234-р бүлэг : Бужигнаан

Кастерт хэдхэн товч заавар өгсний дараа Нефис тавцангийн ирмэг рүү алхаж очоод доош харлаа. Чулуун аварга биетэн дээр олон тооны амьтад авирч байгааг хараад түүний нүүрэнд бараан, хатуу илэрхийлэл тодров.

Санни гартаа Мөшгигч Өргөсийг эргүүлэн жигнэж үзээд асуулаа.

"Тэгээд төлөвлөгөө нь юу вэ?"

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү нэг харснаа бараан инээмсэглэв.

"Өөр юу байх вэ. Чадах чинээгээрээ олныг ал."

Үүнийг хэлмэгц тэр доош үсрэн, аварга биетний мөрөн дээр зөөлөн буулаа. Санни санаа алдсаар араас нь дагав.

'Тэгнэ гэж мэдэж байсан юм аа!'

Хормын дараа тэд хоёр тийш салав. Нефис хөшөөний эсрэг тал руу ухасхийн, хүзүүвч болох өргөн чулуун зам дээр гүйн одлоо. Тэр аваргын урд болон зүүн талаар авирч буй амьтадтай тулалдахаар явж байв.

Санни баруун болон ар талаас ирж буйг зогсоох ёстой болов.

Тэр хоёрхон хүн ийм өргөн зайг бүрэн хамгаалж чадах эсэхдээ эргэлзэж байсан ч өөр сонголт байсангүй.

Ядаж Санни, Нефис хоёрт өндөрлөг байрлалын давуу тал байв. Харин дээр нь сүрэг болсон мангас царцаануудтай тулалдаж буй бусад нь тийм давуу талгүй. Баг энэ даалгаварт өөр хүн гаргах боломжгүй байлаа.

Доош анхааралтай хармагцаа тэр эцэст нь довтолж буй Шүрэн ойн оршин суугчдын төрхийг ялгаж харж чадлаа.

Тэд бохир саарал үстэй, аварга биет сармагчинтай төстэй байв. Гар нь асар хүчтэй, булчинлаг тул эртний чулуун гадаргуугаар хүнд биеэ амархан татан авирч байлаа. Ам бүр нь хурц шүдээр дүүрэн, дундаас нь чинжаал шиг урт, тахир хоёр соёо цухуйна.

Гэвч эдгээр араатнуудын хамгийн аймшигтай зүйл нь тэдний урагдсан махан завсраас цусан улаан цэцгүүд ургаж байсан явдал байв. Заримынх нь нүдний хонхороос цайвар иш гарч, нөгөө хонхор луу могой мэт гулсаж байлаа.

Санни дагжин, энэ овгийн Хар дарсан зүүдний мангасууд өөр, бүр илүү аймшигт нэгний зүгээр л тээгч болохыг ойлгов.

Эдгээр сармагчинууд бол тэр аймшигт цэцгүүдийн махан хүүхэлдэй байлаа.

'Өө, бурхан минь...'

Энгийн Чулууг дуудаад Санни биеэ сүүдрээр бүрхэн, булчингаа чангалж, хамаг хүчээрээ доош шидэв. Жижиг чулуу агаарыг нэвт зүсэж, доор байсан нэг амьтны духанд яг онов. Муудсан гавлыг нь зад цохин хагаллаа.

Гэвч толгойнх нь тал алга болсон ч сармагчин огтхон ч тоосон шинжгүй, цааш авирсаар байв.

Санни шүдээ зуун чулуугаа буцаав.

'...Яг бодсончлон.'

Мартагдсан Эрэг дээр юу ч хэзээ ч энгийн байдаггүй.

Багийг зүгээр л нисдэг жигшүүрт амьтдын сүрэг довтолж байж болохгүй. Заавал газраас мангас сармагчинуудын сүрэг давхар довтлох ёстой. Тэгээд тэр хүчирхэг араатнууд дотроо бүр ч аймшигтай шимэгч агуулаагүй байгаасай гэж залбирахаас өөр аргагүй.

'Ядаж бие нь хэсэгчлэн ялзарсан болохоор тийм хатуу биш байна.'

Тэр бол ашиглаж болох давуу тал.

Эхний сармагчин Мөшгигч Өргөсний хүрээнд орж ирэх мөчид Саннигийн дээрээс хүчтэй нүргэлэх чимээ гарч, дараагийн агшинд тэр толгойноосоо хөл хүртэл өмхий хар цусанд булагдав.

Няцарсан аварга царцааны сэг түүний хажуугаар нисэн өнгөрч доош уналаа.

Санни хором зуур царцсанаа архирлаа.

'Би одоо явдаг бай болчихов уу? За тэгвэл сайн байна! Ирцгээ! Олуулаа байх тусмаа дээр!'

───

Үл үзэгдэх утсаа хамгийн дээд уртад нь сунгаад Санни байгаа онилон кунайгаа доош шидэв.

Утсыг маш өчүүхэн хөдөлгөөнөөр татан чиглүүлж байлаа.

Чинжаал агаарт эргэн, муруй зам татан нисэв. Хэдхэн мөчийн дараа тэр заналхийлсэн сармагчинуудын нэгийн бугуйг огтлон, гарыг нь цэвэрхэн таслав.

Тулгуураа гэнэт алдсан араатан тэр даруй доош унав.

Үхлийн өндөрөөс шунган унаад доорх улаан шүрэн дээр мөргөн, бараг цуст хэсгүүд болон дэлбэрэв.

Санни чимээгүйд анхаарлаа төвлөрүүлэн, нүүрэндээ түгшүүртэй илэрхийлэл тодруулав.

[Та сэрсэн мангас, Цусан Цэцгийг устгалаа.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

Түүний нүүрэнд тайвширсан өнгө тодров.

Ядаж эд нар устаж болдог юм байна...

Гараа өргөн буцаж ирсэн кунайгаа барьж аваад тэр дор нь дахин шидэв.

Цаг тун бага үлджээ.

Тоолж баршгүй олон араатан эртний аварга биетний чулуун биеэр авирч, секунд өнгөрөх бүрт аймшигтай зайг туулж байлаа. Тэд мөрөн дээр байгуулсан хамгаалалтын хэсэгт хүрэхээс өмнө аль болох олныг нь устгах ёстой, эс тэгвээс тэд түүнийг тасдаж урна.

Дараагийн хэдэн минутын турш Санни агаарт нисэх Мөшгигч Өргөсийг л удирдаж, мах яс хоёрыг ялгалгүй огтолж байв.

Хүнд кунай гар дээр нь нэг секундээс илүү тогтохгүй, амь насыг арвин ургац мэт хураасаар.

Ар талаас ойртож буй сүргийн урд явсан арав гаруй араатан хөшөөнөөс шидэгдэн унаж, үхлээрээ Саннид атаархмаар их сүүдрийн хэлтэрхий өгч байлаа.

Гэвч тэр хангалттай хурдан биш хэвээр.

Чинжаал шидэхдээ өөрөө аваргын савлаж буй мөрнөөс унахгүйн тулд хурдан бөгөөд нарийн мэдрэмжтэй байх хэрэгтэй байлаа. Үүн дээр нэмээд тэнгэрийг байнга ажиглаж, дээрээс шумбан ирэх царцаануудаас бултах шаардлагатай.

Аймшигт араатнуудын сүрэг улам ойртсоор, ирэх нь гарцаагүй, үхэл ч бас гарцаагүй болж байлаа.

Нөхцөл байдал бүр дордов.

Өөр нэг бүлэг араатан аварга хөшөөний нуруунд хүрч ирэв.

Одоо Санни зөвхөн хажуугаар авирч буй мангасуудтай бус, аваргын мөрнөөс хүзүүвчний аюултай чулуун зам руу байн байн гүйж, хамгийн хурдан авирагчдыг дэндүү өндөр гарахаас нь сэргийлэх хэрэгтэй болов.

'Муу, маш муу...'

Цусаар бүрхэгдэж, булчин нь шатаж байсан ч Санни аймшигт араатнуудыг хамаг хурдаараа устгасаар байв.

Гэвч хангалтгүй.

Нэг мэдэхэд авирч буй мангасууд түүнээс ердөө хэдхэн метрийн зайд иржээ.

Тэр ялзарсан биенийх нь бүх аймшигт нарийн ширийнийг тод харж байв. Цуст ан цаваас ургасан хачин гоёмсог цэцгүүд, олзны үнэр авч дэлбээ нь үл мэдэг чичирч байлаа.

Гэнэт сармагчинуудын нэг хүчирхэг хөлөө чангалан агаарт үсэрч, үлдсэн зайг агшин зуур тууллаа.

Гэвч газардахаас нь өмнө Шөнө Дундын Хэлтэрхий түүний аварга биеийг зүсэн, хоёр хуваав.

...Гэвч тэр аймшигт шархнаас цус биш, харин асар их улаан тоосонцор мэт тоос цацран гарч ирэв.

Санни юу болсныг ойлгохоос өмнө аль хэдийн уушги дүүрэн түүнийг амьсгалчихсан байлаа.

Түүний нүд тэллээ.

'Өө... үгүй! Энэ ч муу шүү!'