Хэсэг хугацаанд Санни тэднийг энэ бүх хугацаанд тойрч алхсаар байгаад яг эхэлсэн газартаа буцаж ирчихэв үү гэж айлаа. Гэвч удалгүй өөрийгөө тайвшруулж, энэ гол хэдий модон завиар гаталж өнгөрсөн өмнөх голтой адилхан жихүүдэс төрүүлэм байсан ч, ямар нэгэн байдлаар өөр гэдгийг анзаарав.

Яг юугаараа өөр болохыг тэр тайлбарлаж чадахгүй байлаа. Гэхдээ мэдрэмж нь ижил биш байв. Түүнээс гадна чулуун баганад уяатай хоёр завьтай зогсоол хаана ч харагдсангүй, эсвэл мэдрэгдсэнгүй.

Харин оронд нь тэнд гүүр байлаа.

Санни түүний сүүдэр хүйтэн усан дээр унаж байгааг мэдэрч байв. Чулуугаар баригдсан тэр гүүр өөрийн материал шигээ хатуу, бат бөх байлаа. Гүүр гол дээгүүр нумран татагдаж, алсыг чиглэн үргэлжилжээ.

Амьд үлдэхийг хүсвэл ямар ч амьд биет харж болохгүй тэр аймшигт төөрдөг газарт дахин ганц ч хором саатахыг хүсээгүй тул Санни багаа гүүр лүү дагуулан явлаа.

Хэрэв Кассигийн зөв байсан бол хоёр дахь голыг гаталсны дараа тэд аюулгүй байх ёстой.

Санни үнэхээр тийм байгаасай гэж хүсэж байв. Учир нь таван сохор хүнийг удирдан замчлах үүргийг үүрсэн энэ урт аялал үнэхээр туйлдуулсан байлаа.

Мартагдсан Эрэг дээр долоо... үгүй, одоо найман сар болсон билүү... өнгөрүүлсний дараа тэр айдас даах тэсвэр өндөртэй болсон гэж бодож байсан.

Гэвч энэ сүүлчийн шалгуур түүний оюун санааны тэсвэрийн хязгаарыг сорьжээ.

Харааг нь булаасан тэр харанхуй газраар алхана гэдэг...

Касси ямар нэгэн байдлаар ухаан санаагаа алдчихалгүй өнөөдрийг хүрсэн нь бараг гайхамшиг байв.

Тэд гүүрэн дээр гармагц Санни бүх бие нь чангаран, яг эцсийн мөчид ямар нэгэн аймшиг тохиолдохыг хүлээлээ.

Гэвч нам гүмийг эвдсэн зүйл нь зөвхөн урсах усны чимээ, тэдний алхам, хүнд амьсгал төдий байв.

Багийнхан гүүрэн дээгүүр алхсаар, харанхуй төөрдөг орчинг ардаа орхилоо.

Удалгүй тэднийг хүрээлсэн манан сийрэгжиж эхэлснийг мэдрэв.

Тэгээд нэгэн мөчид манан бүрмөсөн алга болов. Тэд голыг ямар ч саадгүй гаталж, дахин хатуу чулуун газар дээр гарч ирлээ. Дахиад хэдэн алхам хийсний дараа Санни зогсон, эцэст нь биеэ чичрэхийг зөвшөөрөв.

Тэгээд сөөнгө хоолойгоор:

"Бид гарчихсан уу?" гэж асуулаа.

Касси чимээгүй байх ёстой гэж хэлээгүй ч мананд орсноос хойш бүгд далд ухамсраараа ярихаас зайлсхийсээр ирсэн байв.

Тиймээс өөрийнх нь дуу хоолой хүртэл Санниг бага зэрэг цочоов.

Хэдэн хормын дараа Касси эргэлзсэн өнгөөр:

"Би... тийм байх гэж бодож байна?" гэж хариулав.

Санни илүү цаг алдалгүй нүдийг нь халхалсан даавууг тайлж, доторх лааг авч хаяв.

Дараа нь болгоомжтойгоор нүдээ нээж, эргэн тойрноо ажиглав.

Тэд асар уудам агуйн чулуун эрэг дээр зогсож байлаа. Газар доорх гол саадгүй урсан өнгөрнө.

Тэднээс нэлээд зайд агуйн хана доош бууж, дотор нь өргөн хонгилын ам харагдана.

Хажууд нь багийн бусад гишүүд ч мөн нүдний боолтоо авч байв.

Санни тэдний тайвширсан санаа алдалтыг сонслоо.

Гэвч түүний анхаарал тэр даруйд Нефис рүү татагдав.

Нефис аль хэдийн тайван саарал нүдээ нээгээд, Саннигийн ард байгаа ямар нэгэн зүйлийг ширтэж байлаа.

Санни эргэн, түүний харцыг даган харснаа хөшиж орхив.

Тэднээс хэдхэн метрийн цаана, харанхуй голын эрэг дээр хүний араг яс байв.

Тэр хүйтэн чулуун дээр суусан бөгөөд нуруу нь шулуун, ус руу харсан байлаа.

Харанхуй хотын бунхан доторх догшин үхдэлүүдээс ялгаатай нь энэ араг яс нам гүм, Мартагдсан Эргийн бузарт огт автаагүй байв.

...Энэ бол Гэрэлт Цайзын Анхны Эзэн нас барсан газар байлаа.

───

Багийнхан зөвхөн цол хэргэмээр нь мэддэг байсан тэр залуу энэ хүйтэн газар доорх голын эрэг дээр, аймшигт газраас мултрахдаа ашигласан гүүрнээс ердөө хэдхэн метрийн зайд амиа алджээ.

Кассигийн хэлснээр бол ямар ч амьд биет тэндээс амьд гарч чаддаггүй.

Гэтэл тэр яаж ийгээд мананд орсон хүн нүдээ үргэлж аних ёстойг мэдэхгүй атлаа амьд үлдэж чадсан байв.

Гэвч эцэст нь тэнд авсан шарх нь, эсвэл цааш хаа нэгтээ авсан байж болох шарх нь, хэтэрхий хүнд байсан бололтой.

Амьдралынх нь сүүлчийн үлдэгдэл орхин одохоос өмнө тэр залуу, Хар дарсан зүүдний мангасуудаас Гэрэлт Цайзыг булаан авч, Мартагдсан Эрэг рүү илгээгдсэн хүмүүст амьдрах аюулгүй газар байгуулж, энэ хараагдсан газраас гарах зам хайхаар аян удирдсан Анхны эзэн сууж, манантай харанхуй төөрдөг газрын зүг харжээ.

...Түүний анд нөхөд, хамтрагчид нь амиа алдаж, өөрийг нь энэ орхигдсон доод ертөнцийн харанхуйд ганцааранг нь үлдээсэн тэр газар.

Голын эрэг дээр нам гүм суух араг ясыг ширтэхдээ Санни гүн хүндлэл, бас гунигийн мэдрэмжийг нууж чадсангүй.

Тэр энэ залуутай хэзээ ч уулзаж байгаагүй.

Гэвч ямар нэгэн байдлаар тэд бие биеэ маш сайн мэддэг мэт санагдана.

Мартагдсан Эрэг дээр хүмүүст байгаа бүхэн түүний зориг, хүч чадал, ур чадварын ачаар бий болсон.

...Гэвч эцэст нь тэр энд, энэ ганцаардмал газарт, сүүлчийн мөчөө хуваалцах хүнгүйгээр, эцсийн үйлсийг нь гэрчлэх нэгэнгүйгээр нас барсан нь үнэхээр харамсалтай.

Бас араг яс гайхмаар сайн хадгалагджээ.

Тэр хөлөө зөрүүлэн сууж, нуруугаа шулуун барьсан, хоёр гар нь ташаан дээрээ тавигдсан байдалтай, яг л бясалгаж буй мэт.

Анхны эзний гавал хоосон нүднийхээ харанхуй хонхроор голыг ширтэнэ.

Хачирхалтайгаар тайван, амар амгалан харагдана.

Гэвч Саннигийн анхаарлыг татсан зүйл нь ясны цагаан өнгө ч биш, нүцгэн гавлын мөнхийн инээмсэглэл ч биш байлаа.

Харин гавал дээр даруухан титэм мэт тавигдсан нарийн гэрэлт металл тууз байв.

Тэр металл туузан дээр нэгэн тод эрдэнийн чулуу суулгасан бөгөөд яг духны гол дээр байрлажээ.

Зургаан хүн Анхны эзний шарилын дэргэд цугларч, хэсэг хугацаанд дуугүй зогсон энэ ер бусын хүндэт хүний өмнө хүндлэл илэрхийлсний дараа Нефис санаа алдан урагш алхав.

Тэр зөөлөн хөдөлгөөнөөр металл туузыг авч, Анхны эзний толгойноос салгалаа.

...Дараагийн мөчид тэр тууз гэнэт тоо томшгүй гэрлийн оч болон бутарч, дараа нь Нефисийн сүнсний цөмд шингэн алга болов.

Саннигийн нүд томролоо.

Анхны эзний титэм... Дурсамж байжээ.