэ?"
Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг түүн рүү хараад, дараа нь инээмсэглэв.
"Анзаарчихсан юм уу? Сайн байна. Тийм ээ... би Кастертай тулалдахдаа өөр хэв маяг ашиглаж байгаа."
Санни ямар ч инээдгүй царайгаар түүн рүү харав.
"Яагаад?"
Тэр гараа дэлгэн:
"Чи яагаад Чулуун Гэгээнтний техникийг өөрийнхөө хэв маягт шингээсэн юм бэ?"
Санни толгой сэгсрэв.
"Илүү хүчтэй болохын тулд. Бас анхаарлыг өөр тийш нь сарниулах гэж оролдоод хэрэггүй. Энэ мэхийг чамд би өөрөө заасан, санаж байна уу? Тэгэхээр боль. Миний асуултад яг одоо хариул."
Нефис санаа алдан, харцаа буруулж, алсад сүндэрлэх Улаан цамхгийн барааг ширтэв. Хэсэг хугацааны дараа тэр хэлэв:
"Бид Харанхуй хот руу буцаж ирсний дараа хариулъя. Тэр хүртэл ямар ч зүйл өөрчлөгдөхгүй. Чиний аюулгүй байдалд ямар ч нөлөө үзүүлэхгүй."
'Энэ яг юу гэсэн үг вэ?'
Санни түүнийг ширтэхэд, Өөрчлөгдөж буй Од босож, явах гэж эргэв. Гэхдээ явахаасаа өмнө хэсэг саатан:
"Илдээ үргэлжлүүлэн ирлэж байгаарай, Санни. Би чамаас ихийг хүлээж байгаа шүү."
Тэгээд тэр явчихлаа. Санниг үг хэлэх ч үгүй түүнийг орхив.
'Тэр яг юуг хэлээд байна аа?!'
───
Нефис явсны дараа Санни дахин сүүдэр лүүгээ ширтэхээр анхаарлаа төвлөрүүлэв. Гэхдээ тэр сүүдрийн дотор нуугдсан баригдашгүй тулааны урлагийн мөн чанар, суурийг нь ойлгосон ч түүнийг бодит хэв маяг болгон хэрхэн бүтээхээ огт мэдэхгүй байлаа.
Түүнд юу ч үгүйгээс ямар нэг зүйл бүтээх хангалттай туршлага, ур чадвар байгүй. Энэ бол зүгээр мухардал.
'Хараал ид! Хэрвээ би юу ч хийж чадахгүй юм бол энэ хараал идсэн нууцыг Аспект дотор минь яах гэж нуусан юм бэ?!'
Магадгүй алс ирээдүйд тэр чадна. Харин одоогоор, яг л хаалгыг олсон ч түлхүүрийг нь эргүүлэх хүч дутсан мэт байв. Тэр хаалга зүгээр л байж, түүнийг тасралтгүй өдөн доромжилж байлаа. Яг л Улаан цамхагийн доторх Гарц шиг.
Энэ бол жинхэнэ тарчлал.
'Магадгүй би энэ нууц хэв маяг байгааг ийм эрт анзаарах ёсгүй байсан байх...'
Гэвч тэр анзаарсан! Тэгээд түүний нууцыг ойлгохын төлөө маш их хичээсэн. Тэгээд бүх зүйл дэмий байсан гэж үү? Бүх өвдөлт, бүх хичээн чармайлт?
Яагаад Хараал түүнтэй ингэж харьцаж байгаа юм бэ?
'Яагаад гэж асуух хэрэг байна уу? Энэ чинь Хараал шүү дээ! Чамд ингэж хандахгүй гэж үү?!'
Гашуун гэх чинь санаа алдаад, Санни сүүдэр, техник, тулааны хэв маягийн тухай бүхнийг мартахыг хичээв. Ямар ч байсан бараг харанхуй болж байлаа.
'Унтах цаг боллоо.'
Гантиг нумын дунд хэсэг рүү алхаж очоод, Санни багийнхаа бусад гишүүдийн хажууд хэвтэн, ядарсан нүдээ анив.
Далайн эргийн амралт дуусжээ. Энэ нь хөгжилтэй, нүд баясгам, бас санаанд оромгүй сэтгэл хөдөлгөм байсан... гэхдээ гашуун төгсгөлтэй.
Маргааш урт өдөр болох нь гарцаагүй.
'Үүнийг хараал идэг. Энэ... энэ...'
Бүх зүйлд туйлдсан тэр бодлоо гүйцээж амжилгүй унтжээ.
───
'...энэ новш.'
Санни нүдээ нээгээд, эргэн тойрноо будилсан харцаар ажиглав.
Дэлхий хачин, бүдэг бүрэнхийд умбасан байлаа. Гүн сүүдрүүд түүнийг тойрон хүрээлж, хар гантиг ханануудыг халхалж байв. Сүрлэг багануудын завсраар харахад, гэрэлгүй тэнгэрт хар нар шатаж байлаа.
'Нар хиртэлт... үү?'
Үгүй ээ, хүлээ... ямар хана вэ? Ямар багана вэ? Санни цагаан нуман хаалга дээр унтаж байсан биз дээ?
...Юу болоод байна аа?
Гэнэт эмэгтэйн чарлах дуу нам гүмийг хутга мэт зүсэв. Тэр дуу өвдөлт, шаналлаар дүүрэн байлаа. Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг гартаа дуудахыг оролдсон ч... гартай биш гэдгээ ойлгов.
Дараа нь харанхуйгаас өөр нэг чимээ сонсогдов.
...Нялх хүүхдийн уйлах дуу.
'Юу... энэ юу вэ...'
Бараг зэрэг шахам Санни аймшигтай нэг зүйлийг ойлгов.
Энэ бол зүүд. Тэр зүүдэлж байна.
...Харин Зүүдний ертөнцөд зүүд зүүдэлдэггүй!
'...Болохоо байлаа даа!'