Бат бөх хаалганы цаана чулуун ханатай, ганц нарийн цонхтой өчүүхэн өрөө байв. Цонхыг модон хаалтаар таглаж, дээрээс нь зузаан даавуу унжуулжээ. Харпер шөнийн цагаар цонх нээж болохгүй гэж тэдэнд анхааруулсан ч, Үдшийн Цамхагт байхад гадаах үзэмжийг ширтэхийг хүсэх хүн нэг ч үгүй биз ээ.

Шөнө цайзаас өчүүхэн ч гэсэн гэрэл алдагдуулахыг ноцтой гэмт хэрэгт тооцдог тул тэр үүнийг онцгойлон захисан байлаа. Мэдээж туранхай залуу Санни ч, Касси ч харанхуйд гэрэлгүйгээр хөдөлж чадна гэдгийг мэдээгүй. Тэд хүсвэл цонхоо онгойлгож болох л байсан… гэвч тийм шаардлага огт байсангүй.

Өрөөнд сүрлэн гудастай ор, нимгэн хийцтэй авдар, жижигхэн ширээ байв. Ширээн дээр усаар дүүргэсэн сав, цэвэр даавууны хэдэн боодол, тосон дэнлүү тавьжээ.

Тэр ч байтугай өнгөлсөн хүрлээр хийсэн жижиг дугуй толь хүртэл байв.

Санни өөрийнхөө тусгалыг олж хараад, танихгүй хүнтэй тааралдсан мэт цочин ухасхийв.

Сүүлийн хоёр сарын турш тэр өөрийгөө Сүүдрийнхээ нүдээр олон удаа харсан. Гэхдээ энэ арай өөр байлаа.

Тэр их өөрчлөгджээ.

Нүүр нь одоо илүү хурц, өнцөгтэй болсон бөгөөд Шүрэн ойн харгис шалгуур түүний залуу насны үлдэгдэл дугуй байдлыг бүр мөсөн арчиж орхисон байв… угаасаа түүнд тийм их байгаагүй ч гэсэн. Нүүр нь туранхай, цонхийж, нүднийх нь доор бараан сүүдэр сууж, хэт туйлдлын ядаргааны ул мөр тодхон харагдана. Хар үс нь ургаж, нүдийг нь дарсан замбараагүй бохир овоолго мэт болжээ.

Гэхдээ хамгийн их өөрчлөгдсөн нь нүд нь байв. Хар гүн дотор нь урьд өмнө огт байгаагүй нам гүм, хүнд, цэвдэг хүйтэн гялбаа нуугдаж байлаа.

Гэнэт нэг зүйл ойлгогдоход, Санни өөрийгөө ч бас туршлагатай тулаанчийн харцтай болсныг ухаарчээ. Ийм хүмүүсийн нүдэнд нуугддаг хүйтэн тооцооллыг Захын бүсэд “алуурчны тооцоо” гэж нэрлэдэг байв.

Баатар болон Нефист ч ийм чанар байсан. Харин тэдний хувьд энэ нь жинхэнэ дайчид шиг харагдуулдаг.

Саннигийнх харин…

Санни алуурчны нүдтэй болжээ.

Түүнээс ч гүн, зөвхөн өөрт нь л харагдахуйц харанхуй дунд Нэхэгчийн хүн бус өвийн алтлаг судлууд нууцлаг байдлаар гялалзаж байв.

Өөрийнхөө тусгал руу ширтсэн Санни харанхуй инээмсэглэл тодруулан, сонин сөөнгө хоолойгоор хэлэв:

“…Сайхан харагдаж байна шүү, Санлесс.”

Кассигийн өрөөний хаалгыг мануулахаар Сүүдрээ үлдээгээд, Санни зөөлөн гудас дээр унан хэвтэж, хөнжилдөө ороон унтахыг хичээв.

Хүчирхэг цайзын аюулгүй байдалд, хэдэн зуун хүний дунд, жинхэнэ орон дээр хэвтэж байхад дөнгөж хэдхэн хоногийн өмнө тэр эвдэрхий завин дээр үхлийн тэнгисийн хараагдсан харанхуйг туулж, Шүрэн ойн этгээд газарзүйд аймшигт мангасуудтай тулалдаж, эртний амь сорон модны ханаж цаддаггүй өлсгөлөнд ухаан санаагаа хэсэг хэсгээр нь алдаж явсанд итгэхэд бэрх байлаа.

Бүх зүйл халуурсан зүүд мэт санагдана.

_Энэ… муугүй юм._

Ингэж бодоод, тэр унтжээ.

Өглөө нь нүүр гараа угаан, сэргэг болсон Санни коридорт Кассиг хүлээв. Эцэст нь Сүнсний тэнгист хангалттай удаан амарч, өөрийгөө сэргээх боломж олдсон Хүүхэлдэйчний Нөмрөг хүртэл дахин цэвэр цэмцгэр харагдана.

Хөөрхий хуяг тийм их зодуур, элэгдлийг туулсан арван Нойрсогчийг алахад хүрэлцэхүйц атлаа өнөөг хүртэл бат бөх байж, түүний амийг тоо томшгүй удаа аварч ирсэн. Санни үүнийг авсандаа ямар их азтай байснаа дахин саналаа.

Хараагүй охин түүнийг удаан хүлээлгэсэнгүй. Удалгүй өрөөнөөсөө гарч ирэхдээ, гоо үзэсгэлэн, шинэхэн мэдрэмжээр гэрэлтэж байгаа мэт харагдав. Касси ч мөн Саннитай адил зүйл хийсэн бололтой.

Цус, шаварт мөлхөж өнгөрүүлсэн саруудын дараа тэд эцэст нь дахин хүн шиг харагдаж, хүн шиг мэдрэмж төрж байлаа.

"Өглөөний мэнд!”

Санни анивчив.

Тэр Касси ямар гайхалтай үзэсгэлэнтэйг бараг мартчихсан байжээ. Нарийн зөөлөн төрх, тод цэнхэр нүд, цайвар шаргал үс нь түүнийг шаазан хүүхэлдэй мэт харагдуулна. Хараагүй охин шидэт нөмрөгөө тайлж, нимгэн хувцас, арьсан шаахай л өмссөн байв. Үгээр илэрхийлэхийн аргагүй үзэсгэлэнтэй.

Санни нүдээ анин санаа алдав.

_Үүнээс… асуудлын үнэр үнэртэж байна._

“Өглөөний мэнд, Касси.”

Тэр толгойгоо Санни руу эргүүлээд хамраа үрчийлгэв. Санни хөмсгөө атируулав.

“Өө… юу вэ?”

Хараагүй охин хөмсгөө зангидан:

“Мэдэхгүй ээ. Чи өөрөөр үнэртэж байна.”

Тэр хэсэг ширтэж байгаад, инээж орхив.

“Хэрвээ энэ чинь намайг өмнө нь өмхий үнэртэй байна гэж хэлж байгаа бол… баярлалаа гэж бодъё.”

Инээмсэглэсэн Касси ойртож ирээд, мөрөн дээр нь гараа тавив.

“Тийм биш ээ! За за, явж хоол идье!”

Тэд хоёул хачин сайхан ааштай байлаа.

Санни Кассиг удирдан, урд орой Харперын зааж өгсөн замаар цайзын гол бэхлэлт рүү явлаа. Замдаа тэр цагаан цамхгийг ороосон алтан могойн тэмдэгтэй хаалга, коридоруудыг болгоомжтой тойрч байв.

Хожим нь түүний Сүүдэр цайзын хориотой хэсгүүдийг шалгаж үзэх нь гарцаагүй. Харин одоохондоо дуугүй байж, асуудлаас зайлсхийх хэрэгтэй.

Бэхлэлтийг олоход хэцүү байсангүй. Өглөөний хоолонд орохоор бусад олон Нойрсогчид тийшээ явж байв. Цайзад өдөрт хоёр удаа хоол өгдөг өглөө, мөн нар жаргахаас өмнө. Хэрвээ нэгийг нь алгасвал, өөр хоол олох аргагүй бол тэр өдөржин өлсөхөөс өөр сонголтгүй.

Санни Нойрсогчдыг сониучирхан ажиглаж, заримыг нь намуухан дуугаар Кассид тайлбарлан өгч байлаа. Цайзын оршин суугчид гаднах суурингийн цөхөрсөн хүмүүсээс тэс өөр байв. Ихэнх нь эрүүл, эсвэл ядаж л цатгалан харагдана. Энд хуяг төрлийн Дурсамж илүү олон байсан ч, зарим нь энгийн даавуун хувцас өмссөн хэвээр.

Бараг бүгд залуу, үзэсгэлэнтэй, түүний харснаас цөөн хэд нь л хорин наснаасаа хэтэрсэн мэт харагдана. Гэсэн ч гоо үзэсгэлэнгээрээ Касситай өрсөлдөх хүн цөөн байлаа.

Эцэст нь тэд өлссөн Нойрсогчдоор дүүрэн өглөөг хүлээн авахад зориулсан урт модон ширээнүүдтэй гол танхимд орж ирэв.

Гэнэт хэдэн зуун харц Касси, Санни хоёр руу нэгэн зэрэг чиглэв.

Нуруугаар нь хүйт даан гүйхийг мэдэрсэн Санни шүлсээ залгив.

_Новш._