Харпер тэднийг цайзаар дагуулан алхаж, дотор нь орсны дараа баримтлах ёстой дүрэм, ёс заншлын талаар жижиг сажиг зүйлсийг тайлбарлаж явлаа. Тэр их яриасаг, найрсаг хүн тул Санни удалгүй голыг нь ойлгож авав.

Ерөнхийдөө бүх зүйл тун энгийн. Хамтран амьдрах үндсэн дүрмийг зөрчихгүй л бол хүссэнээ хийж болно. Хэдхэн жижиг анхаарах зүйлтэй. Гантиг цайз дотор хүн бүр чөлөөтэй орж болох хэсгүүд бий, мөн зөвхөн Ганлаугийн хүрээлэлд хамаарах хүмүүс орж болдог бүсүүд ч байсан. Тэдгээрийг өндөр цамхгийг ороон мушгирсан могойн тэмдгээр ялгажээ.

Алхаж явахдаа Санни тэрхүү тэмдгээр чимэглэсэн хэд хэдэн бүдүүлэг хивсэн зураг олж харлаа. Хар өнгийн даавуун дээр, голд нь цагаан өнгийн загварчилсан цамхаг, түүнийг ороон мушгирсан алтан могой хатгамалтай. Энэ нь тус тусдаа Харанхуй Хот, Гэрэлт Цайз, мөн түүний эзнийг илэрхийлж байгаа бололтой.

Үүнээс гадна мэдэх зүйл цөөн байв. Хоол, ус болон бусад хэрэгцээт зүйлсийг хэзээ, хаанаас авах вэ гэдгээс өөр чухал юм бараг үгүй. Харперын хэлсэн хамгийн сүүлчийн зүйл нь цайзын бусад оршин суугчидтай хэрхэн харьцах тухай байлаа.

“Эндхийн хүмүүс их сайхан. Гэхдээ ёс журамтай байх ёстойгоо мартаж болохгүй. Ялангуяа харуулууд, анчидтай харилцахдаа. Эдгээр хүмүүс биднийг хамгаалж, амь насаа дэнчин тавин биднийг тэжээж байгаа. Тиймээс тэд хүндэтгэл хүртэх ёстой. Хэрвээ тэдний нэгтэй… ээ… ойлголцлын зөрүү гарвал, тэдний ачааг ойлгож хандана уу. Тийм биз дээ?.”

Санни турьхан залуу руу харанхуй харцаар харж, энэ үгийг дотроо ингэж хөрвүүлэв.

“Ганлаугийн хүмүүстэй бүү оролд. Харин тэд чамтай оролдвол, шүдээ зуугаад тэвч.”

Ямар гайхамшиг вэ?

Гэсэн ч, тэр энэ хооронд цайз дотор хүмүүс үнэндээ яаж амьдардгийг жаахан харж амжив. Гайхалтай нь, тэд Саннигийн төсөөлж байснаас огтхон ч тийм их доройтож, шаналсан харагдсангүй. Харин ч бүгд л энгийн ажлаа хийж, энгийн байдлаар амьдарч буй мэт.

Мэдээж түгшүүр, дарамт, ядаргааны ул мөр царайд нь байв. Гэхдээ бодит ертөнцийн хүмүүс ч яг л тийм шүү дээ. Ерөнхийдөө цайзын оршин суугчид гайхмаар нь… ердийн харагдаж байлаа.

“Хүн гэдэг юманд дасан зохицохдоо үнэхээр гарамгай юм даа.”

Өөрчлөгдөж буй Од түүнд зааж өгч байсанчлан, дасан зохицох чадвар бол хүний хамгийн том хүч.

Ямар нэг тогтвортой байдал байхад л хүн гарцыг олдог. Харин энэ эртний цайзын тирант эзэн хичнээн жигшмээр ч Мартагдсан Эрэг дээр гацсан Нойрсогчид яг тэр тогтвортой байдлыг өгч байгаа бололтой. Эффигийн “энэ газрыг тогтоон барьж байгаа ганц зүйл нь тэр новш” гэсэн үг Саннигийн толгойд цуурайтана.

“Магадгүй… зайлшгүй муу зүйл ч байж болох юм.”

Эцэст нь тэд цайзын хамгийн баруун захын цамхагт хүрэв. Үнэхээр л энэ хэсэг ихэнхдээ хоосон, нам гүм байлаа. Алсад сүндэрлэх Улаан цамхагийн аймшигтай дүр төрхөөс болж хүмүүс энд байхаас зайлсхийдэг бололтой.

Гэвч тэд хоёрын хувьд энэ нь яг тохиромжтой байв. Касси юу ч хардаггүй, харин Санни сүүдэрт мэдрэмтгий зангаасаа болж цамхагийн оршихуйд аль хэдийн дассан. Дээрээс нь одоогоор бүх цонх хаалттай тул цамхаг харагдахгүй байлаа.

Гэнэт Харпер зогсоод, бага зэрэг ичингүйрсэн өнгөөр хэлэв.

“Ээ… би нэг юм асуухаа мартчихаж. Та хоёр нэг өрөө хэрэгтэй юу, хоёр өрөө юу?”

Санаа ч бодолгүй, Санни, Касси хоёр зэрэг хэлэв.

“Нэг.”

“Хоёр.”

Тэд царцаж, бие бие рүүгээ цочирдсон харцаар харлаа. Касси улайж, харин Санни бүр ч цонхийв.

Санни үнэндээ буруу санаа агуулаагүй. Сүүлийн саруудад хамт майханд амьдарч байхдаа Кассид хэрэг гарвал ойр байхын тулд дэргэд нь байх нь зуршил нь болсон. Хамгийн гол нь, энэ урьдчилан таахын аргагүй цайзад түүнийг нүднээсээ салгахыг огтхон ч хүсээгүй. Энд хэнд ч тэр итгэхгүй байлаа.

Гэхдээ одоогийн нөхцөлд, нэг өрөө хүссэн нь огт өөр утга илэрхийлж байв.

Тийм зүйл байгаагүй шүү дээ!

Санни хоолойгоо засаад, Харпер руу харж:

“Хоёр өрөө. Хэрвээ хоорондоо залгаа байвал. Болохгүй бол… нэг өрөө.”

Турьхан залуу толгойгоо маажиж, бага зэрэг гайхсан өнгөөр:

“Аан… за. Би хоёр залгаа өрөө олж чадна гэж бодож байна. Намайг дагаарай.”

Ингээд урагш алхав.

Санни Касси руу хяламхийн хараад, толгой сэгсрэн Харперын араас дагалаа.

“Тэр буруу ойлгоогүй байгаа даа… тийм ээ?”

Удалгүй тэд бат бөх модон хоёр хаалганы өмнө ирэв. Харпер Саннид хоёр төмөр түлхүүр өгөөд инээмсэглэв.

“За, боллоо. Өрөөнүүд тийм ч том биш ч… ээ… нэлээд тухтай. Аюулгүй анхны шөнөө сайхан өнгөрүүлээрэй! Та нар удаан хугацаанд өөрийгөө аюулгүй гэж мэдрээгүй байх. Би ч цайзад орохоосоо өмнө тэгж мэдэрч байгаагүй. Бурханд талархъя, тэр үе ард хоцорсон! За тэгээд, маргааш нар мандсанаас хойш нэг цагийн дараа Төв Цамхгийн гол танхимд хоол өгнө. Тэнд уулзъя!”

Ингээд тэдэн рүү сүүлчийн удаа харж, эвгүйхэн инээгээд явчихав.

Санни, Касси хоёр эвгүй чимээгүй байдалд үлдлээ.

Бага зэрэг ичсэн хэвээр, Санни санаа алдаад:

“Чи намайг… тэгж бодоогүй биз дээ?”

Гэтэл Касси гэнэт инээмсэглэн хөхөрлөө.

“Мэднэ ээ. Зүгээр л гэнэтийн зүйл байлаа. Таагаад үзье л дээ. Чи энэ цайзад байгаа хүн бүрт үл итгэж байгаа, тиймээс намайг хэн ч ойртохооргүй харуулдаж, бүргэд шиг харна. Хэт хамгаалагч, ууртай, хүчирхийлэлд дуртай ах шиг. Тийм үү?”

Инээмсэглэн, толгойгоо ийш тийш эргүүлээд:

“Үнэндээ, надад ч энд аюулгүй санагдахгүй байна. Тиймээс баярлалаа! Гэхдээ хэлэхэд, энэ газар бараг л зочид буудал шиг юм. Нэг удаа аав, ээж маань намайг ууланд амрахаар авч явж, маш хуучин зочид буудалд байрлаж байсан. Нэр нь… юу билээ… Овергейз? Оверлук? Ямар ч байсан, яг л түүн шиг.”

Санни инээв.

“Тийм ээ, тийм! Би хэзээ ч зочид буудалд орж үзээгүй ч, яг л анх тэгж бодсон.”

Мэдээж тэр зочид буудал нь хэдэн зуун Хар дарсан зүүдний Хараал тээгчтэй, эзэн нь алуурчин тирант, ямар нэг юм тохиолдвол дуудлага өгөх ганц ч цагдаа байхгүй газар л даа.

“Хачин юм аа…”

Санни амьдралынхаа ихэнх хугацаанд цагдаагаас айж, тэднээс аль болох зайлсхийж ирсэн.

Харин одоо бол…

Тэр тэднийг үнэхээр их санаж байлаа.