Санни Цуст зэтгэрийн цогцсыг бараан харцаар ширтээд, дараа нь ойртож буй хөлийн чимээний зүг харлаа.

Шөнийн цагаар хараалд идэгдсэн энэ хотод үлдэх хэн байх вэ? Ийм тэнэглэл хийх хүн бол жинхэнэ солиотон л байх ёстой. Эрүүл ухаантай бүх хүн аль хэдийн гудамжнаас зайлсан, тэр байтугай балгас руу орохыг анхнаасаа л цөөн хүн зориглодог.

Шөнө Дундын Хэлтэрхийний ирний үзүүрээс хар сүүдэр урсан гарч, газар дээр бөөгнөрөн тогтоод түүнийг ёжтойгоор ширтэв.

Санни ч бас хариу ширтлээ.

“Юу вэ?”

Сүүдэр толгой сэгсрээд, юу ч хэлсэнгүй. Санни гайхсан байдлаар мөрөө хавчаад харцаа буруулав.

“За яах вэ. Аан, зочид ирэх нь дээ. Одоо яах вэ, яах вэ? Энд чинь замбараагүй юм аа!”

Эргэн тойрноо харж, Санни санаа алдаад, мангасын цогцсыг дахин нэг харж, кунaйгаа дуудлаа. Ухаалгаар бодвол зугтах нь зөв байв. Хөлийн чимээг яг юу гаргаж байгааг хэн мэдэх билээ? Хүмүүсийн бүлэг ч байж магад, эсвэл олон хөлтэй Хар дарсан зүүдний мангас ч байж болно. Мэдэхгүй байсан нь дээр. Гэхдээ ан дуусаагүй байлаа. Тэр олзныхоо шагналыг авах ёстой…

“Очоод хараад ир.”

Сүүдрээ илгээсний дараа, Санни сөхрөн суугаад үхсэн амьтны хатуу махыг огтолж эхлэв. Сүүдрийн нэмэлт хүчгүйгээр Цуст зэтгэрийг янзлах тийм ч амар байсангүй. Гэсэн ч тэр удалгүй эхний сүнсний хэлтэрхийг олж чадлаа. Одоо дахиад нэг л үлдэв…

Энэ хооронд, сүүдэр урилгагүй зочдыг олж харжээ.

Чулуун балгас дундуур нарийн замаар зургаан хүн болгоомжтой алхаж явна. Тэдний замыг хөхөвтөр, сүнслэг гэрэл цацруулсан дэнлүү гэрэлтүүлж байлаа.

Бүгд ширүүн төрхтэй эрчүүд, хоорондоо таарахгүй хуяг өмссөн, шүдээ хүртэл зэвсэглэсэн байв. Нүд нь хүйтэн, хатуу.

Санни хөмсгөө өргөлөө.

“Өө, өө. Үнэхээр хүмүүс байна шүү. Шөнийн дунд цайзын хананаас гадуур Ганлаугийн гар хөлүүд юу хийж явна вэ?”

Ганлауг гэгч бол цайзын эзэн, энэ жигшмээр газарт өөрийгөө хаанаар өргөмжилсөн новш. Мартагдсан Эрэг дээрх Нойрсогч бүр түүнд үйлчлэх эсвэл татвар төлөхөөс өөр сонголтгүй. Тэгээд ч татвар төлөгчид нь ихэнхдээ удаан амьдардаггүй.

Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхий болон Чулуун тотийг алга болгож, хоёр дахь сүнсний хэлтэрхийг хайхад анхаарлаа төвлөрүүлэв. Тэр эдгээр ноёд ирэхээс өмнө гудамжнаас аль болох алга болохыг хүсэж байлаа.

Гэвч хөх гэрлийн тойрог хэт хурдан ойртож байв…

Эцэст нь гэрэлтсэн талстыг олж хармагцаа, Санни түүнийг шүүрэн авч, яаран хуяг дотроо нуув. Дараа нь кунaйгаа газарт унагаж, хэд алхам ухарлаа.

Гэхдээ аль хэдийн оройтсон байв. Тэд түүнийг харчихжээ.

“Болгоомжил! Мангас байна!”

Санни ухрах зуур хэд хэдэн зэвсэг түүн рүү чиглэв. Байдал хяналтаас гарах гэж байгааг мэдрээд, тэр хоолойгоо засаад, чичирхийлсэн дуугаар хэлэв:

“Өө, өө! Намайг битгий гэмтээгээч! Би хүн шүү!”

Ингэж хэлэх зуураа, тэр өөрийгөө гүйлгэн харав.

Сүнс шиг цонхийсон арьс, бохир үс, хатсан болон шинэхэн цусны давхаргаар бүрхэгдсэн урагдсан хуяг… Санниг Хар дарсан зүүдний мангастай андуурахад үнэхээр амархан харагдаж байлаа. Сүүлийн үед тэр хувийн ариун цэвэр, гадаад төрхдөө огт анхаараагүй.

Ядаж хүний хэлээр ярьж чадвал өөрийгөө батална гэж найдлаа.

Зэвсэггүй гэдгээ харуулахын тулд гараа өргөөд, Санни дахин нэг алхам ухарлаа.

Зургаан Нойрсогч цайзын хананаас ийм хол, тэр тусмаа шөнөөр өөр хүнтэй таарсандаа үнэхээр гайхсан байв. Тэдний түр зуурын самгардан будилсаныг ашиглан, Санни болгоомжтойгоор улам холдов.

“Битгий хөдөл!”

Нөхцөл байдлыг эцэст нь ойлгосон нэг нь аюултайгаар тушаав. Санни дуулгавартайгаар хөдөлгөөнгүй зогсож, огцом хөдөлгөөн хийхгүйг хичээв.

Уригдаагүй зочид ойртсоор, хажуугаар нь өнгөрөхдөө Цуст зэтгэрийн цогцсыг сониучирхан харж байлаа. Тэдний дундаас нэг нь бусдаасаа өндөр, илүү сайн тоноглогдсон байв. Тэр аймшигтай харцаар Саннийг нэвт ширтэн, нэг хоёр алхмын зайд ирээд зогслоо.

Тэр хүн Саннигаас хэдэн насаар ах, өндөр нуруутай, булчинлаг, доод нүүрээ хэсэгчлэн халхалсан сийрэг сахалтай, усан цэнхэр нүдэнд нь муухай, харгис харц тодорч байв. Түүний ааш байдал, Дурсамжуудаас нь харахад, энэ бүлгийн ахлагч Мартагдсан Эрэг дээр дор хаяж гурван жил өнгөрөөсөн нь илт. Эндэхийн ихэнх Нойрсогчдоос илүү туршлага хуримтлуулж, хүчирхэгжих цагтай байсан аж.

Гэсэн ч тэр Ганлаугийн армийн дээд зиндаанд багтдаггүй нь бас тодорхой байв. Хэрвээ тийм байсан бол түүний тоноглол сүртэй байх ёстой.

Гэсэн ч эрийн мөрөн дээр амарсан хүнд тулааны сүх үнэхээр хурц харагдана. Тэр зэвсгийг ганцхан агшинд доош буулгахад л Саннигийн толгой бутрахад бэлэн…

“Чи хэн бэ?! Энд юу хийж яваа новш вэ?!”

Санни хэд хэд анивчаад, залгиж, болгоомжтой хариулав.

“Аан… намайг Санлесс гэдэг. Би энд амьдардаг.”

Ангийн бүлгийн ахлагч — хэрвээ үнэхээр ангийнх нь ахлагч мөн бол — нүдээ нарийсгав.

“Юу гэнэ ээ… энд амьдардаг гэнэ үү? Намайг тэнэг гэж бодоод байна уу, хүү минь?! Энэ хотод амьд үлдэнэ гэж байхгүй!”

Бусад Нойрсогчид ч мөн адил бодолтой байлаа. Гэхдээ нэгийг эс тооцвол. Тэр Саннийг эргэлзэн харж, хөмсгөө атируулаад урагш нэг алхам хийж, эргэлзээтэй өнгөөр хэлэв.

“Түр азна, ахлагч аа. Тэр үнэн ярьж ч магадгүй. Балгас дунд ганцаараа амьдардаг нэг солиотой хүү байдаг гэж би сонссон юм байна.”

Өндөр эр ууртайгаар ярвайв.

“Яаж тэр вэ?”

Түүний доод тушаалын хүн Санни руу нэг харчихаад мөрөө хавчив.

“Сонссоноор бол, тэр хүүгийн Аспект сүүдэрт маш сайн нуугдах боломж олгодог гэнэ лээ. Тийм болохоор л харх шиг мөлхөж, мангасуудын идэж дуусгасан үлдэгдлийг түүж амьдардаг байх. Яг сайн мэдэхгүй ээ, гэхдээ цайзад байхад хэн нэгэн түүний тухай ярьж байсан. Би зүгээр л үлгэр домог л гэж бодсон.”

Санни хөмсгөө атирууллаа. Солиотой, хүү, харх… Яагаад хүн бүр түүнийг доромжлох гэж улайрдаг юм бэ?

Энэ хооронд тусархаг Нойрсогч хэсэг бодсоноо нэмж хэлэв.

“Тэр Өөрчлөгдөж буй Од гэх өлөгчинтэй хамт хотод орж ирсэн гэж бодож байна.”

Саннигийн царай барайв. Тэр доош харж, сүүдэртээ шивнэн хэллээ.

“Эд нар үнэхээр бүдүүлэг хүмүүс юм аа, тийм ээ?”

Мэдээж, түүний шивнээ ойр хавийн бүх хүнд тод сонсогдов. Нойрсогчид гайхсан харцаар түүнийг ширтэв.

Санни толгойгоо ялимгүй гилжийлгээд, нүдээ том болгож, яг л цочирдсон мэт аашлав.

“Юу гэнэ ээ? Би бүгдийг нь алах ёстой гэж чи бодож байна аа? За яах вэ… арай дэндүү биш гэж үү? Ядаж уучлал гуйх боломж өгмөөр юм.”

Ангийн ахлагч урагш нэг алхам хийж, архирсан мэт бүдүүн дуугаар хэлэв.

“Чи юу бувтнаад байгаа юм, харх аа?”

Санни түүнийг үл тоомсорлон, жигшсэн харцаар ширтэв.

“Ээ, би найзтайгаа ярьж байсан юм. Түр азнаж болохгүй юу?”

Өндөр эрийн нүүрэнд аюултай, өргөн инээмсэглэл тодров. Санни санаа алдаад, түүн рүү эргэн хэлэв.

“За за, хэрвээ та нар заавал тэгмээр байвал. Та нар миний хамгийн эрхэм найз Үхэшгүй Галын овгийн Нефисийг доромжиллоо. Тэр бид хоёр маш, маш ойр дотно. Тиймээс би та нарт ганцхан боломж өгье. Түүнийг… за тэр үгээр дуудсандаа уучлал гуй. Хэрвээ үгүй бол амьдралтайгаа салах ёс хийгээрэй.”

Настай эр түүнийг хэдэн секунд ширтсэний эцэст гэнэт толгойгоо өргөөд чангаар инээлээ.

“Ха ха! Ёстой сайн жүжиглэлт байна! Сонсов уу, залуусаа? Энэ жижигхэн гүрвэл бидэнд боломж өгч байна гэнэ ээ! Ямар өгөөмөр юм бэ! Бид ч бас өгөөмөр байх уу, а? Яах вэ? Эцсийн эцэст энэ хүүгийн толгой нь жаахан өвчтэй юм чинь.”

Бусад таван Нойрсогч түүний адил баярласангүй. Тэдний нэг харанхуй инээмсэглээд:

“Үгүй ээ, ахлагч аа. Зүгээр л алчихъя. Хөөрхий тэнэгийг зовлонгоос нь чөлөөлчихье.”

Харин өмнө нь Саннигийн түүхийг баталж байсан Нойрсогч дахин хөмсгөө атирууллаа.

“Түр азнаач, залуусаа… тэр чинь Өөрчлөгдөж буй Одын хүмүүсийн нэг шүү дээ, санаарай. Анхны баг нь гэсэн үг. Тэд Шүрэн ойд бүтэн хоёр сар ганцаараа амьд үлдсэн. Бид тэднийг дутуу үнэлж болохг…”

Гэвч ахлагч нь түүнийг үл тоомсорлон хяхтнав.

“Би Гэгээнтэн Нефис хоёр хэрэггүй новшийг үүрч яваад цайзад хүргэсэн гэж сонссон. Тэр өлөгчин сул доройг асрах дуртай юм биз дээ? Түүний тэр хөөрхөн найз чинь бүр сохор шүү дээ, бурхан минь! Тэгэхээр энэ нь ч ялгаагүй л байж таарна.”

Дараа нь тэр Санни руу эргэж, ёжтой инээв.

“За яах вэ, харх аа. Бүх Дурсамжаа өг. Тэгвэл бид чамайг амьд үлдээх өгөөмөр сэтгэл гаргая.”

Сэрсэн хүн үхвэл түүний Дурсамжууд хамтдаа үгүй болдог. Дурсамжийг авах цорын ганц арга нь эзнийг нь өөрийн хүслээр шилжүүлэх явдал. Харин тэр хүсэл сүрдүүлэг, тамлалтаас үүдэлтэй байгаа эсэх нь… эд нар шиг хүмүүст огт хамаагүй.

Санни нүдээ анивчив.

“Тэгэхээр та нар уучлал гуйхгүй гэж үү?”

Өндөр эр ёжлон инээв.

“Тийм, тэгэх санаа алга.”

Санни санаа алдав.

“Аан, за. Тэгэхээр та нар миний Дурсамжуудыг хүсэж байна гэж үү? Надад хэд хэд бий л дээ. За бодъё… аа… энэ нь ямар вэ?”

Нэг гараа доошлуулан, тэр Чулуун Тотийг дуудлаа. Тэр даруй алган дээр нь гарч ирээд, урьдын адил уйтгартай, жирийн харагдана.

Ангийн ахлагч Саннигийн царайнаас харцаа салгалгүй, хөмсгөө атирууллаа. Гаднаасаа бүдүүлэг харагдавч, тэр туйлын хардлагач, болгоомжтой хүн байв. Олон жилийн туршлага түүнд хэзээ ч хамгаалалтаа сулруулахгүй байхыг сургасан.

Дараагийн мөчид, чулуу ярив.

“Араа хар даа!”

Энэ бол хамгийн энгийн мэх…

Өндөр эр Саннигийн нүд рүү ширтсэн хэвээр, ёжлон инээв.

“Чи үнэхээр намайг үүнд хууртана гэж бодо…”

Гэвч тэр өгүүлбэрээ дуусгахаас өмнө, кунaйн ир ар талаас нь нисэн ирж, эрийн гавлын ар талыг нэвт сүлбэн, түүнийг газар дээр нь егүүтгэв.