Илүү цаг алдалгүй, Санни өөрийн Сүнсний Тэнгис рүү шумбан орлоо.

Сэтгэцийн байдал нь өөрчлөгдсөн ч, дотор ертөнц нь урьдын адил нам гүм байв. Хөдөлгөөнгүй усан мандал эцэс төгсгөлгүй уудамд сунан тэлж, дээр нь Сүүдрийн Цөм хар од мэт хөвөн тогтжээ. Түүний эргэн тойронд өчүүхэн гэрэлт бөмбөлгүүд агаарт хөвж, дөлгөөн тэнгисийн мандал дээр гэрлээ тусгана.

Дуугүй сүүдрүүд мөн л байрандаа харанхуйн захад хөдөлгөөнгүй зогссоор. Харин тэдний эгнээ урьдынхаас илт олширчээ. Элдэв хэлбэр, хэмжээтэй Хар дарсан зүүдний мангасууд тэдний дунд зогсож, Саннигийн алсан дайснуудын “цуглуулга” улам бүр сүрлэг харагдана. Тэр тэдний дундуур алхахдаа хааяа нэгийг нь харж, айдас бахархал хосолсон дурсамжаар ширтэнэ.

Энэ бол түүний хувийн музей.

Түүний бүх нүглийн харанхуй дурсгал.

“Хүлээ… нүгэл гэж үү? Яагаад нүгэл гэж?”

Яг тэр мөчид Санни гэнэт алхаад зогсов.

Түүнээс холгүйхэн, аймшигт амьтдын дунд туранхай сүүдэр нэгэн зогсож, хоосон нүдээр түүн рүү чимээгүй ширтэж байлаа.

Тэр сүүдэр урьд нь нэгэн залууд харьяалагддаг байсан. Саннигаас ах ч, насаар тийм их зөрүүгүй. Цайзын хаалганы цаадах нурж унасан сууринд амьдарч, бусдын адил амьд үлдэхийн төлөө тэмцэж явсан нэгэн.

Өмнө нь… өмнө нь…

Санни харцаа буруулав.

'Над руу ингэж битгий хар! Өөрийн чинь л буруу, тэнэг минь. Тийм олон асуулт асуух хэрэггүй байсан юм!'

Санни өөрийн гараар алсан гурван хүний дундаас зөвхөн энэ аллага л түүнд ямар нэг мэдрэмж төрүүлдэг байв. Учир нь энэ нь тулалдааны халуунд хийгдээгүй, өш хонзонгийн улмаас ч биш.

Энэ бол… зүгээр л хүйтэн цуст аллага байсан юм.

Тийм учраас л тэр цайзаас явах шаардлагатай болсон. Бусад олон шалтгааны нэг нь.

Санни нүүрээ ярвайв.

“Би боль гэж хэлсэн! Үхсэн хэвээрээ л бай! Надаар бүү оролд!”

Ууртай амьсгаа авч, тэр эргэж алхлаа. Удалгүй тэр Цуст зэтгэр, ангийн бүлгийн ахлагчийн сүүдэр, мөн үхлийн элч мэт Чулуун Гэгээнтний дэргэдүүр өнгөрөв.

Чулуун мангасын хөшөө мэт дүрийг хараад Санни тэр туранхай сүүдрийг бүрэн мартан инээмсэглэв.

Эцсийн эцэст, тэр энд түүний Сүүдрийн хувилбарыг харахаар ирсэн шүү дээ.

Өөр нэг Сүүдрийн хувилбарыг өөрийнхөө мэдэлд оруулна гэдэг нь аль хэдийн сэтгэл догдлуулж байв. Урьд нь үнэнч, хачин ч гэсэн “хүнлэг” мэт ааштай Сэгээр хооллогч Саннид асар их тус болж, тулааны чадварыг нь үлэмж нэмэгдүүлсэн.

Эцсийн эцэст, тэр Тэнгэрлэг Аспекттэй, өвөрмөц хүчтэй чадвартай байсан ч гэсэн Санни ердөө л нэг Нойрсогч, Сүүдрийн хувилбараас бүтэн нэг шат доогуур байв.

Сэгээр хооллогч бол ердөө л нэг араатан.

Харин Чулуун Гэгээнтэн бол мангас.

Түүний хүч чадал хуягт центурионтой дүйцэхүйц, энэ хараалтай газар Саннигийн хэзээ ч хүрч чадахгүй түвшнээс хол давсан байлаа. Амьд хөшөө мэт орших тэр хачин мөн чанар нь түүнийг бүр ч аймшигтай болгодог.

Тийм зарцтай болсноор боломжгүй мэт санагдах олон зүйл боломжтой болно.

Гэвч Санни үүгээр ханахгүй байв.

Тэр өөрийн Аспектээс гарах гайхамшгийг хүлээж, үр дүн нь төсөөллөөс нь ч давна гэж найдаж байлаа.

Удалгүй тэр Сүүдрийн Цөмийнхөө хар нарыг доороос нь харж, түүнийг тойрон хөвөх гэрэлт бөмбөлгүүдийг ажиглав.

Тэд бол түүний Дурсамжууд.

Одоо нийт ес байлаа.

Идэвхтэй ашигладаг нь:

• Хүүхэлдэйчний Нөмрөг

• Шөнө Дундын Хэлтэрхий

• Мөшгигч Өргөс

• Энгийн Чулуу

• Төгсгөлгүй Булаг

Сэтгэл догдлон, Санни тэднийг нэг нэгээр нь дуудаж, тойрсон Бичээсүүдийг уншив.

Дурсамж: [Мөшгигч Өргөс]

Зэрэглэл: Сэрсэн

Түвшин: II

Төрөл: Зэвсэг

Тайлбар:

[Энэ нисдэг хутга залуу бүсгүйн хайр сэтгэл шиг урвагч, тогтворгүй. Гэхдээ магадгүй тийм ч үхлийн аюултай биш.]

Шидийн сайжруулалт: [Урвалтын Сарнай]

Тайлбар:

[Мөшгигч Өргөс нь эзэмшигчтэйгээ үл үзэгдэх утсаар холбогдсон. Энэ утас бат бөх боловч тогтворгүй яг л сэтгэлийн урвалттай холбоо мэт.]

Анх уншихдаа Санни “Хараал хэн нэгэнд хайр сэтгэлийн хувьд хууртагдаж байсан юм болов уу?” гэж өөрийн эрхгүй боджээ.

Бичээсүүдээс нь хорсол бараг мэдрэгдэж байв.

Дараагийнх нь бол хамгийн аюултай Дурсамж, ярьдаг чулуу.

Дурсамж: [Энгийн Чулуу]

Зэрэглэл: Сэрсэн

Түвшин: I

Төрөл: Хэрэгсэл

Тайлбар:

[Ердийн л нэг чулуу.]

Шидийн сайжруулалт: [Үнэндээ тийм ч биш]

Тайлбар:

[Үг сэлмээс хүчтэй. Чулуу үгнээс ч хүчтэй.]

Хамгийн инээдтэй нь янз бүрийн дуу авиа давтаж чаддаг энэ чулуу худлаа ярьж чаддаггүй хүний гарт орсон явдал байв.

Ингэснээр энэ хоёр ертөнцийн хамгийн үнэнч Дурсамж болсон.

…Мөн Саннийг үг хэлэхээсээ өмнө бодож тунгаахад хүргэдэг болсон.

Заримдаа.

Дурсамж: [Төгсгөлгүй Булаг]

Зэрэглэл: Идэвхгүй

Түвшин: IV

Төрөл: Хэрэгсэл

Тайлбар:

[Хайранд шаналсан нэгэн ад зэтгэр асар хүчирхэг мөрнийг энэхүү хэврэг шилэн саванд хорьж, түүнийг цөлийн үзэсгэлэнт сүнсэнд бэлэглэжээ.]

Шидийн сайжруулалт: [Усны Бэлэг]

Тайлбар: [Энэ саванд агуулагдах ус нь амьгүй цөлийн хамгийн үхмэл зүрхэнд ч цэцэг ургуулахад хангалттай.]

Энэ нь нэлээд романтик байв.

Заримдаа Хараал тайлбар бичихдээ хэт замбараагүй ханддаг мэт санагдаж, Санни бүр тоглоом шоглоом хийж байна уу, эсвэл үнэхээр ноцтой юу гэдгийг нь ялгаж чаддаггүй байлаа.

Санаа алдаад, тэр Төгсгөлгүй Булгийн бөмбөлгийг тараан, дээш харлаа.

Үлдсэн дөрвөн Дурсамж нь тийм ч хэрэгтэй биш байв:

• Асар хүнд цамхаг бамбай

• Хүүхэлдэйчний Нөмрөгөөс бүх талаараа муу хуяг

• Улаан гэрэл цацруулдаг, хоргүй шилэн нүд

• Маш чанга дуугардаг мөнгөн хонх түүний хамгийн анхны Дурсамж

Сүүлийн гурвыг тэр хараалтай хотын гудамжинд сул дорой мангасуудыг алсны шагналд авсан бөгөөд дараагийн удаа цайз руу очихдоо илүү тохиромжтой зүйлтэй солихоор төлөвлөж байлаа.

Дурсамжуудаа мартан, эцэст нь Санни анхаарлаа толгой дээгүүр нь хөвөх хамгийн тод гэрэлтэй бөмбөлөг дээр төвлөрүүлэв.

Тэнд түүний шинэ Сүүдрийн хувилбар байлаа.

Тэр буулгахыг хүсэхэд, бөмбөлөг аажмаар доошлон харанхуй усны мандалд зөөлөн хүрэв. Гэрэл нь аажмаар бүдгэрч, доторх чулуун дүр ил болов.

Сүнсний Тэнгисийн нам гүм харанхуйд Чулуун Гэгээнтэн яг л жинхэнэ хөшөө мэт харагдана.

Тэр Саннитэй ойролцоо өндөртэй, Мартагдсан Эрэгт тааралддаг бусад Хар дарсан зүүдний мангасуудтай харьцуулахад бараг жижигхэн мэт.

Түүнчлэн, тэр ер бусын хүн төст төрхтэй байв.

Хэрвээ түүний арьс бараан саарал өнгөтэй, боржин чулуу мэт бүтэцтэй байгаагүй бол — мөн тансаг харанхуй хуяг нь биеийг нь халхлаагүй бол Санни бүр түүнийг нэгэн Нойрсогч гэж эндүүрэх ч байлаа.

Эдгээр хачин амьтдын жинхэнэ мөн чанар одоо ч хүртэл нууц хэвээр...