Хэдэн зуун Нойрсогч гажуудсан цогцос руу айдас дүүрэн ширтэж байв.

Жубейн хайрсан хуяг гэрлийн бороо мэт замхарч, түүнийг урагдаж, цусаар будагдсан ноорхой хувцастай үлдээв. Нүүрэн дээр нь гайхсан, итгэж ядсан илэрхийлэл хөшиж хоцорчээ.

Хэдхэн хормын өмнө бардам, эсэргүүцсэн зогсож байсан эр одоо цусанд живж, яс нь бутарсан өрөвдмөөр цогцос төдий.

Тэр гялтганасан улаан шалбааг дунд хэвтэнэ. Бүгдэд ганц үнэнийг сануулж байлаа. Гэрэлт Эзэн Ганлаугийг хэзээ ч бүү эсэргүүц.

Эс тэгвээс яг ийм болно.

Их танхимд цогцос руу хараагүй хоёрхон хүн байсан бол тэдний нэг нь Санни байлаа.

Тэр Харус руу ширтэж байв.

Харин Харус хана руу ширтэн, өөрийн хар хөдөлмөрийн аймшигт үр дүнг огт тоосонгүй.

_Би өөр юу хүлээж байсан юм бэ? Тэнэг юм аа. Найдвар… найдвар бол хор. Чамайг зөвхөн үхэл рүү л хөтөлнө_

Санни баримтыг аль хэдийн мэдэж байсан.

Гэвч яг одоо л Алтан Могойг сорих тухай бодох нь ямар ч найдваргүй зүйл гэдгийг бүрэн ухаарлаа.

Харанхуй хот дахь бүх зүйл түүнийг болон түүний армийг ялагдашгүй болгохоор бүтээгдсэн.

Тийм ч учраас хараал идсэн бөгтөр гадна суурингийн туршлагатай анчинг тийм амархан, зүгээр л нүцгэн хүчээрээ дарж чадсан.

Тэр бүр Аспектын чадвараа ч харуулаагүй.

Яагаад тэдний биеийн чадлын зөрүү ийм асар их байсан юм бэ?

Учир нь Харанхуй хот дахь бүх хүн ижил Идэвхгүй цөмтэй.

Тэгэхээр бусдаас илүү хүчтэй болгох хоёрхон зүйл бий:

Сүнсний Мөн чанар болон Дурсамж.

Тэгээд хоёуланг нь Ганлауг атгасан.

Зөвхөн тэр л Харанхуй хотод чөлөөтэй ан хийх хүн хүч, мэдлэгийг эзэмшдэг. Ингэснээр Сүнсний Хэлтэрхий болон Дурсамжийн найдвартай эх үүсвэртэй цорын ганц хүн болсон.

Бие даасан анчдын олсон өчүүхэн зүйл ч эцэстээ түүний гарт орно.

Учир нь тэр энэ хараалт газарт буй бүдүүлэг эдийн засгийг ч хянадаг. “Татвар” гэх нэртэй өргөлд хоол, аюулгүй байдал өгснөөр бүх нөөц нэг чиглэлд урсана.

Түүний гарт.

Сүнсний Хэлтэрхий, асар их Дурсамжийн нөөцөөр тэр армиа улам хүчирхэгжүүлнэ.

Арми нь улам хүчирхэгжих тусам илүү их Сүнсний Хэлтэрхий, илүү их Дурсамж авчирна.

Дараа нь арми нь дахин хүчирхэгжинэ. Энэ бол энгийн, төгс, аймшигт мөчлөг. Эргэлт бүрээр түүний эрх мэдэл улам бүр туйлширна.

Санни, Нефис, Касси гурав Харанхуй хотод ирэхэд Ганлаугийн хүч болон бусдын хоорондын зөрүү аль хэдийн гүүр тавьж болшгүй өргөн болсон байлаа.

Санни Цэргүүдийн элит дайчдын ихэнхийн цөм Сүнсний Мөн чанараар дүүртэл цэнэглэгдсэн гэдэгт эргэлзсэнгүй.

Хар дарсан зүүдний Хараал тээсэн хүн зэрэг дэвийнхээ “хүзүүвч”-д хүрэхээс өмнө шингээж чадах Сүнсний Хэлтэрхийн тоонд хязгаар бий. Хэдий тийм ч цөөхөн хүн л тэр хязгаарт хүрдэг.

Дараагийн зэрэгт дэвшихэд тэр хязгаар арилж, цөмийн дүүрэлтийн хэмжээнээс хамааран биеийг нь сайжруулна.

Гэвч дэвших аргагүй болсон Харанхуй хотынхон зөвхөн цуглуулсан Сүнсний Мөн чанарын хэмжээнд найдахаас өөр замгүй.

Ингэснээр эртний эдгээр хананы дотор, ганц хүний боолчлолд тангараг өргөсөн хүн төрөлхтний түүхэнд байгаагүй хамгийн хүчирхэг Нойрсогчдын бүлэг амьдарч байна.

…Нефисийн алахаар төлөвлөж буй хүн энэ.

Санни чичрэв.

Эффигийн үг санаанд нь орлоо:

“…Ямар ч Нойрсогч Ганлаугийг дийлэхгүй. Хэзээ ч. Боломжгүй.”

Тэр цайзын хаалганы дээгүүр салхинд ганхах олон арван гавлын ясыг ч санав.

_Хараал ид… тэр энэ удаа намайг юунд хутгах гэж байгаа юм бол? Нэг удаа бууж өгөхийг нь ятгаж чадвал… магадгүй үүнээс миний амь хамаарна_

Гэвч Өөрчлөгдөж буй Од бууж өгөх гэдэг зүйлийг мэддэг эсэхэд тэр эргэлзэв.

Ялангуяа түүний нууцлаг зорилгын тухайд.

_Хараал ид!_

Санни ийм харанхуй бодолд автаж, Ганлаугийн салах ёсны үгийг ч сонссонгүй. Юуг номлож байгааг ерөнхийд нь мэдэж байсан. Удалгүй Гэрэлт Эзэн цагаан сэнтийгээсээ босож, арын харанхуйд алга болов. Дэслэгчид нь дагав. Хамгийн сүүлд Харус гарч одов.

Тэд явмагц Жубейн цогцсыг хүндэтгэлгүйгээр чирч аваад, Шивэгчин бүсгүйчүүд цагаан гантиг шалыг чимээгүйхэн цэвэрлэв.

Ширээнүүдийг буцаан байрлуулж, Нойрсогчдыг өглөөний хоол руугаа эргэн орохыг уриалав.

Юу ч болоогүй мэт. Гэвч Саннигийн хоолны дуршил бүрмөсөн алга болсон байв.

Кассиг дагуулан гарахдаа дүүрэн тавагнууд руу харж, ёжгүй бодлоо:

_Ямар ч зүйлд анхны удаа гэж байдаг л юм байна_

***

Үлдсэн хоёр хоногт Санни галзуурсан мэт мэдээлэл цуглуулав. Удахгүй цайзыг орхино гэдгээ мэдсэн тул сүүдрээ илгээхдээ арай зоригтой болов.

Анчид, Замчдыг удаан ажиглаж, тэдний тактик, нууцыг судлав. Харуулууд хэрхэн бэлтгэгдэж байгааг харлаа.

Аль Урчууд чухал, аль нь бишийг ялгав. Гагцхүү зайлсхийсэн бүлэг гэвэл Шивэгчин бүсгүйчүүд.

Тэр мөн цайзын ханан дахь сийлбэр, чулуун дүрслэлүүдийг хүртэл судлав. Эцэст нь тэдний өргөл төлсөн долоо хоног дуусав. Найм дахь өдрийн үүрээр Санни, Касси хоёр өнгөт шилэн цонхтой том танхимд дахин зогсож, цайзын хаалгыг харлаа. Хаалганы цаана бохир ядуусын хороолол л байгаа ч Саннид хөнгөрсөн мэдрэмж төрөв.

Тэр энэ хараал идсэн газраас явахыг тэсэн ядан хүлээж байлаа.

_Хүмүүс яагаад энд амьдрахыг хүсдэг юм бол?_

Ингэж бодоод тэр гадна суурингийн амьдрал ямар байдгийг огт мэдэхгүйгээ ухаарав. Магадгүй цайз нь харьцангуй диваажин ч байж мэднэ.

_Эргэлзэж байна… тийм муу гэж үү? Магадгүй тэд хэзээ ч хотын захад амьдарч үзээгүй байх_

Толгой сэгсрээд хаалга руу алхав. Гэтэл хэн нэгэн нэрийг нь дуудав. Эргэж харахад танил залуу туранхай царайтай, сандарсан нүдтэй Харпер. Өнөөдөр тэр бүр ч илүү түгшсэн бололтой. Хувцас нь эмх цэгц муутай, цагаан цамц дээр нь бэхний муухай толбууд харагдана.

“Аа! Сан… Санлесс, Кассия хоёр уу? Ёстой нээрээ… аль хэдийн долоо хоног өнгөрч. Аа… би хаана билээ? Тийм ээ. Дараагийн өргөлөө төлөх гэж ирсэн үү?”

Санни хэсэг ширтэж, дараа нь албадан инээмсэглэж гунигтай дүр эсгэн:

“Үгүй ээ. Бид… чи мэдэж байгаа… Хэлтэрхий олж чадаагүй. Тиймээс явна. Магадгүй дахин уулзах биз.”

Харпер нүдээ томруулж, ээрэн:

“Ю—юу? Яагаад би… өө, уучлаарай. Урт хугацаагаар үлдэж чадаагүйд харамсалтай. Гэхдээ бүү гутар! Эзэн Ганлауг үнэхээр энэрэнгүй. Амьдрал урьдчилан таашгүй. Та нар удахгүй буцаж ирнэ гэдэгт итгэлтэй байна.”

Санни товчхон толгой дохин эргэв.

_Битгий л тийм байгаасай. Ядаж ойрын хугацаанд_

Ингээд тэд хаалгаар гарч, удаан мөрөөдөн, эрж хайсан “мөрөөдлийн цайз”-аа орхилоо.

Ямар их урам хугарал байв аа.

Мартсан Эргийн саарал тэнгэрийн дор дахин зогсоод, хүйтэн цэнгэг агаарыг амьсгалан, хоёулаа инээмсэглэв.

Касси ханцуйнаас нь татлаа.

“Санни… одоо яах вэ?”

Санни доор дэлгэрэх өрөвдмөөр ядуусын хорооллыг харснаа, удаан бодолгүй хариулав:

“Өөр яахав дээ? Нефисийг олохоос...”