Санни сүм рүү буцаж очих замаа олоход нэлээд хугацаа орлоо. Үүр цайх дөхөх тусам шөнөөр ан хийдэг Хар дарсан зүүдний мангасууд тайван бус болж эхэлжээ. Нарийхан гудамжаар сэмхэн мөлхөхдөө тэрээр хамгийн харанхуй сүүдрүүдийг даган, маш болгоомжтой байх хэрэгтэй байв.

Мартагдсан Эргийн гэрэлгүй шөнө сар ч үгүй, од ч үгүй байсан ч эндхийн олон мангас харанхуй дунд хөдөлж буй хэлбэр дүрсийг таних өөрийн гэсэн аргуудтай. Тэдний харанхуйд харах чадварыг Саннигийн [Сүүдрийн Хүүхэд] хэмээх Шинж чанар тодорхой хэмжээнд сааруулдаг байлаа. Учир нь энэ шинж нь түүнийг өөрийгөө шумбан орсон ямар ч сүүдрээс ялгагдахгүй болгодог юм.

Гэсэн ч болгоомжлол зайлшгүй хэрэгтэй. Энэ хараагдсан газарт юу ч хэзээ ч баталгаатай байгаагүй. Аюул, үхэл, айдас гурваас өөр зүйлс л гарцаагүй.

Хэсэг хугацааны дараа тэрээр сүмийн танил багануудыг өгсөн авирч, өргөн уудам дээвэр дээр гарч ирэв. Эртний вааран хавтангаар хучигдсан, хоёр тал руугаа налсан дээврийн хоорондох өргөн нуруугаар алхсаар, жаахан зайд түгшүүртэй зогсож буй Кайд ойртлоо.

Тэр царайлаг залуу эврээр хийсэн урт нумыг чанга атган, цайвар царай дээрээ түгшүүр дүүрэн илэрхийлэлтэйгээр харанхуй руу ширтэж байв. Санни хэдхэн алхмын зайд зогсоод, нумыг нь удаан ширтлээ.

'Цаг их үлдээгүй.'

Нүднийхээ завсар сум зоолгохгүйн тулд Санни ирснээ зөөлөн мэндчилгээгээр мэдэгдэхээр шийдэв.

“Сайн уу, Кай. Би ирлээ.”

Нумчин цочин эргэж хараад, дэнлүүгээ дуудах гэсэн мэт гараа өргөв. Гэвч хүсээгүй анхаарал татахаас айж, бодлоо өөрчилжээ. Харин оронд нь Кай залгинаад, шивнэн хэлэв:

“Дуугаа намсга! Тэр Нүгэлт Ад зэтгэр сонсвол яах вэ?”

Санни анивчив.

'Аан, тийм шүү. Ёстой болгоомжтой хүн юм аа.'

Түүний бодлоор бол энэ бол маш сайхан зан чанар. Илүү харддаг байх тусмаа л сайн. Дотроо инээмсэглээд, тэр хэлэв:

“Тайвшир. Тэр сонсохгүй.”

Кай түүнд эргэлзсэн харцаар ширтээд:

“Итгэлтэй байна уу?” гэж асуув.

Санни толгой дохив.

“Тийм.”

Тэр итгэлтэй байдгийнхаа шалтгааныг тайлбарлахад бэлэн байсан ч, гайхмаар нь Кай шууд л итгээд тайвширчихав.

'Тийм ээ… тэр хүн худал яриаг мэддэг. Өөрөөр хэлбэл, үнэнийг ч бас мэддэг гэсэн үг. Харин би худал хэлж чаддаггүй болохоор, надаас асуулт асуух ч хэрэггүй, миний хэлсэн бүхэнд итгэж болно.'

Хмм… бодоод байхад түүний тэр Дутагдал үнэндээ нэлээд эвтэйхэн юм.

Энэ хооронд Кай болгоомжтойгоор эргэн тойрноо харснаа асуув:

“Тэгээд бид энд юу хийх гэж байгаа юм?”

Санни тэднээс холгүй бутарсан вааран хавтангийн бөөгнөрөл рүү дохин, тайван өнгөөр хариулав:

“Би тэр нүхээр доош орж, сүмээс нэг юм авчирна. Чи энд намайг буцаж иртэл хүлээгээд бай.”

Кайгийн нүд томров.

“Чи солиорчихсон юм уу? Тэр ад зэтгэрийг яах юм?”

Тэр новш уу? Санни хэдэн секундийн турш тэр амьтныг нядалж байгаагаа төсөөлөхөөс өөрийгөө барьж чадсангүй.

'Хэзээ нэг өдөр!'

Одоогийн байдалдаа анхаарлаа буцаан төвлөрүүлээд, тэр хэлэв:

“Тэр яах вэ гэж? Би чамд хэлсэн шүү дээ, би нуухдаа сайн. Хэнтэй харьцаж байгаагаа л мэдэж байвал, би өөрөө хүсэхгүй л бол намайг олж харахгүй.”

Энэ өгүүлбэрийн эхний хэсгийг тэр хүнд аргаар сурсан юм. Үнэндээ бол яг тэр новш л түүнд, сүүдэрт нуугдах ч бас хязгаартай гэдгийг ойлгуулсан. Тиймээс л Санни гэдэс дотор нь гадагшаа гарчихсан байдалтай хэвтсэн. Энэ амин чухал мэдлэгийг олж авсан билээ.

Зарим хичээлийг ганцхан удаа авахад л насан турш мартагддаггүй.

Кай түүнийг дахин л нэг сонин харцаар харж байлаа. Санни хөмсгөө зангидан:

“Юу?” гэж асуув.

Царайлаг залуу толгой сэгсрэв.

“Үгүй ээ, үгүй. Зүгээр л… үнэхээр гайхалтай Чадвар юм. Үнэнийг хэлэхэд, надад ч бас тийм Чадвар байгаасай гэж боддог.”

Санни шүдээ зуун түүн рүү ширтээд:

“Нисэж чаддаг хүн ингэж ярьж байх гэж! Төгс хэлбэртэй тэр царайгаа яах гэж нуух гэсэн юм бэ? Хайранд шатсан супер моделуудаар ширтүүлэхээс залхаа юу?!”

Кай санаа алдав.

“Тиймэрхүү л юм. Чи яаж мэдэв?”

Санни амаа ангайснаа, дахиад л хаав.

“…За яах вэ. Намайг энд хүлээ. Удахгүй ээ.”

Сэтгэл татам Нойрсогч руу нэг хараад, Санни толгой сэгсрэн, хэд хэдэн хагархай хавтангийн ард нуугдсан нүх рүү алхав.

Удалгүй тэр нууц оромжиндоо эргэн ирлээ. Жаахан түгшүүртэйгээр эргэн тойрноо хараад, Санни санаа алдан, мангасын арьсаар хийсэн үүргэвчээ нуруунаасаа буулгав. Дараа нь хуягт центурионы зүсэм махнуудыг мөнгөн тавган дээр тавиад, төмөр авдар руу алхав.

Үнэнийг хэлэхэд, тэр цайзын ойролцоо ч очихыг хүсэхгүй байлаа. Зөвхөн бодох төдийд л энэ харанхуй, нам гүм, дассан өрөөндөө үүрд үлдмээр санагдана. Гэвч тэгж болохгүй. Хэрвээ тэр Сүүдрийн Гэгээнтнийг илүү хүчтэй болгохыг хүсэж байвал, хүний суурин руу буцаж, айдсаа даван туулах хэрэгтэй.

'Яах вэ. Ороод л гарчихъя. Ямар ч байсан ажлын ихэнхийг Кай л хийнэ шүү дээ.'

Хүнд санаа алдалттайгаар тэр авдрын тагийг нээж, үүргэвчээ сүнсний хэлтэрхийгээр дүүргэж эхлэв. Удалгүй дотор нь олон арван гялалзсан сайхан талст очирхон харагдана.

Санни тэдний зөвхөн талыг нь л авсан ч, энэ хэмжээ өөрөө олон хүнийг аллага үйлдэхэд хүргэхэд хангалттай байлаа.

Тэднийг буруутгах ч аргагүй.

Мартагдсан Эрэг дээр сүнсний хэлтэрхий гэдэг нь мөнгө, харин мөнгө гэдэг нь амьдрал байв. Үүнгүйгээр чи цайзын аюулгүй байранд байр авч чадахгүй, мөн хотын хараагдсан Шүрэн ой дунд үхэлтэй тулалдалгүйгээр хоол олж авах боломжгүй.

Амьд үлдэхийн тулд хэн ч байсан аллага хийхэд бэлэн болно.

'Өөртөө ингэж л хэлсээр бай.'

Ууртайгаар ярвайж, Санни үүргэвчээ чанга боогоод, завсраар нь ямар ч гэрэл нэвчихгүйг шалгасны дараа эргэв.

Тайван, нууц оромжиндоо сүүлчийн удаа харцаа шидээд, тэр нүдээ хэсэг анилаа. Дараа нь эргэж харалгүйгээр алхаж одов.

Цайз руу буцах цаг болжээ.

…Тэндээс зугтахаасаа өмнө үлдээсэн бүх аймшигт дурсамжууд руу.