Эртний цайзын их танхимд хашгираан, ган төмрийн харшилдсан чимээ агаарыг дүүргэж, цагаан гантиг шалан дээр цус гол мөрөн мэт урсаж байлаа. Харин Санни, Харус хоёрын орж ирсэн өргөн коридорт дээрх үймээн намжиж, алс холоос бүдэгхэн сонсогдох мэт байв. Энд зөвхөн тэр хоёр л байсан.

Санни хүйтэн чулуун дээрээс Шөнө Дундын Хэлтэрхийг авч, мөрөө суллан сунгаад бөгтөрийг ширтэв. Түүний нүдний гүнд хүйтэн, харанхуй гал дүрэлзэж байлаа.

"…Ямар сайхан юм бэ. Эцэст нь бид хоёр ганцаараа үлдлээ."

Бөгтөр толгойгоо бага зэрэг гилжийлгэн, шил мэт хоосон нүдээр түүн рүү ширтэн, юу ч хэлсэнгүй. Саннигийн уруул дээр үл ялиг инээмсэглэл тодров.

"Яасан, ямар ч хариу алга уу? За яахав. Тэгвэл өөрийгөө танилцуулъя. Намайг Санни гэдэг… бас би чамайг алахыг маш удаан хүсэж ирсэн."

Харус хөдөлсөнгүй. Тэр л уйтгартай, хайхрамжгүй харцаараа Санниг ширтсээр байлаа. Саннигийн нүүрэнд уур хилэнгийн сүүдэр тодров.

Тэр үл мэдэг хажуу тийш алхаж, биеэ яльгүй эргүүлээд энгийн өнгөөр хэлэв:

"Үнэнийг хэлэхэд, Харус, би олон мангас алсан. Зарим нь Хар дарсан зүүдний мангас байсан, зарим нь хүмүүс. Нэг хоёр хүнийг ч алж байсан. Гэхдээ би хэзээ ч хорсолдоо хөтлөгдөж байгаагүй. Би хэзээ ч үүнээс… тийм ч их таашаал авч байгаагүй."

Тэр түр азнаад, дуу нь чичирч, нулимж хэлэв:

"Гэхдээ чамайг алахдаа би таашаал авах байх шүү."

Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийн ишийг хоёр гараараа чанга атгаж, нэг алхам урагшилж, бөгтөрийг ууртай харцаар сүлбэв.

"Чи миний жигшдэг бүх зүйлийн илэрхийлэл. Чи оршин байгаа чинь л намайг доромжилж байна. Чи надад зэвүүцэл төрүүлж байна, тиймээс л би чамайг устгана. Чи амьд явах эрхгүй."

Харус нүдээ анивчаад, дахин хөдөлгөөнгүй ширтсээр байлаа. Хариу үг үгүйд уурссан Санни хэдэн алхмын зайд зогсоод архирлаа.

"Би өөрийгөө хэн нэгний боол болохоос аврахын тулд юу хийснээ, юуг золиосолсноо, хэчнээн зүйлсийг орхисноо чи мэдэх үү? Харин чи… өөрийн хүслээр боол шиг амьдарч байна… новш минь, чамд ийм эрхийг хэн өгсөн юм бэ? Надтай адил агаараар амьсгалах эрхийг чамд хэн өгсөн юм бэ?!"

Эцэст нь бөгтөр хариу үйлдэл үзүүлэв. Ялимгүй цухалдсан царай гарган толгой сэгсрээд хэлэв:

"Ярьсаар, ярьсаар, ярьсаар л. Чи дэндүү их ярих юм, жижигхэн өт минь."

Санни инээмсэглэв. Нүдэнд нь аюултай оч гялсхийв.

"Тийм үү? Тэгээд чи яах гэж байна?"

Харус ч мөн инээв.

Түүний инээмсэглэл хүйтэн, жигшмээр, аймшигтай байлаа.

"Чамайг бут цохино. Ямар ч байсан чи үхнэ. Та нар бүгд үхнэ."

Санни хөмсгөө өргөв.

"Өө тийм үү? Яагаад?"

Бөгтөр мөрөө хавчаад гараа сунгав. Гэрлийн очноос сүлжигдсэн хүнд гинж агаараас бий болж, бугуйнаас тохой хүртэл түүний гарыг ороов. Дараа нь тэр ярвайж, өөрийн гажиг биеийг аль болох тэнийлгэв.

Өмнө нь тэр Саннитэй адил өндөртэй мэт харагддаг байсан. Харин одоо Харус Тэссай шиг бараг л дээр нь цамхаглан зогсож, гажуудсан дүр нь араатан мэт догшин хүчийг цацруулж байлаа. Цайвар нүдэнд нь хоёр аймшигт гэрэл асахад тэр архирлаа:

"Учир нь энэ бол Эзний хүсэл."

Санни чангаар инээлээ.

"Эзэн гэж үү? Гэрэлт Эзэн үү? Чиний урмыг хугалмааргүй байна, тэнэг минь, гэхдээ чиний эзэн аль хэдийн үхсэн."

Харус үнэхээр гайхсан харцаар түүн рүү ширтэв. Дараа нь уруулынх нь булан дээш татагдаж, өрөвдсөн мэт өнгөөр хэлэв:

"Хөөрхий муу өт. Чи үнэнч байдал гэж юу болохыг ч ойлгодоггүй юм байна, тийм үү? Амьд байна уу, үхсэн эсэх нь… хамаагүй."

Санни бархирлаа.

"Тийм ээ! Би ойлгодоггүй!"

Эцэст нь тэр илдээ өргөн, довтлоход бэлдэв.

"Чи мэднэ дээ… би чиний Аспектийн Чадвар болон Дутагдлыг ойлгох гэж их цаг зарцуулсан. Гэхдээ одоо хүртэл мэдэхгүй байгаадаа баяртай байна. Би чамайг заль мэхээр алахыг хүсэхгүй байна. Би зүгээр л чамайг… устгахыг хүсэж байна…"

Харус түүнийг чимээгүй сонсов. Уруул дээр нь ёжтой инээмсэглэл тодров.

…Тэгээд гэнэт Санни сохор болов.

───

Хормын өмнө Санни аймшигт бөгтөрийн үзэн ядмаар дүрийг ширтэж байсан. Харин гэнэт түүний хараа алга болж, хязгааргүй харанхуйд живэв.

'Юу…'

Бараг тэр даруйд аймшигт цохилт түүнийг агаарт шидэв. Санни коридорын хана мөргөөд шалан дээр унаж, хүйтэн чулуун дээр цусны мөр үлдээв. Яс нь ёолон дуугарсан ч арайхийн тэсэж байлаа.

Харус түүний цээж рүү нударгаар цохисон бөгөөд зангидсан гар нь хүнд гинжээр ороогдсон байв. Дараа нь тэр аймшигтай хурдтайгаар урагш дайрч, гутлаараа дайсны гавлыг бутлахаар зэхэв. Түүний хөдөлгөөн хурдан бөгөөд огт чимээгүй байлаа.

Гэвч гайхалтай нь, тэр бяцхан новш яаж ийгээд бултан өнхөрч, үхлээс үсрэхийн төдий зайгаар мултарч чаджээ.

Санни арагш гулсаж босоод, сохроор Шөнө Дундын Хэлтэрхийг урдаа өргөн савлав. Тачигийн ир алуурчин бөгтөрийг огт оноогүй ч түүнд өөрийгөө төвлөрүүлэх нэг хормыг өгчээ.

Гэвч энэ нь тус болохгүй байлаа.

Тэр одоо ч сохор хэвээр.

'Мэдээж… одоо бүх зүйл ойлгомжтой боллоо.'

Санни эцэст нь Харусыг тойрсон нууцыг тайлав. Яагаад олон Нойрсогчид, хэчнээн янзын чадвартай байсан ч, өөрсдийн Аспектийн Чадвараас үл хамааран, Ганлаугийн цаазлагчид амархан ялагдаж байсан шалтгааныг ойлгов.

Мөн Харүсийн үйлдсэн тоо томшгүй аллагын ямар ч гэрч яагаад байгаагүйг ойлгов. Хэн ч түүнийг хохирогчдоо алахыг хараагүй, цогцсууд нь зөвхөн бүх зүйл дууссаны дараа л олддог байжээ.

Энэ нь тэр аймшигт бөгтөр сүнс шиг хөдөлж чаддаг, эсвэл хэний ч эсэргүүцэж чадахааргүй хүчтэй байсан учраас биш.

…Харин түүний Аспектийн Чадвар хүмүүсийг түүнийг харах боломжгүй болгодог байсанд оршино.

Эсвэл ер нь юу ч харах боломжгүй болгодог.

Өрсөлдөгч нь хэчнээн чадвартай, хүчтэй байсан ч хамаагүй. Сохор болсон үед тэдний бүх ур чадвар, Чадвар утгагүй болдог. Сохор хүнийг алах бол амархан.

Мөн хэн нэгэн Харусыг алахыг харах боломж байсан ч ялгаагүй. Тэр хүссэн үедээ, хүссэн хугацаандаа үл үзэгдэх хэвээр үлдэж чадна.

Ингэж л аймшигт нядлагчийн домог төрсөн. Эцсийн эцэст хүмүүс харах боломжгүй зүйлсээс илүү их айдаг шүү дээ.

Санни цустай шүлсээ нулимаад, ярвайв.

Өөр нэг нууцыг илчилсэн нь сайхан байлаа.

Гэхдээ асуулт гэвэл… тэр үнэнийг мэдээд амьд үлдэж чадах болов уу?