122-р бүлэг : Дөрвөн сарын өмнө
Нефисийг Санни сүүлчийн удаа харснаас хойш, тэр нэлээд өөрчлөгджээ.
Гадаад төрхөөрөө бол бараг хэвээрээ, өндөр нуруутай, цэх шулуун, мөн бусдаас үл ялиг тусгаар оршиж буй мэт хөндий мэдрэмж төрүүлнэ. Тэр одоо ч Оддын Гэрлийн Легионы хуягийг өмссөн хэвээр байсан бөгөөд уг хуяг нь түүний нарийхан, уян хатан биеийн гоёмсог шугамыг улам тодотгож байв. Гагцхүү одоо мөрөн дээр нь цэвэрхэн цагаан өнгийн нөмрөг нэмэгдсэн нь, гоёмсог хуягны гялалзсан металлын өнгөтэй ойролцоо харагдана.
Өөрчлөгдөж буй Одын мөнгөлөг үс нэлээд урт болж, бараг мөрөнд нь хүрчээ. Урьдын хөвгүүн шиг богино засал үгүй болсон тул, тэр хачин жигтэйгээр илүү нас биед хүрсэн, эмэгтэйлэг харагдаж, Саннигийн зүрхийг өөрийн эрхгүй хурдан цохилуулахад хүргэв. Түүний тайван саарал нүд урьдын адил нэвт шувт харцтай хэвээр.
Гэвч жинхэнэ өөрчлөлт нь илүү гүн гүнзгий нуугдаж байлаа. Магадгүй Санни шиг түүнийг сайн мэддэг хүн л анзаарч чадах байсан байх. Эсвэл чухамдаа түүнийг хэтэрхий сайн таньж мэдсэн учраас л, Нефисийн жинхэнэ мөн чанарыг халхалж байсан хөндий, үл тоомсорлосон бүрхүүл ан цав гарган, доорх жинхэнэ мэдрэмжүүдийг ил гаргасан ч байж мэднэ.
Нефис одоо илүү амьд, илүү энд оршиж буй мэт санагдана. Нүдэнд нь хатуу шийдэмгий байдал, итгэл төгс зориг гялалзаж, бараг халдварлах шахам тайван итгэлийг цацруулж байлаа.
…Энэ бол түүний хүч.
Итгэл үнэмшлийн хүч.
Тэр харцанд өртөхөд Санни дагжин чичрэв.
Неф бол түүний хамгийн их харахыг хүсдэг, бас хамгийн их дахин харахыг хүсдэггүй хүн байлаа. Яг тэр л жинхэнэ Санни яагаад цайзыг орхихоос өөр аргагүй болсон шалтгаан нь байсан.
Энэ хувь тавилантай учралд сэтгэл нь сэрж, дурсамжууд тархинд нь үер мэт цутган орж ирэв.
Хэрвээ тэр үед мэдэж байсан бол…
Гэхдээ үнэндээ, юу ч өөрчлөгдөхгүй байсан биз.
***
Дөрвөн сарын өмнө, тэд чөтгөрийн яснаас бүтсэн завиар хараагдсан тэнгист гарсан тэр шөнө, Санни салхинд дагжин чичирч байлаа.
…Харанхуйн хүйтэн тэврэлтэд бараг үүрд өнгөрүүлсэн мэт санагдсан тэр урт шөнө эцэстээ төгсгөлдөө дөхөж байв. Тэр хөдөлж, зүүн зүг харвал, тэнгэрийн хаяанд цайвар нил ягаан өнгийн сүнс мэт зураас татагдан үзэгдэнэ.
Дагжин чичирсээр уруулаа долоож, сөөнгө хоолойгоор хэлэв:
“Кас… Касси. Өглөө болж байна.”
Эдгээр үгийг хэлсний дараа Саннийг урагшлуулж байсан сүүлчийн хүч нь алга болж, тэр чулуун дээр сөхрөн унаад, цээж нь хүндээр дээш доош савлав.
Шинэ өглөө мартагдсан Эргийн эзгүй тамыг дулаахан нарны гэрлээр угаахад бэлэн байлаа.
Тэд амьд үлдсэн.
Гурван Нойрсогч хар давалгаанаас цухуйсан аварга чулуун гар дээр, яг л бурхан тэднийг харанхуйн ёроолоос өргөн барьж байгаа мэт сууцгааж байв. Санни, Касси хоёр дулаацахын тулд хоорондоо тэврэлдсэн бол, Нефис чулуун алганы голд ухаангүй хэвтэнэ. Хагарсан хуягны завсраар харагдах түүний зааны ясан өнгөтэй арьс цонхийж, амьгүй мэт харагдана.
_Бид чадлаа_
Тэд Сүнсээр хооллогч модны савраас мултарч, хараагдсан харанхуйг туулан, гүн дэх аймшигт оршин суугчтай тулалдаад ч амьд үлджээ… яг л гайхамшиг мэт.
Санни энэ зоригтой зугталтыг үнэхээр хийж чадсандаа итгэж ядан байв. Эртний ад зэтгэр тэдний оюунд шингээсэн захирах хараалын талаар мэдсэн мөчөөс эхлэн, тэр өлсгөлөн бузар модноос өөрсдийгөө аврах магадлал туйлын бага гэж бодож байсан. Магадгүй түүний хамгийн аюултай, шалгарсан зэвсгийг буюу оюун ухааныг нь булаан авсан учраас тэр биз.
Гэсэн ч, яагаад ч юм тэд амжилттай гарч чадсан.
Туйлдан ядарсан Санни нүдээ аниад, ирж буй нарнаас зугтан ухрах хар тэнгисийн чимээг чагнав. Өөрөө ч анзааралгүйгээр, тэр гүн нойронд автав.
Сэрэхэд нь нар аль хэдийн тэнгэрт өндөрт манджээ. Адреналин биеэс нь гарсны дараа өөрийгөө бараг хөдөлж чадахгүй болно гэж бодсон ч, гайхалтай нь, хүлээж байснаасаа хавьгүй бага өвдөж байлаа. Цусан Сүлжээ гэдэг Шинж чанар үнэхээр л осолд байнга өртдөг хүнд гайхамшигтай ивээл юм.
Хугарсан хуруу нь ч төдийлөн өвдөхгүй байв. Гэхдээ сууж босохдоо тэр өөрийн эрхгүй ёолсон. Касси түүний хажууд унтаж байлаа. Урьд шөнийн үйл явдлуудад түүнтэй адилхан, магадгүй түүнээс ч илүү сульдсан нь илт. Түүний эмзэгхэн царай цонхийж, түгшүүртэй атирсан хөмсөг нь улам өрөвдмөөр харагдана. Санни санаа алдав.
Нефис одоог хүртэл ухаан ороогүй байв. Түүнийг унтаж байх хооронд, сохор охин нөмрөгөө ашиглан Өөрчлөгдөж буй Одыг хучиж, бага ч болтугай дулаан хадгалахад нь тусалжээ. Неф хөдөлгөөнгүй хэвтэж, царай нь цусгүй мэт цайрсан байв. Зөвхөн намуухан амьсгал нь л түүнийг амьд гэдгийг илтгэнэ.
Түүнийг ариусгах дөлний дотор бутарсан мах нь дахин сэргэж буй аймшигт дүр зураг Саннигийн сэтгэлд зурсхийв. Тэр галыг суллах бүрт Нефис асар их төлөөс төлдөг. Төсөөлшгүй өвдөлт, шаналал. Тэр өөрийгөө мөхлийн хаалганаас татан гаргахын тулд ямар үнэ төлсөн бол? Тэр өмнө нь үүнийг өөрийгөө эдгээхэд ашиглаж чаддагийг ч Санни огт мэдээгүй байжээ.
Магадгүй өмнө нь хэзээ ч ашиглаагүйн шалтгаан байсан биз. Үүнийг цаг хугацаа л харуулна.
_Одоо нөхцөл байдлыг үнэлэх цаг._
Өөрчлөгдөж буй Одоос нүүр буруулан, Санни эргэн тойрноо ажиглаж, тэдний яг ямар байдалд орсноо ойлгохыг хичээв. Зүрх нь хүнд оргив.
Хэрвээ тэд тэмтрүүлт мангасын довтолгоо, дараах хөлөг онгоцны сүйрлийг давж гарчхаад, эцэст нь хараагдсан тэнгисийн яг голд, цааш ахих ямар ч боломжгүй гацсан байвал… тэр үнэхээр ёрын хувь тавилан байх байлаа.
Тэдний зүүн талд аварга том тогооны хоосон уудам л харагдана. Баруун талд ч мөн адил…
Санни гэнэт царцав.
Алсад нэгэн бараан зураас харагдсан байлаа. Тэр нь… тэр нь тогооны баруун зах байв.
Тэд бараг л гарчихсан байсан!
Зүрхийг нь хачин догдлол атгах шиг болж, Санни яаран эргэж баруун тийш харлаа. Нүд нь томров.
Хэсэгхэн хором түүний толгой дотор юу ч үгүй, хоосон болов. Дараа нь ганц л бодол тодорч гарч ирэв.
_Бид дэндүү ойрхон байсан юм байна…_
Тэр удаан хугацаанд чимээгүй сууж, бусад бүхнийг мартжээ. Хэдэн цагийн дараа Касси эцэст нь сэрэв. Санни хажууд нь байхгүйг мэдрээд, айсан хоолойгоор дуудав:
“Санни?”
“Би энд байна.”
Касси суун, гараа сунган түүний мөрийг тэмтэрч оллоо.
“Яагаад… яагаад чи ингэж сонин дуугараад байна?”
Санни анивчаад, удаанаар толгойгоо эргүүлж, сохор охины зүг харлаа. Болгоомжтой инээмсэглэл түүний нүүрэнд тодров.
“Касси… бид олчихлоо. Чиний харсан хотыг бид эцэст нь оллоо.”
Эцэст нь, Нефис хоёр бүтэн өдөр ухаангүй хэвээр байв.
Санни түүний төлөө үнэхээр санаа зовж эхэлсэн ч, гурав дахь өдөр нь Өөрчлөгдөж буй Од эцэст нь ухаан орлоо. Тэр үед Санни аварга чулуун гарын долоовор хуруун дээр сууж, баруун зүг рүү халуун догдлол дүүрэн харж байв.
Тэд чадсан юм!
Тэд эцэст нь гэртээ харих гэж байна!
Санни бодит ертөнцөд буцахыг тэсэлгүй хүсэж байлаа. Тэр бүр Сэрэгч болох, түүнтэй хамт ирэх хүч чадал, нэр хүндийн үсрэлтийг ч нэг их тоохоо больжээ.
Түүний хүсэж байсан зүйлс маш энгийн байв. Зөөлөн ор, уул шиг их амттай хоол, төгсгөлгүй халуун шүршүүр.
Санни толгойгоо гудайлган Нефис рүү харж, түүнд ямар нэгэн асуудал байгаа эсэхийг шалгав. Вэбтүүнүүд дээр бол, бүх зүйл сайжрахын өмнө заавал нэг дүр нь ой санамжаа алдах ёстой байдаг шүү дээ.
Гэхдээ Өөрчлөгдөж буй Од зүгээр харагдана. Тэр урьдын адил л өндөр, цэх, бусдаас үл ялиг тусгаар мэт, яг л түүнийг дэлхийгээс тусгаарлах үл үзэгдэх хана байгаа юм шиг. Түүний нэвт шувт саарал нүд Санни дээр тусахад, зүрх нь өөрийн эрхгүй хурдан цохилов.
Тэр инээмсэглэв.
_Бурхад минь, баярлалаа!_
Нефис хөмсгөө зангидан, толгойгоо бага зэрэг гудайлгаад, тэгшхэн хоолойгоор асуулаа:
“Яагаад чи инээгээд байгаа юм?”
Өөрийгөө тэнэг хүн шиг мушигаран инээж байгаагаа ойлгосон Санни нүдээ анивчаад, хуурамч үл тоомсорлол үзүүлэхийг оролдов.
_Зогс! Зогс! Анхаарлыг нь өөр тийш нь!_
“Ар талаа хар даа.”
Баруун зүгт байгаа тэр дүр зураг нь түүний сайхан аашны гол шалтгаануудын нэг байсан тул, худлаа зүйл ч биш байв.
Неф түүнийг хэдэн хором ширтээд, санаа алдан эргэв.
Түүний ард, аварга тогооны налуу дээгүүр саарал өнгийн, өнгөлсөн чулуун асар өндөр хотын хана сүндэрлэн харагдана.
Тэр хана бол тэдний бүх зовлон шаналал дэмий байгаагүй, бүх мөрөөдөл нь удахгүй биелэх гэж буйг илтгэх тэмдэг байлаа.
Тэр бол Найдвaр.