Хараалт тэнгисийн гадарга буцалж, оргилж байснаа гэнэт тэнгэр өөд дэлбэрэх мэт цацагдав. Аварга том тэмтрүүл алга болсны дараа хар давалгааны доороос дахиад зургаан ширхэг гарч ирлээ. Тэд мушгиралдсан уулс мэт өндийж, урагш алхалж буй аварга биетний дээгүүр сүндэрлэн, хар салхины чимээг агшин зуур дарж орхив.

Санни шүдээ зуун, тэр аймшигт дүр төрхийг ширтэн, ойртож буй тулааны хэмжээг ойлгохыг оролдов.

Ийм аварга биетнүүдийн тулаанд өчүүхэн хүмүүс яаж амьд үлдэх билээ?

Дараагийн мөчид тэмтрүүлүүд тэнгэрээс нуран унаж, чулуун аварга руу дайрлаа. Тэдний хэмжээ асар том тул удаан хөдөлж байгаа мэт санагдсан ч Санни энэ нь зүгээр л хуурмаг гэдгийг мэдэж байв.

Үл үзэгдэх аварга мангасын дөрвөн тэмтрүүл ус руу дахин шумбан, аваргын хөл болон их биеийг ороож эхлэв. Харин үлдсэн хоёр нь түүний гар луу мөлхөн ойртжээ.

Эртний хөшөө өмнө зүг рүү алхсаар, гүний аймшигт оршин суугчийн ууртай довтолгоонд огтхон ч цочирдоогүй мэт байлаа. Тэр нэг тэмтрүүлийг цохин холдуулж, нөгөөг нь бугуйндаа ороохыг зөвшөөрөв.

"Бат бариарай!"

Хэн хашгирсныг Санни ойлгосонгүй, гэхдээ зөвлөгөөг нь даган Чулуун Гэгээнтнийг улам чанга тэвэрлээ.

'Бүгдийг нь хараал идэг!'

Тэнгэр нүргэлж, нүд гялбам цахилгаан цахих тэр мөчид чулуун аварга гэнэт ганхаж, бага зэрэг хажуу тийш хэлбийв. Бугуйг нь ороосон тэмтрүүл чангарч, гарыг нь доош татахыг оролдож байлаа.

Түүний хар, тослог, хавдсан махан дотор нуугдсан хүч аймшигтай байсан тул эртний чулууны гадарга дээр хэд хэдэн ан цав үүсэв. Бараг л аваргын бугуй тасарч, үйрэн бутарч урсах мэт харагдана.

Гэвч аварга алгаа эргүүлж, тэмтрүүлийг атгаад бут цохих мэт чанга шахав.

Тэмтрүүл эртний чулууг бут цохихыг оролдож байхад, чулуун аваргын нударганд өөрөө бутлагдаж байлаа. Хэдхэн мөчийн турш аль нь илүү хүчтэй вэ гэдэг нь тодорхойгүй байв. Гэвч удалгүй аваргын хуруунууд хар маханд аажмаар шигдэж, харанхуй, өмхий цус урсаж тэнгис рүү асгарлаа.

Удалгүй тэмтрүүл тасарч, ухрахад хүрэв.

Гэвч үлдсэн тав нь аль хэдийн доороос довтолж байлаа. Санни хараалт тэнгисийн хар усыг нэвт харж чадахгүй ч хоёр нь хөлийг, хоёр нь их биеийг нь ороож, бас нэг нь гарыг болон чулуун алхыг нь барьж байгааг тодхон төсөөлж байв.

Аварга тэмтрүүлүүдийн хийж буй зүйл үр дүнгээ өгсөн бололтой. Алхаж байсан хөшөөний хурд саарч, үл үзэгдэх асар их жинд татагдан байгаа мэт болов. Аварга дахин ганхаж, урагш гэнэт дайвалзсанаа эцэст нь зогсов.

'Сайн юм биш шүү...'

Хөлийнх нь улыг дамжин Санни эртний чулуугаар гүйх чичиргээг мэдэрч байлаа. Аварга бүх хүчээрээ хөдөлгөхийг хичээж буй мэт чичирч байв. Тэдний нуугдаж байсан дугуй тавцан аажмаар нэг тийш хэлбийж, илүү их давалгаа дээр нь асгарч эхлэв.

Хар салхи улам ширүүсч, аварга биетнүүдийн тулааныг тэмдэглэн баярлаж буй мэт байлаа. Хар салхины дарамт багийг нүдэж, бороо ба далайн усаар нүдэж байв. Аянгын дуу тасралтгүй нижигнэн нэгэн бүхэл болж, цахилгаан тэднийг тэнгэрийн галнаас сүлжсэн тор мэт хүрээлжээ.

Гэнэт эртний хөшөө доргин, өнцгөө өөрчиллөө. Яг л... яг л аварга биеэ бөхийлгөн урагш тонгойж байгаа мэт.

Саннигийн нүд томров. Тэр юу болох гэж байгааг зөнгөөрөө ойлгов.

...Тэр ганцаараа биш байлаа.

Чулуун Гэгээнтэн тушаалыг нь даган сөхөрч, чулуун ан цав руу гараа шургуулан тогтоход Нефис хашгирлаа:

"Бид доош орж байна! Амьсгаагаа барьцгаа!"

'Дахиад эхэллээ!'

Дараагийн мөчид аварга урагш тонгойж, давалгааны догшин гадаргын доогуур шумбан орлоо.

Саннид гүнзгий амьсгаа авах төдий хугацаа л олдов. Тэгээд бүлэг дахин хараалт тэнгисийн хүйтэн тэврэлтэд автлаа. Гэхдээ энэ удаа өмнөх өдөр хавцлыг гаталж байснаас ялгаатай нь, тэд гүн харанхуй ангал руу доош татагдаж байв.

Хүчтэй урсгал биеийг нь дайран өнгөрөхөд Санни амь тэмцэн барьж, хүлээлээ. Хэрвээ аваргын хийж буй зүйлийн талаар түүний таамаг зөв бол тэдэнд амьд үлдэх боломж байв.

Хар усны даралт улам нэмэгдэж, гэрэлгүй хоосны хүйтэн энерги яс руу нь нэвчиж эхлэхэд дугуй тавцан гэнэт зогсож, зөөлөн савлав. Усны гүнд байсаар атал Санни хараалт тэнгисийн уудамд тархах нэгэн аймшигтай, тодорхойлшгүй чимээг сонсож чадлаа.

'Бурхан минь, бурхан минь!'

Бурхад үхсэн гэдгийг мэдэж байсан ч тэр өөрийн эрхгүй тэднийг дууджээ.

Гэвч хариу нь зөвхөн нам гүм байв.

...Эцэст нь аварга хөшөөний бие дахин хөдөлж, гэнэт дээш хөдлөв.

Тэднийг гүн рүү татсан хурдтайгаа адилхан хурдтайгаар баг одоо харанхуйгаас дээш өргөгдөн, дахин шуурганы догшин тэврэлтэд гарч ирж байлаа.

Санни аваргын мөр усны мандлыг сэтлэн гарч, дугуй тавцан давалгаан дээр ил гарах үед арайхийн ухаантай байв. Эргэн тойрноо хараад тэр бүлгийн гишүүдийг тоолж, энэ аймшигт шумбалтын үеэр хэн нэгэн урсчихсан эсэхийг шалгалаа. Аз болж үгүй байлаа.

Дараа нь өөрийгөө бэлтгээд урагш харлаа.

Эртний аварга гүний үл үзэгдэх аймшигт чирэгдэн доош татагдсангүй. Харин аварга тэмтрүүлүүд төвөг учруулж эхэлмэгц зүгээр л урагш тонгойж... далайн ёроолоос тэр ангалын мангасыг шүүрэн авсан байв.

Одоо тэр аварга мангасыг гартаа атган, догшин хүчээр тэнгэр өөд өргөж байлаа.

Гүний аймшгийн жинхэнэ дүрийг харах нь аюултай гэдгийг мэдэж байсан ч Санни өөрийн эрхгүй харлаа.

Түүний харсан зүйл түүнийг дагжин чичрэхэд хүргэсэн юм.