Хар хот руу чиглэсэн тэдний урт, зовлонт аялал үнэндээ ямар ч утгагүй, хэрцгий хоосон байсныг мэдсэний дараа тэр гурвын сэтгэлийг нь тэжээж ирсэн “амласан ёсоор цайзад хүрнэ” гэсэн хүсэл эрмэлзэл бараг унтарчээ. Гэсэн ч тэд аль болох хурдан тийшээ очихыг хүссэн хэвээр байв. Саннигийн зүрхний гүнд өчүүхэн төдий ч болов найдварын оч ассаар байлаа. Магадгүй… магадгүй Эффи худлаа ярьсан байж болох юм. Эсвэл бүх зүйл дээр андуурсан ч юм билүү.

Ямар нэгэн байдлаар.

Гэхдээ тэр өөрөө ч үүндээ төдийлөн итгээгүй. Үзэсгэлэнт анчин эмэгтэй чин сэтгэлтэй, чадварлаг хүн мэт санагдсан. Жаахан этгээд ч гэлээ. Үүнээс ч илүү, түүний хэлсэн бүхэн дэндүү логиктой, дэндүү үнэмшилтэй байв.

Гэсэн ч Эффи боржин цамхагаас явах гэж яарах шинжгүй байлаа.

“Өдрийн гэрэл дуусах дөхөж байна. Ийм хол замыг туулж амжихгүй. Балгас дундуур явна гэдэг чинь маш удаан. Тавтайхан амраад ав. Маргааш үүрээр хөдөлнө.”

Ингээд тэр гэнэт л ажилдаа орлоо. Гар дээр нь урт хутга бий болж, Хар дарсан зүүдний мангасуудын сэг зэмийг задлах ажилдаа орсон юм. Цусаар хувцсаа бохирдуулахгүйн тулд арьсан хормогч шиг харагдах нэгэн Дурсамж хүртэл дуудаж өмсөв. Амныхаа дор хөгжилтэй аялгуу исгэрүүлэн, эрч хүч дүүрэн тэр бүсгүй яг л дуртай хоолоо бэлтгэж буй тансаг хоолны тогооч шиг харагдана.

Нефис, Санни, Касси гурав ярих байтугай дуугарах ч хүсэлгүй байв. Тэд тус тусдаа чимээгүйхэн сууж, шинээр нүүр тулсан энэ аймшигт бодит байдлыг яаж хүлээн авах вэ гэж дотроо шингээхийг хичээж байлаа.

Санни бүрэн уналтад оржээ.

Биеэс нь бүх хүчийг нь татаад авчихсан мэт, юу ч хийх хүсэл, эрч хүч түүнд үлдсэнгүй. Дэлхий ертөнц бүдгэрч, уйтгартай санагдана.

_Найдвар гэдэг чинь л энэ дээ_

Тэр уурлах ч тэнхэлгүй байв. Яг л… яг л маш хүнд марафонд гүйж байгаад барианд орсон ч, цаана нь дахиад нэг уралдаан хүлээж байгааг мэдсэн мэт.

Үнэндээ тэр үүрд гүйх хэрэгтэй болох байлаа.

Тэр дахиж хэзээ ч Мастер Жет, багш Жулиустайгаа уулзаж, амьд үлдэхэд нь тусалсан зөвлөгөө, сургамжид нь талархал илэрхийлж чадахгүй. Тэдний сайхан сэтгэлийг хариулж ч чадахгүй. Тэр хэзээ ч Сэрэгч болж, өөрийнхөө хачирхалтай Аспектийн нууцуудыг нээж чадахгүй. Хамгийн гол нь баян болж, үлдсэн амьдралаа амар тансаг өнгөрөөнө гэсэн мөрөөдөл нь ч талаар өнгөрчээ.

Энэ л хамгийн их өвтгөсөн зүйл.

_Мэдээж л хувь заяа ингэнэ биз_

Сэтгэл нь мохсон ч гэсэн тэр энэ сүйрлийн дунд өчүүхэн ч болов тайвшрал олох гэж хичээв.

_За яах вэ… бодоод үзвэл… би амьд байна. Энэ өөрөө ямар нэг утга учиртай биз дээ?_

Түүний сүүдэр түүн рүү хараад, бүрэн итгээгүй мэт толгой дохив.

_Дээрээс нь би ойрын хугацаанд амархан үхчихгүй. Тийм ээ, ерөнхий байдал муудсан нь үнэн. Гэхдээ яг одоогийн нөхцөл байдал маань харин ч ихээр сайжирсан. Бид живэх аюул, эсвэл харанхуй тэнгисийн ёроолд амьдардаг амьтдад идүүлэх байнгын заналхийллээс ангижирсан. Мөн хүчирхэг хүмүүс оршдог газар олсон_

Цайзад ямар дэг журамтай байхаас үл хамааран, тэнд хэдэн зуугаар тоологдох хүмүүс амьдарч байлаа. Зүүдний ертөнцөд тоо болон туршлага гэдэг бүхнийг шийддэг. Хүмүүсийн хамтын нийгэмлэгийн нэг хэсэг болсноор тэднийг энэ хүртэл дуугүйхэн дарамталж ирсэн ачааны ихэнхээс сална. Шүрэн ойн тамын шалгууртай харьцуулахад, цайз дахь амьдрал жинхэнэ зүүд шиг л байх байв.

Мэдээж, хэрвээ нэгэн дээрэлхүү Эзэнд захирагдахыг зөвшөөрвөл. Санни ганцаараа байсан бол магадгүй зөвшөөрөх ч байсан биз. Харин одоо бол…

Гэхдээ татгалзсан ч гэсэн гадаад суурин байсаар л байна. Эффи бол ганцаарчилсан анчин байж, асуудалгүй амьдарч байгаа харагдсан. Тэр бүр зовж шаналж байгаа шинж ч алга.

_Үнэндээ тэр миний харж байсан хамгийн сэтгэл хангалуун хүн ч байж мэднэ. Үнэхээр шүү. Яаж ингэж тайван, хөгжилтэй байж чаддаг байна аа? Галзуурсан юм биш биз?_

Санни үндэслэлгүй өндөр биетэй анчин бүсгүй рүү хяламхийж хараад, хөмсгөө атируулав.

_За бодоод үзье л дээ. Түүнд толгой хоргодох дээвэр бий. Өөрөө ан хийж чадвал хязгааргүй амттай хоолтой. Энэ л гэхэд миний хотын захад байсан амьдралаас хавьгүй дээр_

Бодох тусам, Харанхуй хотод насан туршдаа үлдэнэ гэдэг нь түүний ирээдүйг төсөөлж байсан байдлаас өөр ч, бодит ертөнцийн ядуусын хороололд амьд үлдэх гэж тэмцэж байснаас тийм ч их ялгаагүй мэт санагдав. Зарим талаараа бүр хавьгүй дээр. Тэгэхээр байдал үнэхээр аймшигтайдаа биш, зүгээр л түүний хэт хөөрсөн хүлээлтэд таараагүйдээ л тийм муухай санагдаж байгаа ч юм билүү.

Магадгүй Эффи амьдралаас ерөөсөө юу ч хүлээдэггүй. Тийм болохоор л энэ жигшүүрт тамын дунд ч ийм аз жаргалтай, эрч хүчтэй байдаг биз.

_Тийм ээ… тэгсэн юм байна. Асуудал шийдэгдлээ. Маш амархан_

Сүүдэр толгой сэгсрэн, цааш харлаа. Санни санаа алдаж иймэрхүү байдлаар логик гаргалгаа хийж, сайн талыг нь харах гэж оролдсон ч сэтгэл нь огтхон ч дээрдсэнгүй. Харин ч тэдний ирээдүй ямар ч гарцгүй, харанхуй гэдгийг бодох тусам улам их ядарч байлаа.

Төд удалгүй гэнэт арьс нь арзайлаа. Танил айдас, түгшүүрийн мэдрэмж оюуныг нь нөмрөхөд, энэ удаа өмнөхөөсөө хавьгүй гүн, хавьгүй догшин байлаа. Улаан цамхгийн сүүдэр Харанхуй хот дээр унажээ.

…Удалгүй чулуун хананд цохилох давалгааны чимээ шөнө ирж буйг мэдэгдүүлэв. Босох ч хүсэлгүй байсан тул Санни дуугүйхэн сүүдрээ гадагш илгээж, юу болж байгааг харав.

Нар жаргахын сүүлчийн туяа ертөнцийг улаан өнгөөр будан байх зуур, хараагдсан тэнгисийн агуу тогооноос хөлгүй хар давалгаалан оргилж байлаа. Санни алсад байх нүүргүй үзэсгэлэнт эмэгтэйн хөшөө аажмаар харанхуйд живж байгааг ажиглана. Эцэст нь зөвхөн түүний сунгасан гар л давалгаан дээгүүр үлдэв. Тэгээд харцаа доош шилжүүллээ.

Хараагдсан тэнгисийн хар, намиран хөдөлсөн усны гадарга боржин хананы ирмэгээс хэдхэн метрийн доор зогсжээ. Бараг гараа сунгавал хүрэхээр ойрхон мэт. Чулуун хаалтын цаана, усны түвшнээс олон арван метрийн доор, балгас хот сүүдэрт автан хэвтэнэ.

Эцэс төгсгөлгүй хар тэнгис болон эзгүй балгас хоёрын дунд хавчигдсан энэ аварга хана цаас шиг нимгэн мэт санагдана. Гэвч тэр мянга мянган жилийн турш яг ингэж, хар давалгааны асар их даралтыг дуугүйхэн тэсвэрлэж, доорх хотыг аймшигт үерээс хамгаалсаар иржээ.

Гэсэн ч Санни тэр бүх жин нурж буй хананы завсраар цөмрөн, харанхуйн бүхнийг залгих урсгал болон асгарахыг өөрийн эрхгүй төсөөлөв. Нуруугаар нь даган жихүүдэс гүйв.

Сүүдрээ буцааж дуудаад, Санни өөрийгөө албадаж босоод Нефис рүү алхав.

Өөрчлөгдөж буй Од хананд налан сууж, царай нь баргар байлаа. Түүний алхмыг сонсоод, нүдээ өргөн харлаа.

Санни хажууд нь сууж, хэсэг дуугүй байснаа:

“Чи юу гэж бодож байна?” гэж асуулаа.

Нефис удаан хугацаанд чимээгүй байж, зайлшгүй мэт хүйтэн харцаар түүн рүү ширтэв. Санни хариу сонсохгүй болов уу гэж бодож амжаагүй байтал, тэр эцэст нь дуугарлаа.

Түүний хүйтэн саарал нүдний гүнд цагаан оч асав.

“Бид буцах замаа олно. Ямар ч долоон дор новшийг хийх хэрэгтэй байсан, бид олно.”

Түүний үгс боржин цамхаг дотор цуурайтаж, ханан дээрх сүүдрүүдийг муу ёрын баяр хөөрөөр бүжиглүүлэв.