Ганц дусал бороо Саннигийн хацар дээр унав. Салхины улих чимээ улам чангарна. Дараагийн мөчид бүх дэлхий гэнэт харанхуйлж, догшин салхинд ниргүүлэв. Ус нүүр лүү нь ширүүн цохиж, хэлэх гэж байсан хараалыг нь дарж орхилоо.

'Ха… хараал ид!'

Шуурга тэдэн дээр аймшигтай хүчтэйгээр бууж ирэв. Тавцан дээр үлдсэн балиар царцаануудын сэг гэнэт хөдөллөө. Дараа нь салхинд хийсэж, тогтвортой алхах аварга биетний хүзүүнээс шидэгдэн харанхуйд уусан алга болов. Тэдний хар цус ширүүн бороонд угаагдан замхарчээ.

Аянга нүд гялбам цахилан үүлсийг сүлбэж, дараа нь чих дүлийрэм нүргээн сонсогдов.

Чулуу нойтон, халтиргаатай болохын хэрээр шуурганы салхи Саннигийн биеийг гадаргуугаас нь хүчээр түлхэж байлаа. Тэр Чулуун Гэгээнтнийг улам чанга тэврэн, амьсгаа давчдан ярвайв. Гэмтсэн уушгийг нь өвдөлт нэвт хатгана.

'Хамгийн… хамгийн муухай аялал…'

Аз болоход хүнд Сүүдэр тэр аймшигт даралтад хөдөлсөнгүй. Тэр тавцангийн гадаргуу дээр бат зогсож, их биеэ эргүүлэн мөрөө доошлуулж, хатуу чулуун биеэрээ салхийг сүлбэн зогсоно.

Түүний хажууд Нефис, Кастер, Эффи гурав хар салхины довтолгоонд тэсэж ядан зууралджээ. Нэлээд хүч гарган байж тэд бас тогтож чадсан байв.

Гэвч хамгийн муу нь одоо л эхэлнэ.

Нарнаас далдлагдсан харанхуй тэнгис ёроолоосоо өндийж байлаа. Хар ус Шүрэн ойн мушгиралдсан хонгилуудаар түрж, улаан шүрэн довнуудыг даван урсах гүн хоржигнох чимээг Санни сонсов. Удалгүй чулуун аварга түүний дундуур алхаж, аварга хөл бүрээрээ ширүүн эргүүлэг үүсгэнэ.

Дахин нэг аянга тэнгэрийг зад татаж, салхи, ус, харанхуйгаас өөр юу ч үгүй ертөнцийг гэрэлтүүлэв. Онцгой хүчтэй салхинд цохиулсан Чулуун Гэгээнтэн хэдхэн сантиметр ухарч, Саннигийн зүрхийг агшин зуур түгшээв.

Чулуун аварга урагш алхсаар.

Хэсэг хугацааны дараа хар ус түүний өвдөг, дараа нь хэвлий, эцэст нь цээжийг нь бүрхэв. Шуурганы довтолгоог тэсэж, Сүүдрээс зуурсан урт, тарчилгаатай мөчүүдийн дараа Санни эртний хөшөөний мөрөн дээрх эвдэрсэн хэрмэн дээгүүр догшин давалгаа халин урсаж байгааг харлаа.

Түүний царай барайв.

Өмнөх шөнө харанхуй тэнгис тэдний хоргодсон чулуун тавцанд хүрэхүйц өндөрт мандсангүй. Харин одоо давалгааны өндрөөс харахад байдал өөрчлөгдөх нь тодорхой байв.

Яг түүний бодолд хариу өгсөн мэт аварга давалгаа хөшөөний хүзүүг мөргөн, тавцанг нөмрөн давлаа. Бүлгийнхэн хар бараан усанд цохиулж, давстай далайн усаар толгойноос хөл хүртлээ норжээ.

Аз болж хэнийг ч урсгал аваад явчихсангүй.

Одоохондоо.

Салхины улиан, ширүүн борооны довтолгоо, тасралтгүй цахилгаан, тэнгэр нүргэх чимээ нь аль хэдийн дэлхий бүхэлдээ задран нуран унах гэж буй мэт мэдрэмж төрүүлж байлаа. Хар давалгаа чулуун тавцанг дахин дахин мөргөх тусам байдал жинхэнэ гамшиг болов.

Гэсэн ч тэд тэссээр. Минут өнгөрөх бүрд, боломжгүй мэт нөхцөлд зургаан хүн эртний чулуунд зууралдан, догшин шуурганд автагдахаас татгалзсаар байлаа. Хэдий хугацаа өнгөрснийг, чулуун аварга шуурганы гүнд хэр хол алхсаныг Санни мэдэхгүй ч сулрах шинж огт харагдсангүй.

Харин ч улам догшин, улам аймшигтай болж байв.

Гэвч энэ нь түүний жинхэнэ айдас биш.

Түүний айдас галзуурсан тэнгэрт бус, харин харанхуй тэнгисийн гэрэлгүй гүнд нуугдаж байлаа.

Тэгээд удалгүй, зайлшгүйгээр, хамгийн муу айдас нь биелэв.

Аймшигт зөн совин төрсөн Санни гэнэт толгойгоо доошлуулж, эртний чулуун массын цаадахыг харах гэсэн мэт ширтэв. Тэдний гүнд аварга том сүүдэр дээшлэн гарч ирж байгааг тэр мэдэрлээ.

…Харанхуй тэнгисийн хэлж баршгүй Аюулуудын нэг нь төрсөн ёроолын ангалнаасаа мөлхөн гарч, алхаж буй аваргатай нүүр тулахаар ирж байв.

'Бүхнийг нь хараал ид…'

Дээш харвал Саннигийн хажууд Кай Чулуун Гэгээнтнээс зууралдан амь тавин зүтгэж байлаа. Анх удаа тэр гялалзсан харагдсангүй. Зүгээр л норсон, цонхийсон, үхтлээ айсан байв.

Түүний ард Нефис чулуун дээр өвдөглөж, мөнгөн илдийнхээ бариулаас атган, хуруунууд нь цайж, цусгүй мэт болсон байлаа.

Өвдөж буй уушгаа шахан Санни хашхирлаа:

"Бэлэн бай! Тэр мангас…"

Гэвч үгээ дуусгахаас өмнө Нефисийн нүд гэнэт томров.

Санни огцом эргэж харвал, буцалж буй давалгаанаас аварга том тэмтрүүл удаанаар дээшлэн гарч байлаа. Аянганд гэрэлтэх тэр зүйл өндөр, нүсэр хар цамхаг мэт харагдана. Тэнгэрийг сүлбэн гарч, агшин зуур хөдөлгөөнгүй зогсож, эртний аварга чулуун хөшөөний дээр сүүдэрлэн сүндэрлэв.

…Зүрх нь алгасах шиг болж, Санни түүнийг танив.

Энэ бол Мартагдсан Эргийн анхны шөнө харсан, асар том хар тэмтрүүл. Тэр үед тэр зүйл аварга мангас акулыг амархан доош татан, жижиг загас шиг хоёр тас татаж байсныг тэр санаж байлаа.

Бузар Хар дарсан зүүдний мангасууд хүртэл айдаг гаж амьтан.

…Дээрээс унасан аварга тэмтрүүл хөдөлж буй хөшөөн дээр бууж, хүзүүг нь ороон атгав.

'Үгүй ээ!'

───

Санни хариу үйлдэл үзүүлэхээс өмнө аварга тэмтрүүл аль хэдийн аваргын хүзүүг ороожээ. Түүний булцгар мах гэнэт агшиж, чулуун аваргыг боомилох мэт болов.

…Тэгээд түүнийг давалгаа доошоо татах гэж оролдлоо.

Хурд нь огт сааралгүй, эртний хөшөө урагш алхсаар байв. Дараа нь ус нурж буух чимээн дунд аварга гар нь хараалт тэнгисийн гүнээс дээш гарч, тэмтрүүлийг шүүрэн атгалаа.

Чулуун нударгандаа базсан хөшөө агшин зуур саатан… дараа нь тэмтрүүлийг төвөггүй тас татав.

Саннигийн нүд томролоо.

Аварга хар тэмтрүүл хоёр хэсэг болон тасарч, нэг нь татвалзан хөшөөний хүзүүнээс мултран догшин давалгаанд унав. Нөгөө хэсэг нь гар луу нь ороох гэж зүтгэсэн ч чулуун алганд түлхэгдэн, хараалт тэнгисийн гүн рүү алга болов.

Хэсэгхэн хугацаанд хар ус нам гүм болов.

'Ай… бурхад минь!'

…Дараагийн мөчид түүний бүх гадаргуу гэнэт тэнгэр өөд дэлбэрэн оргилов.