Үүр цаймагц, ухарч буй давалгааны гунигтай чимээг дагуулан Нефис болон түүний баг нурсан сүмийг орхин явлаа.

Санни ганцаараа үлдэж, хуучин сүмийн харанхуй ба шинэ өдрийн гэрлийн зааг дээр зогсов.

Тансаг сийлбэртэй хаалганы амсар дээр хэсэг саатан, тэр хөдөлгөөнгүй зогссоор хиймэл нар хараагдсан хотын саарал тэнгэр өөд мандахыг ажиглав. Олон сарын турш бусад хүмүүстэй хамт байсны дараа дахин ганцаараа үлдэх нь хачин санагдана. Урьд нь энд ганцаараа удаан амьдарсны дараа хүмүүстэй хамт байх нь хачин санагдаж байсан шиг.

Эргэн хараад Санни дахин харанхуй руу алхлаа.

Нурсан сүмийн их танхим нам гүм, тайван байв. Сүрдмээр ган хамгаалагчгүй болсон тул одоо энэ нам гүмийг эвдэх зүйл үгүй. Булан бүрийг эзэлдэг байсан харанхуй хүртэл хоосорч, дуулгавартай болсон бөгөөд урьдын адил амьд оршихуй мэт мэдрэгдэхээ больжээ.

...Ямар нэгэн байдлаар ганцаардмал ихээр санагдана.

Цуурайтсан уудам танхимаар чөлөөтэй алхахдаа Санни урьд нь өөрийг нь орогнуулж байсан сүмийг шинэ өнцгөөс ажиглав. Энд маш удаан амьдарсан ч тэр үүнийг хэзээ ч ингэж харж байгаагүй. Харанхуй Хотын оршин суугчид олон жилийн өмнө яг ингэж хардаг байсан байх. Санни бол үргэлж эртний сүмийн тулгуур дам нуруунуудын нэг дээрээс доош ширтдэг байжээ.

Энэ газар сүрлэг харагдаж байв.

Гэвч одоо аюулгүй байхаа больжээ.

Хар Хүлэгт Баатар үхсэн учир энэ сүмийг үүр болгохоор ирэх Хар Дарсан Зүүдний амьтдаас хамгаалах хүн үлдээгүй.

Тиймээс Санни энд удаан үлдэж болохгүй.

Үлдэх сонголтын тансаглал ч түүнд одоо байхаа больсон.

Үзэсгэлэнт харанхуй танхим руу сүүлчийн удаа харснаа Санни санаа алдаад нэргүй дарь эхийн хөшөө өөд авирч эхлэв.

───

Нууц өрөөндөө эргэн ирэхэд дахин тэр чигтээ харанхуй байлаа. Санни хэсэг эргэлзээд эд зүйлсээ цуглуулж эхлэв.

Удаан хугацаа орсонгүй.

Мартагдсан Эрэг дээр эд зүйлстэй хэт дасах нь утгагүй. Эцсийн эцэст тэднийг бодит ертөнц рүү авч явах боломжгүй. Ер нь тэр хүртэл амьд үлдвэл шүү дээ.

Гэвч өөрийн цуглуулсан бүх олзоо орхиод явах нь гуниг төрүүлж байв. Бодит ертөнцөд Санни ийм гэртэй байгаагүй, өөрийн гэж нэрлэх зүйл ч цөөн байлаа. Сэрэгч нэгэн болсныхоо дараа тансаг амьдрал эдэлнэ гэж мөрөөдсөн ч оронд нь энэ тамд гацсан.

Өөрийн гэр гэж нэрлэдэг энэ уудам өрөө түүнд нэг төрлийн тайвшрал байсан.

Харин одоо тэр орхих ёстой.

Эцэст нь тэр зөвхөн хамгийн хэрэгтэй зүйлсээ аваад, өрөөгөө эмхэлж цэгцэллээ. Хэн нэгэн ахин энд ирэх магадлал бараг байхгүйг мэдэж байсан ч цэвэр, эмх цэгцтэй үлдээхийг хүсэв.

Бүх зүйл дууссаны дараа Санни тайван өрөөг нэг хараад хэсэг эргэлзэв.

Дараа нь тэр өмнө нь чулуун хананд олон тооны зураас гарган хоног тоолдог байсан ханан дээр очиж Мөшгөгч Өргөсөө дуудлаа.

Энд өөрийн оршин байсан ул мөрөө үлдээхийг хүсэв. Нууц өрөө, эртний нурсан сүм, Харанхуй Хот, Мартагдсан Эрэг...

Энэ ертөнцөд амьдарч байсныг нь гэрчлэх өчүүхэн тэмдэг.

Тэр энд байсан, энд тэмцсэн, дараа нь эрх чөлөө рүү зугтахын төлөө тэмцэхээр явсныг батлах жижигхэн ул мөр.

Санни гүн утгатай үг бодож олохыг хүссэн ч юу ч санаанд орсонгүй. Тэр угаасаа гүн ухаантан биш.

Үнэндээ чулуун дээр сийлэхийг хамгийн их хүссэн зүйл нь өөрийн Жинхэнэ Нэр байв.

Гэвч одоо ч зожиг байдал нь саад болов.

Хэрэв нэг өдөр хэн нэгэн энд ирээд чанга уншчихвал яах вэ? Ингэвэл нэлээд хөгжилтэй сүйрэл болох байлаа.

Эцэст нь тэр кунайгаа өргөж, нурсан сүмд амьдарсан өдрүүдийн зураасны доор ямар нэгэн зүйл сийлэв.

Дараа нь Санни эргэн харалгүй алхав.

Арын ханан дээр хоёрхон бичээс үлдсэн байлаа.

Нэг нь нар гэсэн утгатай.

Нөгөө нь алдагдал гэсэн утгатай.

───

Маргааш өглөө болохоос өмнө Санни хоёр зүйлийг амжуулахыг хүсэж байв. Нэг нь бүрэн судалж амжаагүй номын сангийн нурангид, нөгөө нь яг энд, нурсан сүмд байлаа.

Үүргэвчээ мөрөндөө үүрээд их танхимд эргэн ирсэн тэр нэргүй дарь эхийн хөшөөг өнгөрч, сүмийн дотоод ариун хэсэг рүү хүргэдэг хаалганы нэгээр орлоо.

Тэр өмнө нь хэзээ ч тийшээ орж байгаагүй. Амьд харанхуй болон Хар Хүлэгт Баатар түүнийг үргэлж хориглодог байсан.

Харин одоо чөтгөр үхсэн тул дотор нь юу нуугдаж байсныг эцэст нь харах гэж байлаа.

Нэгэн цагт санваартнууд ашиглаж байсан өрөө, хонгилуудаар алхахдаа тэр эргэн тойрноо ажиглав.

Сонирхол татах зүйл бараг байсангүй.

Бараг бүх зүйл сүйдэж, нурсан, цөөн хэдэн энгийн эд зүйлс л гар хүрээгүй үлджээ.

Энд юу ч байхгүй мэт.

Ядаж бусад хүн тэгж бодох байсан.

Гэвч Санни гэнэт нэгэн хананы өмнө зогсож толгойгоо хазайлгав.

Гаднаас нь харахад тэр хананд онцгой зүйл байсангүй.

Гэхдээ ард нь хүнд гэмээр сүүдрийн бөөгнөрөл мэдрэгдэж байлаа. Дотор нь хоосон зай байгаа мэт.

Хэсэг хайсны эцэст тэр нууц хөшүүрэг олж дарлаа.

Эсвэл ядаж дарахыг оролдлоо.

Мянга мянган жилийн хайхрамжгүй байдлын улмаас эртний механизм зэвэрч, аль хэдийнэ бутарчээ.

Санаа алдаад Санни Шөнө Дундын Хэлтрийг дуудан хананы завсрыг анхааралтай ажиглав.

Дараа нь тачигаа хөдөлгөөнт хэсгүүдийн заадалд шургуулж, эвдэршгүй ирийг хөшүүрэг болгон ашиглаад хүнээс давсан хүчээрээ түлхэв.

Аймшигтай чяхрах чимээ гарч, хананы нэг хэсэг хажуу тийш гулсан нээгдэв.

Агаар Саннигийн хажуугаар хий өнгөрч, нарийн хонгилын харанхуй ам руу урсав.

Цаана нь чулуун шат доош үргэлжилнэ.

Газрын гүн рүү.

Дургүйцсэн янзтай царай гарган Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээ нэг эргүүлж тоосыг нь сэгсэрээд мөрөн дээрээ тавин нууц гарц руу орлоо.