Энэ явдал Санни цайзыг орхисноос хэдэн долоо хоногийн дараа болсон юм.

Тэр үед Санни хараалт шөнийн төгс харанхуйд дөнгөж л өөртөө итгэлтэй болж эхэлж байлаа. Тэр балгас дундуур гэтэн явж, олзоо хайж, мангасуудыг ар араас нь устгасаар байсан.

Одоо эргээд бодоход, тэр хэдэн ялалт нь түүний толгойг бага зэрэг эргүүлсэн байж магадгүй. Эсвэл тэр зүгээр л Харанхуй хотод ганцаараа амьд үлдэхэд хэтэрхий эрүүл ухаантай байсан ч байж мэднэ.

Түүний сэтгэл санааг тэр чигт нь эвдсэн зүйл бол Хар Хүлэгт баатартай анх таарсан тэр мөч байлаа. Санни нурсан сүмийг санамсаргүй сонирхож эхлээгүй, бас зүгээр нэг хоосон сониуч зангаасаа болж тийш очоогүй.

Үнэндээ тэр эртний сүмд нэг хачирхалтай зүйл байгааг анзаарч, нухацтай бодон байж судлахаар шийдсэн юм.

Учир нь түүний харсан зүйл дэндүү стэгэл татам байсан. Үүр цайх мөчид, хэдхэн богинохон минутын турш тэр харанхуй сүмээс бүдэгхэн, хийсвэр алтан туяа цацарч буйг харсан. Яг л өмнө нь хоёр удаа харж байсан тэр л алтан туяа.

Нэг удаа тэр өөрийн бадмаараг цусан дуслуудын гүнд Ихорын Дуслыг шингээсний дараа харсан.

Нөгөөдөх нь бол Өөрчлөгдөж буй Од гүний аймшигт мангастай тулалдсаны дараа ухаан алдан хэвтэхэд нь түүний биеэс ялгарч байсан.

Таамаглах ч хэрэггүй. Санни тэр алтан гэрэл юу болохыг мэдэж байлаа.

Тэр бол тэнгэрлэгийн гэрэл.

Нэхэгчийн нүдийг хулгайлсны дараа Жигшүүрт Хулгайч Шувууны сарвуу дээр үлдсэн тэнгэрлэг цусны дуслаар өөрчлөгдсөн түүний нүд энэ гэрлийг харж чаддаг болсон санж.

Нефис, тэр хоёр хоёулаа тэнгэрлэгтэй холбоотой шинжтэй гэдгийг бодвол энэ дүгнэлтэд хүрэх хэцүү биш.

Түүнээс гадна тэр алтан туяаг харах чадвар нь яг ямар нөхцөлд сэрснийг бодоход ч энэ таамаглал батлагдаж байлаа.

Ингээд Ихорын Дусалтай дүйцэх өөр нэгэн эрдэнэс олно гэсэн найдвараар Санни нурсан сүм рүү оржээ.Тэгээд тэр дороо хөшиж орхив.

Сүмийн сүр жавхлан түүнд үнэхээр гайхалтай санагдсан юм. Гэхдээ ганцхан секунд хангалттай байлаа. Хар Хүлэгт баатар түүнийг илдээрээ нэвт сүлбэхэд.

Санни тэр аварга Ад зэтгэр яаж түүний сүүдрийн хараанд өртөлгүй нуугдсан, бас ямар ч чимээ гаргалгүй тийм ойр ирснийг огт ойлгоогүй.

Түүний мэдэж байсан ганц зүйл бол харанхуйд бүрхэгдсэн сүмийн гүнээс гэнэт нэг хар аварга биет урагш алхаж, уур хилэнгээр дүүрэн харцаар түүнийг ширтсэн явдал.

Хүлэгт баатрын дуулганы цаадах нэвт харагдашгүй харанхуйд хоёр улаан дөл асаж байв.

Тэр дөлийг харахад Санни яг л үхлийн нүд рүү ширтэж байгаа мэт санагдсан.

Гэсэн ч Санни гэнэтийн дайралтад өртсөн ч түүний бие өөрөө хөдөлсөн. Түүний хийсэн тоо томшгүй их бэлтгэл дэмий биш байлаа.

Эцэст нь Саннигийн булчин, ясанд шингэсэн рефлекс л түүний амийг аварсан юм.

Гэхдээ үсрэхийн төдий зайгаар. Түүний хурдан хариу үйлдлийн ачаар тэр аймшигт амьтны аварга илд түүнийг хоёр хувааж чадсангүй.

Харин оронд нь...

Түүний гэдсийг зад хүүлэв. Нүд харанхуйлмаар өвдөлт хэвлийг нь нэвт сүлбэхэд Санни ганхан доош харлаа. Түүний гэдэснээс цус гол мэт урсаж байв. Хэвлий нь аймшигтайгаар ангайж, улаан нарийн гэдэс нь ил гарч, удахгүй унахад бэлэн болчихсон байлаа. Биеийнх нь дотор байх ёстой зүйл гадагш гарч ирж байгааг харах айдас нь мах урагдах өвдөлтөөс ч илүү хүчтэй байв.

Шархыг нэг гараараа дарсан чигтээ Санни нуруугаараа унаж, мөлхөн холдохыг оролдов.

Гэвч Хар Хүлэгт баатар аль хэдийн хөдөлж, төгсгөлийн цохилтоо өгөхөөр илдээ өргөсөн байлаа. Нэгхэн хормын төдий хугацаанд бүх зүйл хөлдчих шиг болов. Саннид ямар нэг төлөвлөгөө бодож олох ч зав байсангүй. Тэр зүгээр л ганцхан зүйлийг мэдэж байв.

Ямар нэгэн байдлаар... зугтах боломж өөртөө олж авах ёстой.

Түүнд байсан бүх Дурсамжуудаас аль нь ч хэрэг болохгүй мэт санагдав. Хурц Шөнө Дундын Хэлтэрхий ч биш. Аймшигтай Хүүхэлдэйчний Нөмрөг ч биш.

Түүний хүчирхэг тавдугаар зэрэглэлийн хуяг ч хар илдийг ганц ч хором саатуулж чадсангүй.

Сүүдрээр хүч нэмэгдсэн ч тэд нурсан сүмийн тэр аймшигт Ад зэтгэртэй эн зэрэгцэхгүй байлаа.

...Тэгээд эцэст нь Санни зүгээр л гараа урагш сунгав.

Түүний гарнаас жижигхэн, энгийн харагдах чулуу нисэн эртний сүмийн гүн рүү шидэгдэв.

Сүүдэр нь тэр жижиг чулууг ороон, түүний шидийн сайжруулалтыг хүчирхэгжүүлэв.

Дараагийн мөчид чулуу гэнэт орилж эхлэв. Саннигийн хамгийн сүүлд устгасан Хар дарсан зүүдний амьтны хашхирааныг яг дуурайлаа.

Сүүдрээр хүч нэмэгдсэн тэр орилолт сүмийн ханыг доргиож, тоос шороог агаарт босгов.

Хар Хүлэгт баатар зогсов. Тэр мөрөө давуулан орилолт гарсан зүг рүү харлаа. Тэр хормын төдий тээнэгэлзсэн мэт санагдав.

Санни цаг алдалгүй шархаа чанга дарж, хөл дээрээ босоод ганхсан чигтээ ухралаа.

Өөрийнхөө цусны шалбааг дээр халтирах шахан өвдөлтөөс ёолж, тэр сүмийн гарц руу хүрэхийг оролдов.

Гайхамшигтай нь... тэр хүрч чадсан.

Хар Хүлэгт баатар хаалганы дэргэд зогсоод, үхлийн шарх авсан жижигхэн хүнийг зүгээр л ажиглаж байв. Түүний нүдний оронд байсан гал дүрэлзсээр.

Дараа нь тэр үл тоомсорлосон мэт эргэж, аажим аажмаар харанхуй руу буцаж оржээ.

───

Хэсэг хугацааны дараа Санни Харанхуй хотын гүнд хаа нэгтээ байгаа жалган дотор хэвтэж байлаа.

Тэр энэ жалгыг арайхийн олж, шөнө балгас дотор гэтэх мангасуудаас нуугдах гэж мөлхөн орсон юм.

Өвдөлт.

Айдас.

Итгэж ядсан мэдрэмж.

"Энэ... ингээд л дуусах гэж үү?"

"Би ингээд л үхэх гэж үү?"

Тэр тусламж дуудахыг хүсэв.

Гэвч хэн ч ирэхгүйг мэдэж байлаа.

Тэр зүгээр л уйлахыг хүсэв. Гэвч яагаад ч юм амнаас нь зөвхөн инээд л гарч байв.

Хөгжилтэй!

Дэндүү хөгжилтэй!

Захын хорооллын харх шиг амьтан өмхий жалганд үхэж байна.

Ямар төгс гээч төгсгөл вэ?

Яагаад инээж болохгүй гэж?!

Бүх зүйл үнэхээр инээдтэй байлаа. Инээх бүрт нь зовлонгийн далайд живж эхлэнэ.

Хөдөлгөөн хийх болгонд үл үзэгдэх ир хэвлийг нь хэрчиж, махыг нь тасалж байгаа мэт санагдана.

Гэсэн ч тэр инээхээ зогсоож чадахгүй байлаа.

Хамгийн хөгжилтэй нь тэр бүр үхэж ч чадахгүй байв.

Хэчнээн цус алдаж байсан ч түүний зөрүүд цус бууж өгөхөөс татгалзсаар. Цусан сүлжээгээр удирдуулсан цус нь биеийнх нь гэмтлийг галзуурсан мэт нөхөхийг оролдож байлаа.

Гэвч гэмтэл дэндүү их байв. Сүүдрийн хүч нэмэгдсэн ч Цусан Сүлжээ үүнийг дийлэхгүй.

Ингээд Санни төгсгөлгүй тойрогт гацжээ.

Аймшигт өвдөлтийн тойрог. Тэр бүр амьд ч биш. Гэхдээ үхэж ч чадахгүй.

Минут тутам өнгөрч, цаг цаг урсах тусам өвдөлт, зовлон хоёр л түүний ухааныг бүрхэв.

Эцэст нь дотор нь ямар нэг зүйл хагарав.

Ийм нөхцөл байдалд хэн ч галзуурахгүй байж чадах уу?

Бүдгэрсэн ухаан дундаасаа Санни нар мандаж байгааг, дараа нь дахин жаргаж байгааг бүдэгхэн мэдэрч байв.

Энэ үзэгдэл хэд давтагдсаны дараа тэр намуухан санаа алдав.

Хангалттай.

Тэр цааш тэсэхгүй нь.

Бууж өгөх цаг нь болжээ.

Үнэндээ тэр боломжийн л амьдарсан. Гэхдээ хэн ингэж их тэсэх юм бэ?

Тэр үхэхийг хүсч байлаа.

Тэр бэлэн...

Бэлэн байсан...

"Чи үнэхээр бэлэн гэж үү?"

Санни хэсэг бодов. Тэгээд гэнэт соёогоо ярзайлгав.

Үгүй ээ. Тэр бэлэн биш. Бууж өгөх үү? Хэзээ ч үгүй! Хэзээ ч! Тэр хэзээ ч бууж өгөхгүй!

Тэр дэлхийд өөрийг нь зүгээр залгиулахгүй. Ядаж түүний сүнсээр хахаж үхтэл нь.

"Үгүй... би үхэхгүй."

"Би амьдарна."

"Би цэцэглэн хөгжинө."

"Юу ч болсон би хамгийн сүүлд зогсоогоороо үлдэх хүн нь болно."

Энэ бодлоор тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудаж, үлдсэн сүүлчийн хүчээрээ ишийг нь атгав.

Дурсамжийн Шидийн Сайжруулалт: [Эвдрэшгүй]

Тайлбар:

[Энэ ир хэзээ ч хугарахаас татгалздаг. Тиймээс түүний бат бөх чанар учиргүй өндөр. Эзэмшигч нь үхлийн ирмэг дээр байх үед энэ нь түүний хүчийг асар их нэмэгдүүлнэ. Гэхдээ зөвхөн эзэмшигч нь бууж өгөхөөс татгалзсан үед.]

Саннигийн зэрлэг тангарагт хариу өгсөн мэт эртний илд эцэст нь түүний сүнсний гүнд нуугдсан хүчний худгийг нээв.

Агшин зуур асар их энерги түүний биеийг харанхуй шийдэмгий байдлаар дүүргэв.

Шөнө Дундын Хэлтэрхийний өгсөн хүч Цусан сүлжээний эдгэрэх чадварыг нэмэгдүүлж, түүнийг үхлийн ирмэгээс арай ядан холдуулж эхлэв.

Тэр бараг үхлийн байдалд байх тусам Эвдрэшгүйгийн нөлөө Цусан Сүлжээнд дахин дахин хүч өгсөөр. Ингээд нэг шинэ тойрог үүсэв.

Амьд үлдэх хүсэл зоригийн тасрашгүй тойрог.

Ингэж л Санни Хар Хүлэгт баатартай анх тулгараад амьд үлдсэн юм. Гэвч түүний бие эдгэрсэн ч сэтгэлд нь үлдсэн шарх арилаагүй.

Хэд хоногийн дараа тэр шуудуунаас мөлхөн гарч ирэхэд... Санни урьдын Санни байхаа больсон байв.

Тэр Хар Хүлэгт баатарт өртэй гэдгээ хэзээ ч мартсангүй. Нэг өдөр тэр новшийг заавал ална. Ямар ч үнээр хамаагүй.

...Одоо, хэдэн сарын дараа Эффитэй хамт сүм рүү дөхөж явахдаа Санни тэр өдөр ойртож байгаа мэт санагдав. Магадгүй тэр үнэхээр Нефисийн аялалд оролцохыг зөвшөөрөх хэрэгтэй байх. Хэрвээ тэр өрөө төлөхөд нь тусалбал.

Энэ мэт бодох зүйл их байлаа. Эффигийн дуу түүнийг бодлоос нь салгав.

"Хөөе… Санни? Чи зүгээр үү?"

Санни аймшигт дурсамжаа толгойноосоо сэгсэрч хаяад хэсэг тээнэгэлзснээ инээмсэглэв.

"Мэдээж! Хэзээ ч ийм сайхан байсангүй. За тэгээд ч, бид ирчихлээ. Миний даруухан ордонд тавтай морил."

Анчин бүсгүй сүрлэг сүм рүү эргэлзсэн харцаар харав.

"Энд юм уу? Чи энд амьдардаг юм уу?"

Санни анхны Хар дарсан зүүдээ санан мөрөө хавчив.

"Яалтай билээ дээ. Надад эртний сүмтэй хачирхалтай холбоо хамаарал байдаг юм…"