'Новш!'

Ёроолгүй харанхуй ангал руу үсрэхдээ Санни амьдралдаа хийсэн бүх шийдвэрээ түрхэн зуур харамсав.

Тэр яаж ийм байдалд хүрчихэв? Хаана юун дээр алдав?

Гэвч өөрийгөө эргэцүүлэх зав байсангүй. Амьдрал нь нүдний өмнүүр жирэлзэх тэр мөчийг харахад тэр бэлэн биш байлаа.

Түүнд илүү яаралтай зүйлс байв.

Үсрэлтийнх нь эрч буурахаас өмнө Санни Мөшгигч Өргөсийг дуудав. Гурвалжин иртэй шиддэг хутга гар дээр нь материалчлагдах үед тэр аль хэдийн доош унаж эхэлсэн байлаа. Цаг алдалгүй, Санни бүх хүчээрээ түүнийг шидээд, зэрэгцэн гарынхаа сүүдрийг кунайн ирэн дээр илгээв.

Шидсэн хутга газар доорх агуйн харанхуйд гялалзан, өргөн хавцлыг гатлан нөгөө талын хатуу чулуунд шигдлээ. Сүүдрийн нэмэгдлээр бүр гүн суусан байв.

'Болчихлоо!'

Хэсэг хугацааны дараа Мөшгигч Өргөсөөс Саннигийн бугуй руу холбогдсон үл үзэгдэх утас чангарлаа. Дараагийн мөчид гар нь хүчтэй урагш татагдав. Амь тэмцэн зуурч, Санни харанхуй дундуур асар хурдтай савлан өнгөрөв. Ард нь хэдэн арван араг яс ангал руу унаж, цаанаас нь дахин дахин түлхэгдэн унасаар байв.

Гэвч тэр аль хэдийн холдсон байлаа.

'Ха! Үхэж далд ор, новшнууд аа!'

Хэдхэн секундын дараа эсрэг хананд хүчтэй мөргөлдөхөд түүний хошигнол бүрэн арчигдав. Санни цохилтыг зөөллөхийг оролдсон ч галзуурмаар өвдөлт мэдрэгдэж, яснууд нь тас үсрэх шахан гиншилээ.

Зарим нь магадгүй үнэхээр хугарсан байх.

Санни хэсэг зуур ухаан алдав. Сэргэхэд бугуй нь аймшигтай өвдөж, Мөшгигч Өргөсний үл үзэгдэх утас арьсыг нь аажмаар зүсэж байлаа. Шүд зууж, нөгөө гараараа утсыг барин даралтыг нь бага зэрэг суллав.

Дараа нь дээш харлаа.

Түүнээс арван хэдэн метрийн дээр хадан ирмэг дээр таван цонхийсон нүүр хөвж байлаа. Тэдний нүүрэнд айдас, цочрол, гайхшрал бичигдсэн байв.

'Аан. Тийм байна. Миний энэ Дурсамжийн талаар тэд мэдэхгүй юм байна.'

Бүлгийнхний нүдээр бол түүний хийсэн энэ арга нь… энгийн амиа хорлолт мэт харагдсан байх. Мөшгигч Өргөсний нууц шидийг мэдэхгүй хүмүүсийн хувьд Санни зүгээр л гүйж очоод ангал руу үсэрч, ямар ч ул мөргүй харанхуйд алга болсон.

Бусдад зугтах боломж олгохын тулд өөрийгөө золиосолсон мэт.

Яг л ямар нэгэн тэнэг баатар шиг.

'Тэд намайг мэддэггүй юм уу? Би тийм зүйл хэзээ ч хийхгүй…'

Үл үзэгдэх утсан дээр савлаж байхдаа Санни өвдөж буй цээжээ чангалаад хашгирлаа:

"Хөөе, малнууд аа! Би доор байгаад байна шдээ!"

Аажмаар таван нүүрний дөрөв нь доош харлаа. Тэдний царай үнэхээр инээдтэй байлаа.

Касси зүгээр л толгойгоо хазайлгасан.

...Гэхдээ түүний илэрхийлэл ч бас үнэлэшгүй байлаа.

Инээмсэглэн Санни дээш авирч эхлэв. Мөшгигч Өргөсний утас уртаа хүссэнээрээ өөрчилж чаддаг тул тэр богиносгохыг нь тушааж, бараг тухтай гэх чинь дээш гарлаа. Заримдаа хавцлын босоо хананд хөнгөн гишгэж, хурдыг нэмэгдүүлэв.

Удалгүй тэр хадан ирмэг даван гарч, хүйтэн газар дээр хэвтэн амьсгаадан хэвтлээ.

Бусад нь зүгээр л түүн рүү ширтэж байв.

"...Яасан?"

Эхлээд Эффи дуугарлаа:

"Өө… амьд байгаад чинь баяртай байна, Санни. Гэхдээ бас… юу болоод өнгөрөв өө? Чи яаж тэгсэн юм?"

Санни зүгээр л кунайг түүн рүү шидлээ. Анчин бүсгүй доош бөхийн авах үед Санни үл үзэгдэх утсыг татаж, хутгыг буцаан гар луугаа татлаа.

"Тэр үү? Яахав дээ, амархан юм. Хутга, нэг утас байхад л болчихдог асуудал… бараг л."

Тэр ангал руу үсэрснээс хойш хутгаа амжилттай шигтгэх хүртэлх хэдхэн мөчид бараг өмдөндөө шээх шахсан гэдгээ дурдахаас татгалзав.

Эффи хэд нүдээ цавчсаар аажмаар бослоо.

"...Сайхан Дурсамж байна. Хаанаас олсон юм?"

Санни кунайг үгүй хийж, ядарсан байдалтай гараа даллав.

"Хот дотор байсан тэр зараа шиг мангасуудыг санаж байна уу? Тэдний нэгнээс нь авсан юм."

Ингээд бусад нь түүнийг орхилоо. Тэд ч бас бүгд шархадсан, туйлдсан байлаа. Хүн бүр амарч, шархаа эмчлэх хэрэгтэй.

Нефис тэднийг эдгээх гэж оролдсон ч Эффи түүнийг зогсоов. Анчин бүсгүй бараан царайлан толгой сэгсэрлээ.

"Одоохондоо үгүй. Дахиад нэг саад байна. Чи хамгийн сайн үзүүлэлтэндээ байх хэрэгтэй."

Өөрчлөгдөж буй Од түүнийг хэсэг ажигласнаа эцэст нь суув. Энд замчлагчийн үг хууль байсан. Эффи Нефис хүчээ хадгалах ёстой гэвэл тэр дагах ёстой.

Харин Саннид тоох ч тэнхэл байсангүй. Цусан Сүлжээний ачаар цус алдаж үхэхгүй гэдгээ мэдэж байсан нь хангалттай.

Тэр зүгээр л амрахыг хүсэж байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа тэр хөл чирэх чимээ сонсоод дээш харвал Кай түүний хажууд сууж байв. Дур булаам харваач яг сая ийм тамыг туулсан хүн гэхэд хэт цэвэрхэн, хэт сайхан харагдаж байлаа. Санни энэ нь түүний салшгүй шинж бололтой гэж бодож эхлэв.

Магадгүй Кайд ямар нэг хачин Шинж чанар байдаг байх, ямар ч нөхцөлд царайлаг харагдуулдаг.

Түүнийг хараад Санни санаа алдаж хэлэв:

"Хөөе, Найтингэйл. Ямархуу байна?"

Кай толгойгоо маажин хариулав:

"Аан… гайгүй дээ. Сая үнэхээр ширүүн тулаан байлаа, тийм ээ?"

Санни толгой дохив.

"Тийм ээ. Тэгээд… юу болов?"

Дур булаам харваач хэсэг тээнэгэлзэв.

"Онцын юм биш ээ. Зүгээр л чамд гурван зүйл хэлэх гэсэн юм."

'Ямар сонин залуу вэ.'

"Аан? За, хэл л дээ."

Кай бодлогоширсон харцаар түүн рүү хараад хэлэв:

"Юуны өмнө, чи өөрийгөө галзуу гэж хэлж байсныг одоо бүрэн ойлголоо. Чиний тэр үсрэлт… үнэхээр галзуу байсан!"

Санни инээгээд:

"Тийм байж магадгүй. Гэхдээ би амьд байна, тийм биз дээ?"

Харваач толгой дохин инээмсэглэв.

"Дараагийнх нь гэвэл, чамайг тэр балгас дунд хэдэн сар яаж амьд үлдсэнийг бүрэн ойлголоо. Чиний илдний ур чадвар… би тийм юм хэзээ ч өмнө нь харж байгаагүй. Харанхуй хотод чамтай тулгараад амьд үлдэх хүн тун цөөхөн байх. Одоо бүх зүйл илүү ойлгомжтой боллоо."

Санни энэ магтаалд яаж хандахаа мэдсэнгүй. Нэг талаас, ийм их хичээж олсон чадварыг нь үнэлж байгаад сайхан. Нөгөө талаас, өөрийгөө сул дорой хулчгар гэж ойлгуулах нь түүнд илүү таалагддаг.

Тэгвэл тэнэгүүдийг алах илүү амархан болдог.

Тэр мөрөө хавчин:

"Баярлалаа гэхээс дээ. Гурав дахь нь тэгээд юу вэ?"

Кай удаан чимээгүй байгаа нь зөв үг хайж байгаа мэт байв. Эцэст нь толгойгоо сэгсрэн болгоомжтой хэлэв:

"За. Чиний тэр үсрэлтийн тухай… чи намайг нисэж чаддаг гэдгийг санаж байгаа биз дээ? Тэгэхээр би чамайг зүгээр л ангал дээгүүр авч гарч болох байсан. Тийм байтал… чи яагаад тэгсэн юм?"

Санни хэсэг чимээгүй түүнийг ширтэв. Нүүрэнд нь өөрчлөгдөшгүй илэрхийлэл тодролоо.

'...Хараал ид.'

Үнэндээ тэр бүх үймээн самуун дунд маш чухал зүйлийг мартчихсан байлаа.

Удаан эвгүй чимээгүй байдлын дараа Санни ам нээгээд нам дуугаар хэлэв:

"Яахав дээ. Тэр үед сайхан санаа юм шиг санагдсан."

Кай нүдээ анивчуулан хачин харцаар харлаа.

"С… сайхан санаа?"

Санни хоолойгоо засч, дур булаам залуу руу ширүүн харц шидэв.

"Бүтсэн л биз дээ? Тэгэхээр… энэ талаар дахиж ярилцахгүй байя… хэзээ ч. За юу?"