Бүхэлдээ тэр үзэгдэл үнэхээр нарийн тооцоотой, өө сэвгүй зохион байгуулагдсан тул Санни бараг итгэх шахав. Гэвч тэр тэнэг биш.

Түүний мэдэхгүй ганц зүйл бол Замч болон Гемма хоёрын гүйцэтгэсэн хэсэг урьдчилан бэлтгэгдсэн жүжиг байсан уу, эсвэл эзнийхээ нэр төрийг хамгаалж, өөрийнх нь эсрэг ил тод дуугарч зүрхэлсэн хүнийг олон нийтийн өмнө цаазлуулахын тулд газар дээр нь сэдсэн тоглолт байсан уу гэдэг байв.

Учир нь энэ бол цааз.

Санни Ганлауг зоригтой анчинд их танхимаас амьд гарах боломж өгнө гэж нэг хором ч итгэсэнгүй. Үгүй. Тэр хүнийг үхүүлэхийг хүссэн. Бас бүгд түүнийг хэрхэн үхэхийг хараасай гэж хүссэн.

…Хэн нэгэн түүний эсрэг ам нээчихээд гэмгүй мултарч болдог юм байна гэсэн бодол төрүүлэхгүйн тулд.

Гэсэн ч… Саннигийн зүрхний гүнд өчүүхэн оч унтарсангүй.

Гадна суурингаас ирсэн Жубей туршлагатай анчин бололтой. Олон тооны Хар дарсан зүүдний мангасуудтай тулалдан, дандаа ялж гарч байсан туршлагатай дайчин. Хад чулууг хүртэл бут ниргэх зориг тэвчээртэй, хүчирхэг нэгэн.

Магадгүй гайхамшиг тохиолдох ч юм билүү.

Хэчнээн өчүүхэн ч бай боломж байсан.

Тийм болохоор Санни нэг зүйлийг ойлгож чадахгүй байлаа.

Ганлауг яагаад энэ жүжигт баруун гарынхаа хүний амийг эрсдэлд оруулах болов?

…Яг түүний бодлыг уншсан мэт Гэрэлт Эзэн ам нээв.

“Тулааны сорил уу? За тэгвэл тийм байг. Энэ бол үнэхээр ариун уламжлал. Шударга ёсны төлөө сайн эрчүүд амиа дэнчин тавьж байгаа цагт завхрал хэзээ ч ялж чадахгүй…”

Нойрсогчдын бөөгнөрөл шивнэлдэн бужигнав. Зарим нь түгшсэн, зарим нь харанхуй догдлолоор дүүрэн.

Саннигийн уруулын булан доош унжив.

Түүний харж байгаагаар бол завхрал аль хэдийн ялчихсан, ядаж л давуу тал авчихсан байлаа.

Гэвч Ганлауг үгээ үргэлжлүүлэв.

“…Гэхдээ чамайг яллагдагчийг биечлэн төлөөлөх нь тохиромжгүй, Гемма. Гэрэлт Цайз Бэхлэлт чамайг алдах эрхгүй, анд минь. Жубей, яллагдагч өөр тулаанч сонговол татгалзахгүй биз?”

Гадна суурингийн анчин мөрөө хавчаад:

“Хамгийн муугаа гарга, аймхай новшнууд аа.”

Гэрэлт Эзэн Замчлагч руу эргэж, толгойгоо ялимгүй хазайлгав. Хачин алтан хуягны жигтэй баганд нь гэнэт цонхийсон царай нь ойж, алуурчин хэсэг чимээгүй зогсов.

Дараа нь намуухан дуугаар:

“Би Харусыг сонгож байна, эзэнтэн минь.”

Танхим тэр дороо нам гүм болов. Саннигийн нуруугаар хүйт даав.

Яагаад заавал тэр жигшүүрт муу бөгтөр новш байх ёстой гэж…

Үхлийн мэт нам гүмд Жубей мушилзан, нулимаа хаяад:

“Бүр сайн!”

Түүнд ч бас тэр чимээгүй бөгтөртэй тооцоо байсан бололтой.

Харин Харус энэ бүх хугацаанд уйдсан, бага зэрэг тавгүй харагдаж байсан тэр нэрийг нь дуудсан Замчийг ясархаг нүүрэндээ ямар ч илэрхийлэлгүй ширтэв.

Дараа нь аажуухан шат уруудан алхав. Бусад дэслэгчид янз бүр хариу үйлдэл үзүүлэв.

Гемма хөмсгөө зангидаж, Ганлауг руу түргэн харснаа бараан царайлан ухрав. Тессай инээмсэглэв. Сонирхолтой үзвэр хүлээж буй мэт.

Кидо ялимгүй цонхийж, бөгтөрөөс аль болох холдохоор хажуу тийш алхав. Зөвхөн Сэйшан л ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй, хүйтэн үзэсгэлэнт нүүрэндээ юу ч ил гаргалгүй зогсоно. Юу болох гэж байгааг ойлгосон Касси Саннигийн гарыг чанга атгаад шивнэлээ.

“Санни, би явмаар байна.”

Санни хэсэг дуугүй байснаа сөөнгө хоолойгоор:

“Уучлаарай. Одоо явж болохгүй.”

Тэр Ганлаугийн аймшигт “шувуухай”-н ойролцоо байхыг хүсээгүй ч яг одоо гарах нь хэтэрхий их анхаарал татна гэдгийг мэдэж байв.

Таван дэслэгчийн өмнө тэр бүү хэл Алтан Могойн өмнө тэд эрсдэл гаргаж болохгүй.

Түүнээс гадна, цайз дахь түүний зорилго бол аль болох их мэдээлэл цуглуулах. Энэхүү хуурамч амар тайван бэхлэлт доторх хамгийн аюултай амьтдын нэгийг өөрийн нүдээр харах боломжийг алдаж болохгүй.

…Мөн зүрхнийх нь гүнд нэг харанхуй мэдрэмж байлаа.

Нэг л өдөр, ямар нэгэн байдлаар, тэр Харустай цусаа урсган тулалдаж, зөвхөн нэг нь л амьд үлдэнэ.

Тэднийг үл үзэгдэх утас холбочихсон мэт.

Магадгүй хувь заяаны утас.

Энэ хооронд бөгтөр шатнаас бууж, их танхимын төвд цэвэрлэсэн хоосон зайд Жубейн эсрэг зогсов.

Нүүр нь хөдөлгөөнгүй, бага зэрэг уйдсан хэвээр.

Санни амьсгалаа түгжив.

Ганлауг цагаан сэнтий дээрээ чимээгүй сууж байх зуур Жубей Дурсамжаа дуудлаа.

Улаан хайрс бүхий уян хуяг, далавчтай дуулга, мөн том бамбай түүний биед илрэв. Гар дээр нь муруй сэлэм гэрлийн очноос сүлжилдэн бий болж, ир нь сахлын хутга шиг хурц.

Анчин Харустай харц тулгаад:

“Чамд юу байгааг харъя даа, яргачин минь.”

Харин бөгтөр шил мэт хүйтэн нүдээрээ ширтэн, зузаан нөмрөгөө чимээгүй газар унагаав.

Дараа нь царайгаа ярвайж, нуруугаа аль болох тэнийлгэв.

Гэнэтхэн эмзэг, жижигхэн тахир дутуу хүний төрх нь үгүй болов.

Бүтэн өндрөөрөө Харус ихэнх Нойрсогчдоос өндөр, зөвхөн аварга Тессайд л намхдана. Түүний гажсан, аймшигт бие гүнзгий, зэрлэг хүч цацруулна.

Тэр Дурсамж ч дуудсангүй. Зүгээр л хүйтэн үл тоомсорлолтойгоор ширтэв.

Жубей ярвайлаа.

“За тэгвэл…”

Түгшсэн Санни амьсгалаа түгжив. Бардам анчин урагш үсэрч, бамбайгаа өргөн, зэрэгцэн муруй сэлмээрээ цавчив. Хөдөлгөөн нь итгэмээргүй хурдан, уян налархай. Харанхуй хотод өнгөрүүлсэн олон жилийн цуст тулаанаар хурцлагдсан техник.

_Сайн байна… тэр сайн…_

Жубейд… үнэхээр боломж байна уу? Саннигийн нүд томрох агшинд Харуст дайралтыг огт анзаараагүй мэт харагдав.

Зэвсэггүйгээ мартчихсан мэт, зүгээр л гараа өргөн сахлын хутга шиг хурц ирийг угтав.

…Тэгээд нүцгэн гараараа атган, Жубейн цохилтыг замд нь зогсоов. Танхим даяараа хэсэг хором гайхширч хөшив.

Гагцхүү анчин л шууд сэлмээ төмөр мэт атгалтаас салгахыг оролдсон. Гэвч нэмэр болсонгүй.

Сэлэм чулуу дотор шигдсэн мэт. Ямартай ч утгагүй байв. Дараагийн мөчид Харус могой мэт хурдтай урагшилж, том гараа Жубейн мөрөн дээр тавив.

Дараа нь жигшүүртэй дуу гарган гарыг нь бүхлээр нь тас татав. Хэн нэгэн хашхирлаа. Цус гантиг шалан дээр асгарч байхад бардам анчин тасарсан гарынхаа оронд үлдсэн махан ишийг итгэлгүй ширтэнэ. Удахгүй ирэх аймшигт өвдөлтийг хараахан мэдрээгүй байв.

Гэвч тэр өвдөлт хэзээ ч ирсэнгүй. Жубей хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад Харус хоёр гараараа толгойг нь атган, нэг ширүүн хөдөлгөөнөөр хүзүүг нь хугалав.

Дараа нь цээж рүү нь цохиж, хавиргыг нь бут ниргэн, биеийг нь хэдэн арван метр хол шидэв.

Эсэргүүцэгчийн эвдэрхий цогцос шалан дээр унаж, аймшигт шархнаас нь цус гол мөрөн мэт цагаан чулуун дээр урсана.

Эхнээсээ дуустал бүх тулаан таван секунд ч хүрсэнгүй. Харус гараа ширтэж, улаан дуслуудыг сэгсрэн унагаагаад, цайзын эзний хажууд чимээгүйхэн буцаж зогсов. Нүүр нь хүйтэн хэвээр.

Гэхдээ уйдсан биш. Харин нарийн, далд баясал тодорчээ. Эцсийн эцэст тэр эзэндээ шүүлт буулгахад тусалсан.

Энэ бол хууль.

Энэ бол уламжлал.

Энэ бол Шударга ёс.