Шийдвэртээ хараахан хүрээгүй байсан тул Санни Чулуун Гэгээнтнийг буцаав. Тэр унтаа Сүүдэр нь Сүүдрийн хувилбар шигээ гэрлийн бөмбөлөг болон хувирах эсэхийг сонирхож байлаа.

Гэвч тийм зүйл болсонгүй.

Тэр тушаал өгмөгц, чулуун амьтны тансаг хуягийг хар дөл нөмрөн авч, сүнслэг салхины нэгэн исгэрэлттэй хамт тэр алга болов. Сүүдэр нь өөрийг нь бүтээсэн Сүүдрийн Цөмийн тэврэлтэд эргэн шингэж, түүний гүн дотор үл үзэгдэх, тэжээгч харанхуй дөлний долгионд умбан нойрсож байгаа мэт санагдав.

Санни толгойнхоо ар талыг маажив. Тэгэхээр Сүүдрүүд нь шууд утгаараа түүний сүнсний хамгийн гүнд оршдог аж. Энэ талаар яаж мэдрэхээ тэр сайн мэдэхгүй байсан ч, ямар нэгэн байдлаар маш тохирсон зүйл мэт санагдав.

Эцсийн эцэст, тэр өөрөө ч бас сүүдрийн хүүхэд шүү дээ.

Бодолхийлсон санаа алдалттайгаар Санни Сүнсний Тэнгисээс гарч, нууц үүрээ тойруулан харлаа.

Сүйрсэн сүмийн гадна талд, хараагдсан хотын дээгүүр нар гийж байв. Гэвч түүний ганц ч туяа энэ нам гүм, далд танхимд хүрч чадсангүй. Саннигийн таамгаар, эрт цагт энэ нууц өрөө нь ариун ёслол үйлддэг, хүндлэгдсэн залуу эмэгтэй санваартны хувийн байр байсан бололтой.

Тэр чулуун хавтангийн цаана нуугдсан даруухан хувцасны шүүгээнээс зарим эд зүйлийг нь олсон юм. Хот харанхуйн хараалд унаснаас хойш хэдэн мянган жил өнгөрсөн атал, тэд ямар нэгэн гайхамшгаар өө сэвгүй хадгалагдсан байлаа. Хэрвээ тэдний хүйсийн ялгаа ингэж харамсалтайгаар зөрөөгүйсэн бол, Санни өдөр бүр нэг л Хүүхэлдэйчний Нөмрөгөө өмсөж явахын оронд жинхэнэ хувцасны цуглуулгатай болох байв.

Бүр тавдугаар зэрэглэлийн хуяг ч гэсэн даах доромжлолынхоо хязгаартай. Гэсэн ч нэг талаараа тэр азтай. Ядаж л хуяг нь зөөлөн даавуун материалтай. Хэрвээ төмөр ялтсан хуяг эсвэл зэвэнд идэгдсэн гинжин хуяг өмсөх хэрэгтэй байсан бол байдал бүр ч дордох байлаа.

Тэр санваартан бүсгүй хувийн өрөөндөө орохдоо ийм тансаг аргыг ашигладаггүй байсан нь мэдээж. Үнэндээ, өрөөнөөс гадагш гарах хаалга байсан бөгөөд тэр нь нууц хонгилоор дамжин, нарийн шатаар төгсдөг байжээ. Харин шат нь аль эрт нурж, одоо зөвхөн гүн, босоо хонгил л үлдсэн. Энэ нь Саннигийн үүрийг хэн нэгэн эсвэл ямар нэгэн зүйл олбол зугтах цорын ганц зам нь байв.

Сүрлэг модон сандлаас босоод, Санни хэсэг нааш цааш алхсаны дараа түр зуурын зуухныхаа доор гал асааж, оройн хоолоо оройтсон ч хийхээр шийдэв. Улбар дөл гал танхимыг гэрэлтүүлж, ханан дээр сүүдрүүдийг нааш цааш бүжиглүүлэв.

“Өө, тийм шүү. Би шинэхэн мах аваагүй байна.”

Шөнө дэндүү их зүйл болсон тул, ан хийх анхны зорилгоо тэр чигт нь мартчихжээ.

Сүүлчийн хэдэн зүсэм мах хайруулын таваг дээр тавиад, давс цацан, дахин нэг санаа алдав. Гадагш гарч, ойрхон байгаа Хар дарсан зүүдний мангастай шууд тулалдах хүсэл минут тутамд улам татагдам болж байлаа.

“Үгүй, үгүй, үгүй! Ингэвэл үхлээ дуудсантай ялгаагүй!”

Эдгээр аюултай бодлоос өөрийгөө сатааруулахын тулд, Санни Чулуун Гэгээнтнийг бодит ертөнцөд дуудаж, нууц үүрийнхээ аюулгүй орчинд хэд хэдэн туршилт хийхээр шийдэв.

Тэр босож, Сүүдрийг гарч ирэхийг хүслээ.

Нууц танхим гүн сүүдрүүдэд умбав. Түүний өөрийн сүүдэр тэдний нэгэнд нь нуугдан, хүйтэн чулуун хананд гар хумхин зогсож байв. Саннигийн хараанд, тэр илүү гүн хар өнгөөр бүтсэн дүрс мэт харагдана.

Ер нь бол Сүүдрийн хувилбар дуудсан хүнийхээ өмнө, хөдөлгөөнт гэрлийн тоо томшгүй очноос бүрэлдэн гарч ирдэг. Харин Чулуун Гэгээнтний гарч ирэлт огт өөр байлаа. Тэр хоосон агаараас бие болохын оронд, Саннигийн сүүдрээс муу ёрын харанхуй хүлэгт баатар шиг алхаж гарч ирэв. Харанхуйд нөмрөгдсөн түүний дэгжин дүрээс аюул, түгшүүрийн мэдрэмж цацарч байлаа.

Эхлээд сүүдрийн гүнээс хоёр бадмаараг нүд асав. Дараа нь харанхуй амь орж, урагш түрэн, үхлийн чулуун мангасын хэлбэрийг оллоо. Түүний чулуун гутлын ул шалтай мөргөлдөн чанга дуугарч, агшин зуурын дараа Сүүдрийн Гэгээнтэн өрөөний голд зогсож, илднийхээ иш дээр гараа тавив.

Санни нүүрээ ярвайж, толгой нь бага зэрэг өвдөхийг мэдрэв.

“Тэгэхээр… сүүдэр нь сүүдэр дотор нуугдаж байгаад, дараа нь Сүүдэр нь сүүдрээс гарч, сүүдрүүдийн дунд зогсож байна гэж үү. Энэ арай л хэтрээд байна. Би үнэхээр илүү сайн нэршил бодож олох хэрэгтэй боллоо!”

Энэ нь маш чухал асуудал мэт санагдсан ч, тохирох үг огтхон ч толгойд нь орж ирсэнгүй. Дуугүй зогсох хоёр “хамтрагч”-аа харж байгаад, Санни эргэлзэн асуув.

“Ямар нэг санаа байна уу?”

Харамсалтай нь, түүний сүүдэр ч, түүний Сүүдэр ч дуугүй. Хэрвээ дуугарахыг хүссэн ч үзэл бодлоо илэрхийлэх боломжгүй байв. Ямар ч тусламжгүй үлдсэн Санни санаа алдав.

“За яах вэ, дараа бодъё. Одоохондоо чиний чадлыг харъя.”

Тэр өөрийн сүүдрийг дуудаж, түүний тайвшруулах тэврэлтэд өөрийгөө нөмрөөд, Чулуун Гэгээнтэнтэй нүүр тулан зогсож, хүчийг нь шалгахаар бэлтгэв. Гүнзгий амьсгаа аваад, анхаарлаа төвлөрүүлэн, сүрдэм чулуун мангасад тушаал өгөв.

“Намайг цохь.”

Саннигийн Сүүдэр жаахан тээнэгэлзэн, магадгүй эзэндээ халдахад ятгалга хэрэгтэй ч байж магадгүй гэж бодсон. Гэвч Чулуун Гэгээнтэн огтхон ч эргэлзэлгүй урагш бөхийж, түүний цээж рүү нударгаа буулгав.

Сүүдрээрээ биеийн хүчээ нэмэгдүүлсэн тул, Сэрсэн мангасын нэг цохилтыг тодорхой хэмжээнд тэсвэрлэж чадна гэдэгтээ Санни итгэлтэй байлаа.

Гэвч тэр андуурсан. Аймшигтайгаар андуурсан.

Тэр хариу үйлдэл үзүүлэх ч завдалгүй, хуягт чулуун нударга хавиргыг нь няц цохиж, галт тэрэг мөргөсөн мэт мэдрэмж төрүүлэв. Дараагийн агшинд тэр эвдэрсэн модны үйрмэг дунд шалан дээр хэвтэж байлаа.

“Өө… үгүй ээ! Миний сандал!”

Тэр сүрлэг сандал үгүй болж, нуруугаараа мөргөсний улмаас хайр найргүйгээр үртэс, түлээ мод болон хувирчээ. Аврах ямар ч боломжгүй.

Саннигийн нуруу ч түүнээс дээрдсэнгүй.

Ёолон байж гэдсэн дээрээ эргэн, чулуун шал руу бага зэрэг цус нулимж, тэр сулхан нэг гараа өргөн, Сүүдрийн Гэгээнтэнд эрхий хуруугаа гозойлгов.

“Пүхх… сайн байна, маш сайн. Арваас арав… яг л… новш, үнэхээр өвдөж байна… яг л миний бодсоноор!”

Дэгжин чулуун хүлэгтийг хулгайгаар харснаа, Санни хүчээр инээмсэглэл гаргаж, босохыг оролдов.

“Ирээдүйн туршилтуудын зарим нарийн ширийнийг засах хэрэгтэй бололтой.”

Дараагийн төлөвлөгөө нь Чулуун Гэгээнтнийг сүүдрээрээ улам бэхжүүлээд, дахин цохиулах байлаа.

Гэхдээ хэсэг бодсоны дараа… түүний хүчийг хэмжих илүү ухаалаг аргууд байгаа болох нь ойлгомжтой болов.