330-р бүлэг : Улаан цамхгийн бүслэлт (16)
Зүүдлэгчдийн арми хараал идсэн тэнгисийн өсөн нэмэгдэх усанд живж, мангасуудын хэзээ ч ханахгүй давалгаанд дарагдаж байх үед Санни улаан цамхаг руу дөхөж байлаа.
Бусдаас хол, бүрэн ганцаараа, архирсан харанхуйд живсэн тэр хар давалгааны буцалсан их биетэй, хар салхины ширүүн салхитай тэмцэн, түүнийг хаалган дээр сийлсэн гэрэлт оддын бэлгэдлээс тусгаарлах сүүлчийн хэдхэн метрийг туулж байв.
Эцэст нь түүний гар эртний чулуун хүйтэн гадаргад хүрлээ. Цонхийсон нүүрэн дээрх борооны усыг арчингаа Санни долоон одны гэрэлт дүрсийг ширтэв.
'Энэ ажиллаасай...'
Хэмээн Тангарагийн түлхүүрүүдийн эхнийхийг дуудаж, тэр хэсэг саатан, дараа нь болгоомжтойгоор түлхүүрийн нүхний ховилд шургууллаа.
───
Түүнээс хар харанхуйн тэлсэн далайн цаана тусгаарлагдсан амьд үлдсэн Нойрсогчид урагшилж буй мангасуудын сүрэгтэй цөхрөнгөө барсан байдлаар тулалдсаар байлаа. Хар ус аль хэдийн бүсэлхий хүрч, хөдөлгөөн хийхэд бэрх болгожээ. Арми улаан шүрэн налуу руу ухрахыг оролдож байсан ч араас нь нэхэх тэнгис тэднээс хавьгүй хурдан байв.
Өөрчлөгдөж буй Од одоо ч нэг мангасыг нөгөөгийн араас устгасаар, догшин шуурганы харанхуйн тамд түүний гэрэл улам бүр тодорч байлаа. Борооны дуслууд түүний гэрэлт арьсанд хүрэх төдийд ууршин алга болж, түүний цацрах халуун аянгын цахилгаанаас ч илүү хурц, сүртэй харагдуулж байв.
...Гэнэт хар усны гадаргуугаар бараг мэдэгдэхгүй долгион гүйлээ. Хүйтэн салхи Мартагдсан Эргийг дайран өнгөрч, тоо томшгүй олон амьтдын зүрхэнд жихүүцэл төрүүлэв.
───
Дараагийн од руу шилжин, Санни хоёр дахь түлхүүрийг дуудаж, цоожинд нь хийлээ. Аймшигтай зүйл тохиолдсонгүй тул тэр гурав дахь од руу хүрэхээр ус дундуур тэмцэн урагшиллаа.
'Аймшигтай... энэ бүр яг ямар байх ёстой юм? Одоогийн байдлаас илүү аймшигтай зүйл гэж юу байх вэ?'
Түүний асуултад хариулах мэт, ард нь хаа нэгтээ хар уснаас гэнэт хар тэмтрүүл өндийн гарч, сохроор агаарыг ташуурдан цохив. Шүрэн овоолгонд цохиход амархан буталж, хэлтэрхий бороо мэт ус руу унав.
Дараагийн агшинд тоо томшгүй олон тэмтрүүл түүнийг дагав.
Сүүдрийнхээ нүдээр энэ өөрчлөлтийг анзаарсан Санни хараал урсгалаа.
'Миний энэ амыг дээ...'
Аз болоход тэмтрүүлүүд нэлээд зайтай, түүний устгасан долоон големын үлдэгдэл орчимд байлаа. Гэвч ус нэмэгдэхийн хэрээр тэд аажмаар түүний зүг хөдөлж эхлэв.
Яаравчлан гурав дахь түлхүүрийг хийж, Санни дөрөв дэх од руу үсрэв. Дахин нэг Тангарагийн түлхүүр цоожинд шургав.
Ус одоо бүр өндөр болж, түүнийг хүчтэй эсэргүүцэхэд хүргэнэ. Хүчтэй салхи нурууг нь цохиж, бараг чулуун хаалганд толгойгоороо мөргүүлэх шахав.
Тав дахь түлхүүрийг хийх үед тэмтрүүлүүд аль хэдийн аюултай хэмжээнд ойртсон байв.
'Бүгдийг нь хараал идэг!'
Санни зургаа дахь түлхүүрийг цоожинд хийж, хар ус руу шумбан, сүүлчийнх рүү сэллээ.
Эргэлдэх тэмтрүүлүүдийн бөөгнөрөл түүнийг дарах мөчөөс яг өмнө тэр сүүлчийн гэрэлт одыг олж, долоо дахь түлхүүрийг төвд нь шургууллаа.
Гэнэт ертөнц асар хүчээр доргилооо.
───
Бүх Мартагдсан Эрэг чичирлээ.
Тулааны талбарт амьд үлдсэн хүмүүс гэнэтийн өөрчлөлтөөс цочин, хэсэг зуур хөшиж орхив.
Шуурган салхины догшин довтолгоо намжив. Асгарсан ширүүн бороо зогсов. Аянгын тасралтгүй дүлийрэм нижигнээ нам гүм болов.
Аймшигт шуурга яг гарч ирсэн шигээ гэнэт алга болж, хэврэг хий үзэгдэл мэт сарнин замхрав.
Тэдэн рүү довтолж байсан Хар дарсан зүүдний мангасууд хүртэл гацаж, тэнгэр өөд ширтэн хэсэг саатлаа.
...Дараа нь харанхуй үүлсийг нэвт сүлбэн нүд гялбам нарны гэрэл цацрав.
Тэр даруйд хар ус нэмэгдэхээ больж, дараа нь эсрэг урсгалд орлоо.
Хараал идсэн тэнгис ухарч байв.
───
"Новш!"
Санни долоо дахь түлхүүрийг сүүлчийн цоожинд хиймэгц бүх Улаан цамхаг чичирлээ. Түүний гүнээс үгээр илэрхийлэхийн аргагүй дуу гарч, шуурганы харанхуйд хүнд, гунигтай амьсгаа мэт цуурайтав.
Дараа нь аварга хаалганууд нээгдэв. Эртний чулуун аварга хавтангууд мянга мянган жилийн дараа анх удаа хөдөлж байлаа...
...Гэвч асуудал нь хаалга гадагш нээгдсэнд байв. Тэд Санниг мөргөн унагаж, хар усны бөөгнөрөл дундуур аймшигтай хурдтай чирэв. Гэнэтийн цохилт түүнийг тэнцвэргүй болгож, бараг живүүлэх шахав. Дээрээс нь там шиг өвдөж байлаа.
Ямартай ч нээгдсэн хаалга түүнийг хараал идсэн тэмтрүүлүүдээс холдуулжээ.
Хэсэг хугацааны дараа Санни өндөр шүрэн овоолгын налуу дээр шидэгдэв. Хэдэнтээ хахаж цацан, ядарсан тэр хэдэн метр мөлхөөд, ширүүн шүрэн дээр унан эргэж харлаа.
Түүний харсан зүйл түүнийг нүдээ ирмэж, дараа нь том нээж, итгэж ядан ширтэхэд хүргэв.
Харанхуй тэнгис Цамхаг руу сорогдож байлаа.
Хар ус эсрэг урсаж, аварга хаалгаар дотогш хүчтэй цутгана. Эргэлдэх тэмтрүүлүүд болон тэдний харьяалагдах аймшигт амьтан ч тэр урсгалд татагдан, тэр харанхуйд алга болов.
Хачирхалтай нь Цамхаг руу орж буй усны хэмжээ боломжтой хэмжээнээс хамаагүй их байлаа. Санни түүнийг аварга цамхгийг дүүргэнэ гэж бодсон ч оронд нь зүгээр л дотогш урсаж...
алга болж байв.
Цамхагт залгиулж, газрын гүн рүү хөөгдөж буй мэт.
Хэдхэн мөчийн дараа харанхуй тэнгисийн түвшин буурч эхлэв.
Шуурга намдаж, нэвтэршгүй үүлс урагдан, нарны гэрэл дахин ертөнцийг гэрэлтүүллээ.
Хэдхэн минутын дараа...
Хараал идсэн тэнгис үгүй болов.
Санни саяхан хүртэл хар давалгаанд дарагдаж байсан улаан шүрний цэвэр гадаргыг ширтэв.
Ёроолгүй харанхуй далай ор мөргүй алга болжээ. Арал тойрон байсан хар эргүүлэг хүртэл байхгүй болж, гүнзгий, жигд бус, хоосон суваг мэт зүйл л үлдсэн байв.
Дараа нь Санни тэнгэр өөд харав. Ууртай цагаан нар Улаан цамхгийн оройд яг дээр нь хөвж байлаа.
Гайхсан бодол түүний толгойд орж ирэв...
'Бид... бид хийж чадсан гэж үү?'
...Тэр үнэхээр харанхуй тэнгисийг устгасан гэж үү?