Хэсэг хугацааны дараа Санни бага зэрэг ухаан орж, болгоомжтой эргэн тойрноо ажиглав.

Тэдний явж байсан хонгил өмнө нь үхэгсдийн сүрэгтэй тулалдаж байхдаа туулсан хонгилуудаас нэлээд өөр байлаа. Илүү элэгдэж, нурж муудсан харагдана. Хана, шал нь тэгш бус, гөлгөр болсон нь олон жилийн турш ямар нэг зүйлд элэгдсэн мэт.

Хамгийн муу нь…тэр шал нойтон байв.

Даарч чичирхийлсэн Санни эргэн тойрондоо хар устай шалбаагуудаар хүрээлэгдсэнийг анзаарлаа.

Агаарт далайн давсны үнэр нэвт шингэсэн байв.

Дээш харахад шуугиантай анчин бүсгүйн өндөр бие харагдаж, тэр сөөнгө хоолойгоор асуулаа:

"Бид хаана байна аа?"

Эффи түүн рүү хараад дээш заав.

"Газар дээрх түвшнээс ойролцоогоор зуун метр доор байна. Хотын хэрмийн яг доор."

Санни түүнийг хэсэг ширтэж, хэлсэн үгийг нь удаан гэх чинь ойлгов. Анчин бүсгүй толгой дохилоо.

"Тийм ээ, чи зөв ойлгосон. Шөнө болохоор энэ газар бүхэлдээ далайн усаар дүүрнэ. Ард байгаа тэр ангал л бунханыг харанхуй далайд живэхээс хамгаалж байгаа юм."

Эффи ядарсан байдалтай санаа алдав.

"Тэгэхээр бид живэх эсвэл ямар нэгэн гүн дэх амьтанд идүүлэхийг хүсэхгүй л бол аль болох хурдан эндээс гарах хэрэгтэй, тийм биз дээ?"

Санни нүдээ анин, тоо томшгүй олон хонгилын амнаас хар ус хүчтэй оргилж, харанхуй хүрхрээ мэт ангал руу цутгаж буйг төсөөлөв.

Тийм ээ, хэрвээ тэд энэ үед газар доор байсан бол далайн мангасууд хамгийн өчүүхэн асуудал байх байлаа. Учир нь далай өөрөө тэднийг ална.

Аз болж өдөр хараахан дуусаагүй байв.

Эффигийн үг дохио болсон мэт. Хэдхэн хормын дараа Нефис босож, бүлгийн гишүүд рүү харлаа. Түүний цонхийсон царай тайван, тогтуун байв.

"Явах цаг боллоо. Хүчээ цуглуул."

Санаа алдалт, өвдөлтийн чимээ дунд бүгд бослоо. Санни хамгийн сүүлд босов.

'Ёо. Үнэхээр их өвдөж байна. Харин ч Харустай тулалдсан нь дээр байсан юм биш үү гэж бодогдох юм…'

Гэвч үгүй. Араг ястай тулалдах нь аймшигтай байсан ч ядаж тооцоолох боломжтой байв. Харин тэр бөгтөр новш бол бүрэн тодорхойгүй.

Үл мэдэх дайсантай тулгарахаас өөр аймшигтай зүйл гэж үгүй.

Багийн гишүүд хонгилын гүн рүү явж эхлэхэд Санни Эффитэй зэрэгцэж, хайхрамжгүй өнгөөр асуулаа:

"Дашрамд хэлэхэд, чи энэ бунханаар яаж замаа олдог юм?"

Тэр ганцаараа ийм аюултай хонгилуудыг чөлөөтэй судалж явсан байж таарахгүй.

Анчин бүсгүй түүн рүү эргэлзсэн харцаар хараад мөрөө хавчив.

"Энэ мэдлэг гаднах суурингийн анчдын дунд дамждаг юм. Би өмнө нь хэд хэдэн удаа энд орж байсан, аймшигтай Хар дарсан зүүдний мангасуудаас зугтах гэж. Гэхдээ үнэндээ ийм гүн рүү орж байсан нь ганцхан удаа."

Эффи чичирлээ.

"Тэр үед би Харанхуй хотод дөнгөж ирсэн нэгэн байсан. Гаднах суурингийн хамгийн хүчтэй анчин нэг хэсэг намайг ивээлдээ авсан. Бид бүтэн багаараа энд орж байсан."

Санни толгойгоо маажин, гэмтсэн бие нь эсэргүүцэхэд ярвайв.

"Тийм үү? Тэгвэл тэр баг их хүчтэй байсан байх. Эндээс амьд гарна гэдэг амаргүй."

Анчин бүсгүй түүн рүү хараад бараан инээмсэглэл гаргав.

"...Хэн амьд гарсан гэж хэлсэн юм? Үнэндээ бүгд үхсэн юм. Зөвхөн би л амьд үлдсэн."

Санни түүнийг удаан ширтээд асуув:

"Тэгвэл бүгд үхсэн юм бол яагаад биднийг энд авчирсан юм бэ?"

Эффи мөрөө хавчив.

"Яагаад гэвэл тэр баг хэчнээн хүчтэй байсан ч энэ багтай ойртохгүй. Бид зургаа нийлбэл ямар хүчтэйг чи ойлгож байна уу? Ёстой новш. Би өөрөө ч энэ багийн дайсан байхыг хүсэхгүй."

Дараа нь тэр хэсэг тээнэгэлзээд нэмэв:

"Дээрээс нь энэ удаа бид юутай нүүр тулах гэж байгаагаа мэдэж байна. Бид бүтэн бүрэлдэхүүнээрээ эндээс гарч чадна, надад итгэ."

Санни ер нь хүнд амархан итгэдэг төрлийн хүн биш. Гэхдээ одоогийн байдлаар түүнд өөр сонголт байсангүй. Тэр өндөр анчин бүсгүйг орхиод хэсэг чимээгүй алхав.

Хонгилууд одоо доошоо огцом налж байлаа. Минут өнгөрөх бүрд баг улам гүн рүү орж байв.

Аажмаар түүний сониуч зан сэргэж, амьд үхдэлүүдийн армитай хийсэн аймшигт тулаан ард үлдсэн тул Санни нэг сонин зүйлд гайхаж эхлэв.

Тэр олон хүний араг яс хаанаас гарч ирсэн юм бол?

Энд доор хэдэн зуун биш юмаа гэхэд хэдэн мянга байна. Гаднах сууринд амьдарч байсан бүх анчид энд үхсэн байсан ч энэ тоонд хүрэхгүй.

Түүнчлэн Харанхуй хотод үхсэн хүмүүс ихэвчлэн ямар нэгэн аймшигт мангасын хоол болж, яс нь хүртэл нунтаглагддаг.

Түүний бодлыг Эффи тасалдууллаа. Тэр гэнэт зогсох дохио өгчээ.

Нефистэй богинохон ярилцсаны дараа тэр толгой дохин бусад руу эргэв.

"Анхаар. Бид энэ төөрдөг байшингийн төв танхимд ойртож байна. Газар дээрх гарц яг урд байна. Гэхдээ хүрэх амаргүй."

Өндөр анчин бүсгүй хэсэг тээнэгэлзээд хэлэв:

"Гадагш гарахыг хүсвэл хурдан хөдөлнө. Тэнд нэг тарган, новшийн Хар дарсан зүүдний мангас амьдардаг. Гэхдээ бүрэн сэрэхэд нь хугацаа хэрэгтэй. Тиймээс… битгий зогсож хараарай, битгий сандар, битгий тайван байдлаа алдаарай. Аймшигтай харагдаж магадгүй, гэхдээ Нефисийг дагаж, түүний хэлснийг хийвэл бүх зүйл зүгээр байх ёстой."

Тэр бүгд ойлгосон эсэхийг шалгах мэт түр хүлээгээд инээмсэглэв.

"За. Бэлэн бол Үхэгсдийн Эзэнтэй уулзъя."

'Юу гэнэ ээ… Үхэгсдийн Эзэн гэнэ үү?'

Энэ нэр огт түүнд таалагдсангүй. Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудан, дургүйхэн Эффиг даган явлаа.

...Удалгүй тэд асар том газар доорх танхимд орлоо.

Дотор нь юу байгааг хараад Саннигийн нүд томорлоо. Тэр эцэст нь тэр олон араг яс хаанаас гарсныг ойлгов. Мөн эртний хотын оршин суугчид хаашаа алга болсныг ч ойлгов.

...Тэд бүгд энд байлаа.