Багийнхны дунд гунигтай нам гүм ноёрхох үед Эффи ярвайлаа.

"Хамгийн хачирхалтай нь хэн ч түүнийг орж ирэх, гарч явахыг харж байгаагүй. Харусыг гаднах суурин руу илгээх болгонд бид зөвхөн өглөө нь хүмүүс үхсэн гэдгээр нь л мэддэг. Хаалга, цоож, шидэт хаалт ч түүнийг зогсоож чаддаггүй бололтой. Харус чамайг алах тушаал авмагц чи зүгээр л үхдэг. Яг л хувь тавилан өөрөө чамайг орхисон мэт."

Кастер хөмсгөө зангидлаа.

"Тэгэхээр чи бидэнд ямар ч боломж байхгүй гэж хэлэх гээд байна уу?"

Анчин бүсгүй толгой сэгсрэн:

"Би хэлж байгаа нь одоо түүнтэй тулалдах нь тэнэг хэрэг. Түүний яаж хохирогчдоо... хэчнээн олон байсан ч хамаагүй... бүрэн хүчгүй болгож чаддгийг ойлгох хүртэл."

Ингээд тэр Нефис рүү харлаа. Нефис хэсэг чимээгүй байснаа толгой сэгсрэв.

"Цайз дахь манай найз ч мэдэхгүй."

Эффи инээмсэглэв.

"Аан, тэгэхээр тэр нууцлаг найз чинь бүхнийг мэддэг биш юм байна. За тэгвэл миний зөвлөгөө хэвээрээ. Бид зугтах хэрэгтэй."

Тэр үед Санни эцэст нь дуугарлаа.

"Гэхдээ Эффи... бид үнэхээр түүнээс зугтаж чадах уу?"

Энэ үгийг сонсоход түүний инээмсэглэл үгүйрч, гэнэт нухацтай болж, хэсэг тээнэгэлзсэний дараа хэлэв:

"Надад нэг арга байна. Гэхдээ... маш аюултай. Маш их аюултай шүү. Гэхдээ өөрөөр түүнийг сүүлнээсээ салгах арга мэдэхгүй байна. Тиймээс чи шийд, гүнж минь."

Нефис хэсэг чимээгүй байснаа зүгээр л толгой дохив.

"Бид Харустай ирээдүйд өөр өдөр нүүр тулна. Одоогоор эхний амралтын байршилд хүрэх нь маш чухал."

Зөрүүд анчин бүсгүй гүнзгий амьсгаа гаргалаа. Бараг л тайвширсан мэт. Дараа нь ийнхүү хэлэв:

"Тэгвэл намайг дагаад. Бас өөрсдийгөө бэлтгэ..."

---

Тэр түгшүүртэй ярианы дараа Эффи тэдний чиглэлийг бага зэрэг өөрчиллөө. Өмнө зүг рүү шууд явахын оронд одоо тэд эртний хотоор дамжин зүүн зах руу чиглэж байлаа.

Санни энэ хэсгийн талаар сайн мэдэхгүй. Сүүлийн хэдэн сард тэр ихэвчлэн Гэрэлт Цайзын хойд хэсэгт байсан, заримдаа зүүн хойш зүг рүү явдаг байсан. Баруун хэсгээс зайлсхийдэг нь Улаан цамхагтай ойрхон учраас. Харин өмнө зүгийг бараг судлаагүй, учир нь түүний сүмээс хэт хол байлаа.

Тэр хамгийн сүүлд энд ирсэн нь Цамхагийн элчтэй хийсэн цуст тулалдааны өдөр байв. Тэр үед тэд Харанхуй хотын нэвтэршгүй ханын ойролцоо байсан гэрэлт цамхгийн балгас руу явж байсан.

Гэхдээ тэр орчныг ажиглах зав бараг гарсангүй. Түүний анхаарал бараг бүхэлдээ тэднийг нохой мэт дагаж буй Харус дээр төвлөрч байв.

Тэр заналхийлсэн бөгтөр новшийг ширтэх үнэхээр дургүй байлаа.

'Яагаад чи нэг Нүгэлт амьтантай тулалдаад үхчихэж болдоггүй юм бэ, зулбасага минь?'

Гэвч Харус балгасыг Эффитэй адил сайн мэддэг бололтой. Тэр замдаа тааралдсан хамгийн аюултай амьтдаас ямар нэг байдлаар зайлсхийж, Өөрчлөгдөж буй Одын багийн мөрийг хэзээ ч алдалгүй дагасаар байв. Нэг удаа нурсан барилгын гүн сүүдрээс ганц Цуст Зэтгэр түүн рүү дайрсан. Ганлаугийн цаазлагч зүгээр л гараа өргөж, залхуу нэг цохилтоор Хар дарсан зүүдний мангасын гавлыг бут цохилоо.

Тэр бүр нүдээ ч анивчаагүй.

'Тийм сүртэй юм биш юм. Би ч гэсэн... тэднийг олон тоогоор алж байсан.'

Гэсэн ч Санни алуурчин бөгтөрийн хүчийг гүнзгий мэдэрч, тайван байж чадсангүй. Магадгүй эцэст нь тэднээс зөвхөн нэг нь л амьд үлдэнэ гэсэн мэдрэмжээсээ салж чадахгүй байсан байх.

Тэр хүн хэн байхыг ч мэдэхгүй байлаа.

Удалгүй тэд хотын хананы өндөр хэсэгт ойртож ирэв. Холгүйхэн аварга том цамхгийн үлдэгдэл хажуу тийш унасан байдалтай, алсад сунан хэвтэж байлаа. Мянга мянган жилийн өмнө тэр цамхаг дээр унасан барилгууд бутран, тоос болон хувирчээ.

Эртний гэрэлт цамхаг нэгэн цагт сүр жавхлантай байсан байж мэднэ. Магадгүй тэр хараал идсэн шөнийн мөнхийн харанхуйд гэрэлтэн асч, эртний хотын хүмүүсийн эсэргүүцлийн бэлгэ тэмдэг болж байсан ч байж болох юм. Гэвч тэр аль хэдийн нурсан... яг түүнийг босгосон хүмүүсийн адил.

Цагийн аясаар ядаж балгас нь үлдсэн юм. Харин Харанхуй хотын эртний оршин суугчид бүр мөсөн алга болгож, яс ч үлдээгээгүй байлаа.

Санни санаа алдав.

"Одоо хаашаа вэ?"

Эффи аварга балгасыг заав.

"Дотогшоо"

───

Тэд одоогоор нурсан цамхгийн ойролцоох нурсан барилга дотор нуугдаж байлаа. Энэ бүс нутаг онцгой зэрлэг мангасуудын омгоор дүүрэн байсан бөгөөд тэдний анхаарлыг татах нь багийн хувьд бүрэн сүйрэл болно.

"Сүүдрээ татаж аваад ойрхон байлга. Бид гэрэлт цамхаг руу ороход хурдан хөдөлнө."

Бага зэрэг тайвширсан Санни тэр даруй тушаалыг биелүүлэв. Харусыг харах шаардлагагүй болсон нь баярлах шалтгаан нь болов.

Газарт налан байж, тэр зургаа нуугдсан газраасаа гэнэт гарч, нурсан гэрэлт цамхаг руу гүйлээ. Цаг алдалгүй хананд үүссэн ан цавыг олж, дотогш орлоо.

Эффи гэрэлт Дурсамжаа дуудаж, нурсан цамхгийн дотор талыг гэрлээр дүүргэв. Цамхаг хажуу тийш унасан байсан тул тэд асар том, цуурай үүсгэсэн хонгил руу орсон байлаа.

Эффи эргэн тойрноо ажиглан чигээ олж, маш их түгшүүртэй хөдөлгөөнтэй тэднийг хонгилын гүн рүү дагууллаа. Алхаж байхдаа тэр ярьж эхлэв.

"Намайг маш анхааралтай сонсоод яг хэлснээр минь хий. Дотор ормогцоо багийнхаа гишүүдээс огт салж болохгүй шүү. Хамтдаа байж, зэвсгээ бэлэн байлга. Бидний очих газар Хар дарсан зүүдний мангасуудаар дүүрэн. Тэд тийм ч хүчтэй биш, гэхдээ...ихэд онцгой."

Тэр уруулаа хазав.

"Тэднийг алах гэж бүү оролд. Зүгээр л өөрийгөө хамгаалаад урагшил. Зогсвол бараг л үхнэ шүү. Удааширч, бүслүүлбэл ч мөн адил. Харин бид байрлалаа хадгалж чадвал... магадгүй амьд үлдэнэ... гэж л найдаж байна."

'Найдаж байна гэж юу гэсэн үг вэ?!'

Санни уурлаж дуугарахаас нь өмнө тэд зорьсон газартаа хүрэв.

Түүний өмнө хонгилын шал эвдэрч, нарийхан ангал үүссэн байлаа. Тэр ангал гүн харанхуйгаар дүүрч, доош... бүр илүү гүн рүү үргэлжилж байв. Хичнээн хичээсэн ч ёроол нь харагдсангүй.

Анчин бүсгүй түүн рүү харлаа.

"Юу хүлээгээд байгаа юм, тэнэг минь? Үсрээч!"

Санни шүлсээ залгиж, эргэлзсэн нүдээр Эффи рүү харлаа.

"Чи намайг... энэ нүх рүү үсрэхийг шаардаад байна уу?"

Хажууд нь Кай санаа алдан, саяхан цэвэрлэсэн гоёмсог хуяг руугаа доош харлаа. Түүний царайд цэвэр гуниг илэрчээ.

"За даа. Дахиад л эхлэх нь дээ..."