Шинэхэн өглөөний сүнслэг цайвар гэгээнд умбасан Санни, Кай хоёр хараагдсан хотын балгас дундуур алхаж байлаа. Шөнө аажмаар ухран одно. Үүний ухралт нэг бол аюул багассан мэт санагдуулна. Эсвэл өөрийг нь дэлхийгээс нууж ирсэн танил харанхуйн хөшиг алга болсонд түгшүүр төрүүлнэ.

'Нар гарсан хойно энэ газар ямар гашуудалтай харагддагийг би бараг мартчихаж.'

Алсад, хар тэнгисийн давалгаа эртний хотын чулуун ханануудыг тасралтгүй цохих довтолгоогоо зогсоож буй мэт байв. Эдгээр хана мянга мянган жилийн элэгдэл, балмадлалыг даван туулж, хар уснаас ганц дуслыг ч нэвтрүүлэлгүй тэсэн иржээ. Санни тэднийг дахиад мянган жил ч эвдрэлгүй зогсоно гэж таамаглав.

Гэнэт нэг л эвгүй оргиход, тэр баруун тийш толгойгоо эргүүлж, Улаан цамхагийн алсын дүрсийг олж харлаа. Тэр сүрдмээр байгууламж Мартагдсан Эргийн дээр муу ёрын зөн мэт сүндэрлэн, ойртож зүрхэлсэн хэн бүхэнд мөхлийг амлаж байгаа мэт.

'…Биш байж ч магадгүй.'

Санни цайзад хүрэхийн тулд төвөгтэй, мушгирсан зам сонгосон байв. Хараагдсан хотод төдийлөн дасал болоогүй Кай зүгээр л түүний араас дагана. Царайлаг залуу сэрэмжтэй, тайван байж, нумаа хэзээ ч сум тавихад бэлэн барьжээ.

Тэд аймшигт амьтад оршин, ан хийдгээрээ алдартай олон бүсийг тойрон гарах хэрэгтэй болсон тул урагшлах нь удаан байв. Гэсэн ч харамссанаас болгоомжлол нь дээр.

Нэг мөчид Санни гараа өргөн, хамтрагчаа зогсох дохио өглөө. Тэр алсыг гүн хөмсөг зангидсан байдалтай ширтэв.

Кай түүн рүү хараад, шивнэн асуув:

“Юу болов?”

Санни хариулахын өмнө уруулаа хуруугаараа дарлаа.

“Чшш. Сонс.”

Удалгүй тэд зүрх шимшрэм, уйлахтай төстэй дуу сонсов. Манан дундаас уйлж буй эмэгтэй аажмаар ойртож байгаа мэт. Чичирхийлсэн гаслант уй гаслан хоёр Нойрсогчийг хоёуланг нь дагжин чичрүүлэв.

Кай итгэлгүй өнгөөр асуулаа:

“Үнэхээр эмэгтэй хүн байх магадлал нь хэр вэ?”

Санни мурий инээмсэглэв.

“Бага.”

Юу ч ярилцалгүйгээр тэд том нурсан балгасын цаагуур нуугдаж, хүлээлээ. Хүйтэн чулуунд биеэ шахан, Санни сүүдрээ барилга руу авируулж, ойр орчмын гудамжуудыг ажиглуулав. Кай сүүдрийг алмайран харж, хэд анивчсан ч юу ч хэлсэнгүй.

Нэг, хоёр минутын дараа Санни түүн рүү харж асуув:

“Чиний сумнууд хаана байна?”

Царайлаг залуу тээнэгэлзээд:

“Би ихэвчлэн цайзын шилдэг дархчуудын нэгээр тусгайлан хийлгэсэн, хэдэн арван сумтай саадаг авч явдаг. Гэхдээ намайг тэр худагт хийсэн эрхмүүд… амар амгалан нойрсог… авч явахыг минь зөвшөөрөөгүй.”

Санни зугаатай харцаар түүн рүү харав.

“Тэгэхээр нум чинь огт хэрэггүй гэсэн үг үү?”

Кай хэсэг азнаад:

“…Надад сум хэлбэрийн Дурсамжууд бас бий.”

“Хэд?”

Дэгжин нумчин ичиж, харцаа доошлууллаа.

“Аан… хоёр. Хангалттай болов уу?”

Санни хэсэг дуугүй байснаа, хөндий өнгөөр хариулав:

“Үгүй. Хангалтгүй байх.”

Манан дунд түүний сүүдэр зүрх шимшрэм уйлалтыг гаргаж байсан амьтныг ажиглаж байлаа.

Тэр нь хүн биш байв.

Асар том, дөрвөн хөлтэй араатан өглөөний манан дундуур алхана. Мах нь ялзарч, турж эцэн, урагдсан нөмрөг шиг яснаас нь унжжээ. Ялзарсан арьсны цоорхойгоор хавирганы цагаан нумарсан хэлбэр тод харагдаж, тэдний цаанаас ер бусын харанхуй цухуйна. Хэсэгчлэн ил гарсан нохой мэт гавлын яснаас аймшигт шүдээр дүүрэн хүчирхэг эрүү нь харагдана.

Суут ухаантан байх шаардлагагүй. Энэ жигшүүрт амьтан нь нурсан хотын Нүгэлт мастеруудын нэг байлаа.

Ажиглаж байтал, араатан амаа ангайж, дахиад л урт, хүн шиг гаслант уй гаргав. Дараа нь чимээгүй болж, хариу хүлээж буй мэт чагнав. Юу ч болоогүй тул толгойгоо гудайлган, удаанаар цааш алхав.

Аз болж, тэдний нуугдсан газар ойрхон байсан ч яг түүний явах зам дээр байгаагүй. Хэрвээ юу ч өөрчлөгдөхгүй бол, Нүгэлт тэднийг анзааралгүй өнгөрөх байв. Зүгээр л хүлээх хэрэгтэй.

Санни санаа алдав.

“Бид дор хаяж арван минут энд байна. Тухтай байгаарай.”

Кай дахин асуулт асуусангүй, зүгээр л Саннигийн үгэнд итгэнэ. Худлыг мэдрэх тэр сонин чадвар нь царайлаг Нойрсогчийг олон асуултад төдийлөн дуртай биш болгосон бололтой.

Саннигийн хувьд бол энэ бол маш сайхан чанар байлаа.

Хүлээхээс өөр хийх зүйлгүй тул тэд жаахан амсхийх боломж гарлаа. Санни Төгсгөлгүй Булгаа дуудаж, хүйтэн, чихэрлэг усаас хэдэн балгав. Кай түүн рүү ширтэж байгааг анзаараад, тээнэгэлзсэний эцэст, гоёмсог шилэн лонхыг түүнд өглөө.

Царайлаг залуу цангаж үхэж байгаа хүн шиг шууд л уув.

Бодоод байхад… Жаахан гэмшсэн мэдрэмж төрөөд, Санни асуулаа:

“Сүүлд хэзээ чамд ус өгсөн бэ?”

Кай лонхноос салж, уруулаа арчаад, чин сэтгэлийн баяр хөөртэй инээмсэглэв.

“Аан. Хоёр, гурван өдрийн өмнө байх. Маш их баярлалаа!”

Тэр лонхыг буцааж өгөөд, сониучирхан харлаа.

“Хөөе, Санни. Чамаас нэг юм асууж болох уу?”

Санни биеэ чангалаад, харанхуй харцаар нумчин руу ширтэв.

“Болно.”

Гэхдээ нүд нь асуух хэрэггүй гэж анхааруулж байлаа.

Гэвч Кай сүрдмээр харцыг анзаарсангүй юмуу, эсвэл тоосонгүй.

“Чи сүүлчийн туйлын өдөр Мартагдсан Эрэг дээр ирсэн, тийм үү?”

“Тийм.”

Санни амьсгаагаа түгжин, царайлаг Нойрсогч юу асуух гэж байгааг тааварлав. Шүрэн ойд яаж амьд үлдсэн бэ? Яагаад цайзыг орхисон бэ? Балгас дунд яаж тэссэн бэ? Эдгээрийн аль нь ч байсан сүйрэлд хүргэж мэднэ.

Кай нүд нь гялалзан урагш бөхийж, агшин зуур тээнэгэлзээд, дараа нь хэлэв:

“Тэгвэл… тэгвэл одоо гадаад ертөнцөд жагсаалтын хамгийн топ дууны клип аль нь байна?”

Санни нүдээ анивчив.

'Аан… юу гэнэ ээ?'

Энэ бол түүний огтхон ч хүлээгээгүй асуулт байв. Кай түүн рүү догдлон ширтэж байгааг анзаараад, Санни жаахан хөдөлж, итгэлгүйхэн хариулав:

“Тэр… юу… би мэдэхгүй юм байна.”

Кай урам хугарсан мэт санаа алдаад, гэнэт дахин инээмсэглэв.

Тэр инээмсэглэл өргөн, гялалзсан байлаа.

“…Тэгвэл дахиад нэг асуулт асууж болох уу?”